Juanes stapte maandagavond het podium van 013 op en liet meteen horen dat hij niets had ingeleverd op zijn drive. De Colombiaanse superster is al ruim 25 jaar een van de bestverkochte Latijns-Amerikaanse artiesten en de zaal in Tilburg stond dan ook overvol met vooral Spaanstaligen. Maar ook een enkele verdwaalde Nederlandstalige bezoeker kon zijn of haar hart ophalen aan de hits van de sympathieke zanger.
De set opende met een reeks bekende nummers als ‘Me Enamora’, ‘La Paga’, ‘Yerbatero’ en ‘Mala Gente’, waarbij het tempo geleidelijk werd opgebouwd. Na die sterke opening nam de Colombiaanse zanger voor het eerst het woord, in het Spaans, en dat bleef gedurende de avond vrijwel volledig zo. Wie geen Spaans sprak, hoefde zich daar niet druk om te maken: de energie waarmee hij van de ene kant van het podium naar de andere liep, sprak voor zich. Via ‘Muérdeme’ en ‘Timelapse de Sol’ naar ‘Fuego’ ging de charismatische zanger verder en overwon daarbij de gehele zaal. Juanes speelde daarbij op een aangepaste Fender Stratocaster met een linkshandige hals op een rechtshandige body, een detail dat opviel bij wie goed keek. Juanes besteedt veel aandacht aan gevoel, en dat merk je aan alles.
Ook ‘Nada Valgo Sin Tu Amor’ en ‘Besos en Guerra’ kregen een plek, gevolgd door ‘Fotografía’, waarna Juanes een vrouw uit het publiek haalde die zich voorstelde als María José, afkomstig uit Mexico, en een nummer mocht meezingen. Haar microfoon werkte in eerste instantie niet, maar het detail deed niets af aan het enthousiasme waarmee ze werd onthaald. De combi ‘Hagamos Que’ en ‘Cuando Estamos Tú y Yo’, werd gevolgd door ‘Volverte a Ver’, met een sfeer die steeds intiemer werd. Tijdens ‘Es por Ti’ legde Juanes zijn gitaar even weg omdat het publiek de tekst voluit meezong. Verderop in de set klonken ‘Fíjate Bien’ en ‘Podemos Hacernos Daño’, waarbij de toetsenist overschakelde op accordeon en er een Latijns tintje aan het geluid werd toegevoegd.
Na ‘Mis Planes Son Amarte’, ‘Un Día Normal’ en ‘Una Noche Contigo’ waagde Juanes zich voor het eerst aan het Engels. Hij vertelde dat hij in 2002 voor het eerst in Nederland was en altijd genoot van het Nederlandse publiek, om vervolgens weer over te schakelen naar het Spaans. Zijn dank aan het publiek sprak hij echter in het Engels uit, met excuses dat hij geen Nederlands sprak: dat was, in zijn woorden, “muy difícil”. Kort daarna verliet hij het podium en liep de zaal in om ‘Para Tu Amor’ akoestisch te zingen, omringd door fans.
Terug op het podium volgden ‘Gotas de Agua Dulce’ en de combinatie ‘La Plata’ en ‘Bonita’, waarbij opnieuw de accordeon te horen was. Met een cover van ‘La Rebelión’ van Joe Arroyo bracht Juanes een Colombiaans tintje in de show, voordat ‘No Creo en el Jamás’ de zaal weer stil kreeg. Een verrassend intermezzo volgde met een medley van ‘Paranoid’, ‘Enter Sandman’ en ‘Seven Nation Army’, een knipoog naar Black Sabbath, Metallica en The White Stripes, die liet zien dat de rockwortels van Juanes nog altijd springlevend zijn. Het zorgde voor een ommekeer qua sfeer, die toch al overduidelijk goed was, maar met deze rockklassiekers begon de finale van het concert.
Het hoogtepunt kwam in die finale met ‘La Camisa Negra’, gevolgd door een akoestische toegift van datzelfde nummer, waarbij Juanes muzikaal een hoogstandje neerzette. Bij ‘La Luz’ sloeg de sfeer om naar de bijpassende carnavalssfeer, met halverwege een speelse battle tussen drummer en percussionist en een voorstelronde van de band. Het publiek werd actief betrokken met herhaalkreten, en een stukje cumbia zorgde ervoor dat er volop werd gedanst. De avond werd afgesloten met ‘A Dios le Pido’, het nummer waarmee Juanes ooit definitief doorbrak buiten Latijns-Amerika.
Met deze show gaf Juanes een voorproefje van zijn aankomende album ‘JuanesTeban’, waarin hij naar eigen zeggen speelt met twee kanten van dezelfde artiest: licht en donker, rock en cumbia, kwetsbaarheid en optimisme. In Tilburg kwamen die tegenstellingen naadloos samen in een set die oude klassiekers combineerde met nieuwe klanken, en die liet horen dat Juanes na ruim twintig jaar nog altijd moeiteloos schakelt tussen intimiteit en uitbundigheid.
Foto’s (c) Perrin Oubrie
