Het is al een tijd terug dat er een internationale artiest optrad in het Philips Stadion, dit was Eros Ramazzotti in 1994. Het was nu aan Zach Bryan de beurt, hoewel hij nauwelijks te horen is op de Nederlandse radio heeft hij toch best een groot repertoire. Zo heeft hij al zes albums op zijn naam staan die allemaal in de Billboard 200 stonden. Ook ontving hij een aantal prijzen van de Grammy’s, Billboard en ACMA (Academy of Country Music Awards).
Het voorprogramma werd verzorgd door Keenan O’Meara en Ben Howard. De laatste artiest is bekend van het nummer ‘Keep Your Head Up’, welke hij ten gehore bracht. Na Ben Howard begon het hard te regenen, publiek in het veld zocht een schuilplek op en het podium moest gedweild worden. Even later klonk, toen de regen wedergekeerd was, ‘Back Down South’ van Kings Of Leon, een duetpartner van Zach Bryan op het nummer ‘Bowery’. Vervolgens kwam de band, bestaand uit circa zestien leden, langzaam op de bühne.
Zach Bryan kwam het podium op en zong het nummer ‘Overtime’, een vocaal sterke binnenkomst. Helaas liet de technicus hier wat van afweten aangezien de beeldschermen naast het podium het niet goed deden. Dit was maar van korte duur want bij het nummer ‘Open The Gate’ kwamen ze weer tot leven. Hij vervoegde “Thank you so much” tussen het nummer door. Het publiek stond aan en begon mee te zingen. Hierbij is het ouderwetse countrygevoel te horen door middel van strijkers, blazers en de saamhorigheid, iets wat te missen valt bij de hedendaagse countrymuziek.
De elektrische gitaar kwam tevoorschijn waar hij enkele noten mee speelde en even later klapte het publiek mee op het ritme van het nummer ‘Say Why’. De achtergrondzanger(essen) hadden een groot aandeel tijdens het refrein, waardoor er dynamiek in het nummer ontstond. Zach keek vol trots naar het publiek. Hij vertelde: “I hope you have a good night because I don’t usually play on Tuesdays”.
‘Dawns’ was een nummer waarbij Zach in het klein begon met zijn rauwe stem, waarna hij een slokje van zijn bier nam. Dit was een perfecte anticlimax, want daarna nam zijn band het over waardoor het nummer voller aanvoelde. In tegenstelling tot de bridge pakte Zach het nummer weer perfect over, dit was een weerspiegeling welke klein en groots aanvoelde. Het publiek zwaaide mee met het nummer. “Never in my life I would play in a stadium in Eindhoven. I wanna know who you are in here and thank you for being here”, aldus Zach.
De avond werd wat ruiger met het nummer ‘Motorcycle Drive By’: het publiek danste mee en het lichtplan kwam tot leven. “This is my best friend from Ohio”, en hij haalde zijn gitarist naar voren. Hierna volgde het nummer ‘Starved’, een bitter liefdesnummer, dit was te merken aan zijn welgemeende stem en de bandopbouw. “I would impress anyone tonight if I didn’t play this tonight, anyone would kill me”, aldus Zach. Hierna was het de beurt aan publieksfavoriet ‘Something In The Orange’, een nummer dat iedereen meezong in het stadion, wat niet onlogisch is, aangezien het zijn grootste hit is.
De mondharmonica begon te klinken, waar het publiek al wist welke nummer er ging komen. “I would like to thank Keenan O’meara and Ben Howard for opening the show. Keenan O’Meara is my best friend and Ben Howard is the greatest musician”. Zach sprak vol lof over het voorprogramma. Het nummer ‘Pink Skies’ vervolgde na zijn toespraak en hij bracht dit vol vreugde. In het nummer ‘Burn, Burn, Burn’ had hij de stadsnaam Eindhoven verwerkt. Het nummer gaat over om tevreden te zijn met wat je hebt en dat je niet veel nodig hebt.
“You’ll feel okay this evening?”, het publiek juichte voor het antwoord. Hierna klonken de instrumenten van ‘East Side Of Sorrow’ en er kwamen lampen vanuit het plafond. De kleuren die gebruikt werden zijn geel en rood, dit zorgde voor een huiselijk gevoel. Een perfect getimed natuurlijk effect was dat er tijdens dit nummer onweersflitsen te zien waren. De liefde tussen Zach en de bandleden was ongekend. Tijdens het nummer ‘I Remember Everything’, een duet met Kacey Musgraves, kwamen de zaklampjes de lucht in. Kacey was er deze avond niet bij, waardoor achtergrondzangeres Heaven Schmitt haar deel overnam.
De avond werd afgesloten met een zeventien minuten durende versie van het nummer ‘Revival’, waarbij ieder bandlid afzonderlijk werd geïntroduceerd; elk op een bijzondere wijze waardoor zij een moment in de schijnwerpers stonden. Het publiek danste en zong mee met dit nummer en de bandleden en Zach genoten enorm tijdens dit nummer. Bij het laatste refrein knalde vuurwerk de lucht in, iets wat mogelijk is bij een open stadion, waarna Zach verdween van het podium en het stadion bedankte. Zach Bryan is een verhalenverteller en verbinder en dat heeft hij deze avond overgebracht naar het Philips Stadion.
Foto’s (c) Wyona Latupeirissa