Tedeschi Trucks Band brengt met ‘Future Soul’ zijn zesde studioalbum uit, geproduceerd door Mike Elizondo en Derek Trucks zelf. Susan Tedeschi en Derek Trucks zijn inmiddels bijna een kwarteeuw een stel, zowel op het podium als thuis in Jacksonville, Florida. Dat geeft hun muziek iets dat je niet kunt namaken of produceren. Tedeschi Trucks Band groeide na de Grammy-winnende debuutplaat ‘Revelator’ uit 2011 uit tot een van de meest gerespecteerde liveacts van Amerika, met uitverkochte avonden in Madison Square Garden en meer dan twintig optredens in Red Rocks Amphitheatre op hun naam. Na het ambitieuze, vierdelige conceptalbum ‘I Am The Moon’ uit 2022 was de vraag logisch: wat nu? Het antwoord heet ‘Future Soul’, en het klinkt als een band die geen bewijs meer hoeft te leveren maar toch gewoon doorrijdt.
‘Future Soul’ opent met ‘Crazy Cryin’ ‘, een lome, funky ziel die meteen duidelijk maakt dat dit geen plaat is die haast heeft. Dan volgt ‘I Got You’, geschreven door gitarist en zanger Mike Mattison, een midtempoclassic die klinkt alsof Delaney & Bonnie hem in 1970 hebben opgenomen, maar pas nu is teruggekeerd. Tedeschi’s stem, ergens tussen Bonnie Raitt en een gospelkerk in, draagt het geheel met de vanzelfsprekendheid van iemand die niets meer te bewijzen heeft.
‘Who Am I’, de tweede single, heeft iets tijdloos over zich. Het roept de sfeer op van J.J. Cale en doet ook denken aan ‘Midnight in Harlem’, het geliefde nummer van ‘Revelator’, maar is desondanks volledig zichzelf. Dat is een kwaliteit die niet vanzelf komt: invloeden dragen zonder door ze te worden opgeslokt. ‘Hero’ bouwt gestaag op vanuit een zachte gitaarintro en explodeert halverwege in een koor dat nog lang nablaast. De titeltrack ‘Future Soul’ is het scharnierpunt van het album. Met een drumrol die uitloopt in een collectieve uitbarsting van de volledige twaalfkoppige band, bewijst de plaat hier zijn recht op de naam. Derek Trucks speelde hem op een Flying V uit 1958, en dat is te horen: de klank heeft iets van onverschrokkenheid.
‘Under The Knife’ is de verrassing. Het nummer klinkt alsof T. Rex op een dag besloot een plaat te gaan opnemen in Muscle Shoals, met een blazerssectie en Hammond B3, en dat klinkt verrassend goed. ‘Devil Be Gone’ brengt de shuffle terug, ergens tussen Chuck Berry en het zoutwater van de Mississippi in. ‘Shout Out’ is een vocale masterclass; ‘Ride On’ sluit het album af met een melancholie die niet sentimenteel wordt. ‘Future Soul’ is zelden iets nieuws. Tedeschi Trucks Band bewegen zich op vertrouwd terrein: blues, soul, gospel, rock, funk, Americana. Dat terrein kennen ze inmiddels op de vierkante meter. Wie op zoek is naar een band die grenzen verlegt of genres uitvindt, zit hier aan het verkeerde adres. ‘What In The World’ is het moment waarop het album even de vaart verliest, een wat twangige pauze die de opmars naar de titeltrack iets vertraagt. Maar zelfs dat is kritiek met een asterisk: als uitstap is het eerder aangenaam dan storend.
‘Future Soul’ is het beste album dat Tedeschi Trucks Band ooit heeft gemaakt, en dat is een zin die je met vertrouwen kunt schrijven. Niet omdat ze het zelf ook zeggen, maar omdat de plaat het aantoont. Twaalf muzikanten die schijven zoals ze ademen, een stel dat na twintig jaar samen spelen nog altijd naar elkaar luistert, en een producer in Mike Elizondo die de band de ruimte heeft gegeven die ze nodig hadden. Het geheel klinkt moeiteloos, en dat is de grootste leugen van het album: achter die schijnbare moeiteloosheid zitten decennialange ambacht. Voor wie ‘Midnight in Harlem’ altijd al de stem van een tijdperk vond, is ‘Who Am I’ het bewijs dat dat tijdperk nog lang niet voorbij is. (9/10) (Fantasy Records)