Er zijn weinig Amerikaanse bands die zo verbonden zijn met een enkel nummer als Smash Mouth met ‘All Star’. Meme-materiaal, filmklassieker dankzij Shrek, eeuwig geparodieerd, maar ook een blok aan het been voor een groep die verder een indrukwekkende reeks zonovergoten rocksingles op zijn naam heeft staan. Sinds het vertrek en overlijden van boegbeeld Steve Harwell draait bassist Paul De Lisle als enige overgebleven oprichter de zaak nog draaiende, met sinds 2022 Zach Goode achter de microfoon. Na ‘Magic’ uit 2012 en een kerstplaat tussendoor is ‘Mercury Comet’ het eerste album met volledig nieuw materiaal in veertien jaar, uitgebracht via het eigen label van de band, Beautiful Bomb Records.
En eerlijk is eerlijk, die veertien jaar hoor je. Niet in slechte zin, het is meer dat de band precies teruggrijpt naar waar het ooit begon. Opener ‘Better Believer’ knalt eruit met dat bekende ska-geblaas en een refrein dat is gebouwd om vanaf een strandfeestje meegebruld te worden. Goode doet zijn uiterste best om Harwells nasale branie te evenaren, en slaagt daar aardig in zonder een karikatuur te worden. Het is niet subtiel, het is niet vernieuwend, maar het knalt wel.
‘Had Enuff’ is het nummer waar de plaat het meest overtuigt. Stevige gitaarriffs, een tikje pittiger dan de rest van het album, en een tekst die klinkt als een boze brief aan iedereen die de band ooit heeft afgeschreven. Precies dat soort onbeschaamde eigenzinnigheid heeft Smash Mouth altijd goed gestaan. Minder geslaagd zijn de momenten waarop de band te veel terugvalt op oude trucs zonder er iets aan toe te voegen, een paar nummers in het midden van de plaat voelen aan als variaties op hetzelfde thema, met wisselende blaaspartijen en synths die het verschil moeten maken maar dat niet altijd doen.
Toch is er ook ruimte voor iets meer volwassenheid. Een van de rustigere nummers laat horen dat de band ook zonder de bekende surfrock-toeters een song overeind kan houden, met een melodie die dichter bij de latere Smash Mouth-albums ligt dan bij het uitbundige ‘Astro Lounge’-tijdperk. Het is geen groot artistiek statement, maar het voorkomt dat de plaat in zijn geheel als eendimensionaal aanvoelt.
‘Mercury Comet’ is geen plaat die de geschiedenisboeken in zal gaan als iets baanbrekends, en dat is ook niet wat een band als deze hoeft te bewijzen. Het is een plaat vol zonnige, ietwat kolderieke rock die precies doet wat er van Smash Mouth verwacht wordt, met genoeg energie om te laten zien dat de band nog springlevend is. Wie hoopt op verrassingen komt bedrogen uit, wie gewoon een dosis onbezonnen feestrock wil, krijgt precies waar hij om vroeg. Het is rauw, het is ongegeneerd, en het weet zich met dat laatste eigenlijk best goed staande te houden. (6/10) (Smash Mouth Records)