Tower of Power, opgericht in 1968 in Oakland, Californië, behoort tot de meest invloedrijke funk- en soulbands ooit. Meer dan een halve eeuw later staat de groep nog steeds op de podia, met een bezetting die door de jaren heen flink is veranderd, maar met een opmerkelijke constante: oprichters Emilio Castillo en Stephen “Doc” Kupka, die nog altijd deel uitmaken van de band. Daarmee zijn zij de enige twee originele leden die de tand des tijds hebben doorstaan. In de huidige line-up is bovendien een Nederlandse bassist te vinden: Marc van Wageningen, die de band sinds 2018 live en in de studio ondersteunt en daarmee een opvallende Europese link toevoegt aan het Oakland-geluid.
Zondagavond bewees de band in de uitverkochte Grote Zaal van het Muziekgebouw in Eindhoven opnieuw waarom hun reputatie onaangetast blijft. Ze openden strak en zelfverzekerd met ‘I Like Your Style’, waarna het publiek meteen werd meegesleurd in een set vol groove en precisie.
Met ‘Soul With a Capital “S”‘ uit 1993 volgde vrijwel direct een van hun bekendste latere hits, waarna ‘You Ought to Be Havin’ Fun’ de toon zette voor een avond waarin strak spel en speelse energie hand in hand gingen. Frontman Jordan John had de zaal volledig in zijn greep. Bij ‘Don’t Change Horses (In the Middle of a Stream)’ uit 1974, een klassieker uit hun vroege jaren, verruilde hij de microfoon voor gitaar en liet hij een losgeslagen bluespassage horen die de zaal even uit het strakke funkritme trok zonder de vaart te verliezen.
De muzikale flexibiliteit binnen de band werd nog duidelijker bij ‘You Strike My Main Nerve’, waar Dave Richards binnen één nummer razendsnel schakelde tussen trombone en trompet, en op beide instrumenten solowerk afleverde alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Halverwege de show werd toetsenist Mike Jerel officieel aan het publiek voorgesteld door tenorsaxofonist Tom E. Politzer, die de afgelopen jaren steeds nadrukkelijker een centrale rol als aanjager van de band heeft gekregen. Hij vroeg het publiek Jerel te verwelkomen met zijn bijnaam ‘MJ’, en het publiek reageerde met een overduidelijke “Hi MJ!”, waarna Jerel zelf het vocale stokje overnam, terwijl Jordan John zich dit keer tot gitaarspel beperkte.
Na ruim een uur liet de band het podium grotendeels leeg, met enkel Stephen “Doc” Kupka, Jerel en drummer Pete Antunes achter voor een vurige, instrumentale jam. Die improvisatie hield de spanning in de zaal hoog, totdat de volledige band weer terugkeerde voor het tweede deel van de avond.
Het klassieke instrumentale ‘Squib Cakes’ uit 1975 bood de muzikanten vervolgens alle ruimte om te excelleren. Ook publieksfavoriet ‘Diggin’ on James Brown’ uit 1995 werd door Emilio Castillo bewust uitgesponnen tot een energieke, bijna eindeloze groove, voordat de set langzaam richting ontlading ging met ‘So Very Hard to Go’ uit 1973, dat juist een ingetogen rustpunt vormde.
Voor de finale nam Politzer het woord en leidde de zaal richting slot met de woorden: “Thank you, Eindhoven, you were fantastic, but we’re not leaving without the eternal question: ‘What is hip?'” Tijdens ‘What Is Hip?’ uit 1973 kroop Jordan John het publiek in om het nummer letterlijk tussen de mensen te zingen, terwijl Politzer een vlammende solo neerzette die de zaal deed daveren.
Nog voor de band het podium had verlaten, barstte een zeldzaam maar luid ‘We want more’ los. Zonder aarzeling draaiden de muzikanten zich om voor een toegift, waarbij John opnieuw het publiek indook voor ‘Souled Out’, terwijl de zaal volledig meeging in de groove. Tower of Power liet Eindhoven achter met het gevoel dat funk niet alleen een stijl is, maar een erfgoed dat nog altijd springlevend klinkt.