Er zijn artiesten die groter worden naarmate de zaal kleiner wordt. Jonna Fraser is er een van. Vrijdagavond stond hij in de Ronda van TivoliVredenburg in Utrecht, en wat er die avond gebeurde, was precies wat hij voor ogen had toen hij de Meer Van Mezelf-tour aankondigde: een concert waarbij de afstand tussen artiest en publiek volledig verdween.
Jonathan Jeffrey Grando, geboren in 1992 met Surinaamse roots en opgegroeid in Zaandam, ontdekte rap op zijn elfde en liet de microfoon sindsdien niet meer los. Hij brak door als onderdeel van het hiphopcollectief New Wave, dat in 2015 samen met onder anderen Ronnie Flex, Frenna en Lil Kleine de Nederlandse hitlijsten bestormde. Het gelijknamige album kwam op nummer één binnen, verdiende meerdere goud- en platinacertificaten en leverde het collectief een jaar later de Popprijs op. Daarna groeide Fraser gestaag uit tot een van de meest veelzijdige artiesten van zijn generatie, met hits als ‘Do Or Die’, ‘Ik Kom Bij Je’ en ‘Ik Kan Je Niet Laten’. Zijn streamingteller staat inmiddels op meer dan 1,5 miljard. De afgelopen jaren vulde hij de Ziggo Dome tweemaal en verkocht hij de AFAS Live meerdere malen uit.
Dat maakt de keuze voor deze tour des te bewuster. Fraser ruilde de arena’s in voor de popzaal, en dat besluit betaalde zich vrijdagavond volledig uit. De Ronda was uitverkocht, de sfeer was direct en geladen, en het publiek was er klaar voor vanaf de eerste noot.
Met zijn band The Lions achter zich had de avond een fundament dat een gewone hiphopshow niet altijd heeft. De livemuziek gaf zijn nummers ruimte en warmte, en de breedte van zijn muzikale palet, van straatrap tot zwoele R&B en van dancehall tot melodieuze pop, kwam tot zijn recht in een bandformat. The Lions volgden hem daarin moeiteloos, en op de momenten waarop Fraser vertraagde en de zaal mee liet ademen, was dat samenspel het sterkst te horen.
De avond kende meerdere uitschieters. Frenna verscheen op het podium en de zaal reageerde onmiddellijk. De twee artiesten die samen ‘Ik Kom Bij Je’ maakten stonden naast elkaar, en de verbinding die de plaat uitstraalt bleek op het podium minstens zo sterk. KM en Dior Parish voerden de energie verder op, en ook Kans verscheen en droeg bij aan een avond die gaandeweg steeds groter aanvoelde. De gastoptredens voelden niet als ingeplande showmomenten maar als een vanzelfsprekend onderdeel van de avond, alsof vrienden langskwamen in een omgeving waar iedereen zich op zijn gemak voelde.
Fraser zelf bewoog zich de hele avond door met een ontspanning die aanstekelijk werkte. Hij praatte met de zaal, hij lachte, hij gaf ruimte aan de mensen om hem heen. Er was geen afstandelijkheid, geen podiumgedrag dat de grens tussen artiest en publiek benadrukte. Juist dat maakte de avond zo sterk. De bekende nummers waarmee hij de set afsloot werden meegezongen door iedereen in de zaal, en dat gevoel van gezamenlijkheid bleef hangen lang nadat de lichten weer aangingen.
De naam van de tour bleek een nauwkeurige omschrijving. Dit was Jonna Fraser zoals hij op zijn best is: dichtbij, scherp en volledig aanwezig. De Ziggo Dome komt er vast nog wel weer. Maar een avond als deze is moeilijker te plannen.
Foto’s (c) Boaz Dekker
