Het Munttheater in Weert koos vrijdagavond voor een ongebruikelijke aanpak. In plaats van het publiek netjes in de stoelen te plaatsen met het podium aan het einde van de zaal, bouwde men een podium dwars over de stoelen heen, zodat het publiek op het toneel zelf stond. Een slimme ingreep die meteen het goede resultaat had: de zaal danste, zwaaide en zong van het eerste tot het laatste nummer mee.
De band had er even aan te wennen. De gebruikelijke visuele ondersteuning op de achter schermen viel weg, maar daarvoor in de plaats bood de theaterzaal met haar warme aanblik een sfeervolle achtergrond die op zijn eigen manier werkte. De entourage voelde daardoor intiem en feestelijk tegelijk, en de verbinding tussen muzikanten en publiek was tastbaar aanwezig van begin tot eind.
ABBA The Music opende de avond met ‘Marionette’, waarna ‘Waterloo’ de zaal direct in vuur en vlam zette. Het was het nummer waarmee ABBA in 1974 het Eurovisie Songfestival won en sindsdien de wereld veroverde, en het werkte nog altijd feilloos. ‘Voulez-Vous’ volgde, en halverwege de eerste set werd het even rustiger met de weemoedige klanken van ‘Fernando’. Tussendoor namen de zangeressen de tijd om het publiek mee te nemen in de wereld achter de muziek. Zo bleek ‘Fernando’, dat op het eerste gehoor klinkt als een romantisch liefdeslied, feitelijk te gaan over de revolutie. Het soort verhaal dat een nummer ineens in een heel ander licht plaatst en de luisteraar er opnieuw naar doet kijken. Na de majestueuze openingsriff van ‘Eagle’ keerden de energie en de dansvoeten terug met ‘Chiquitita’, ‘When I Kissed The Teacher’ en ‘Money Money Money’.
ABBA The Music bracht heel mooi een medley waarin minder bekende parels van ABBA samenkwamen: ‘One Man One Woman’, ‘I Wonder’, ‘My Love My Life’ en ‘Andante Andante’, ieder gezongen door een van de dames. Het publiek herkende niet direct, maar wie de nummers kende, zong toch mee en bewees daarmee dat de liefde voor ABBA verder reikte dan de topveertigklassiekers. Monique van der Ster nodigde de zaal expliciet uit om bij ‘Angeleyes’ lekker mee te dansen en te zingen, en ‘Does Your Mother Know’ sloot de eerste set af met een vrolijke noot.
Wat gedurende de hele avond opviel, was hoe goed de stemmen van de vier zangeressen op elkaar waren afgestemd. Samen klonken Mandy Huydts, Sarina Kay, Froukje Kits en Monique van der Ster alsof Anni-Frid en Agnetha zelf op het podium stonden. De meerstemmige harmonieën zaten strak en vol, en ook individueel overtuigden de vier moeiteloos. Tussendoor deelden ze regelmatig persoonlijke herinneringen aan hoe ze als kind al grote fans waren van ABBA en zochten ze veelvuldig contact met hun publiek. En het publiek genoot.
Na de pauze ging het dak er letterlijk af. ‘Summernight City’ zette de toon, een energiek rockmedley schroefde de temperatuur verder op, en daarna volgde de ene grote knaller na de andere. ‘Knowing Me Knowing You’, ‘Super Trouper’, ‘The Winner Takes It All’ en ‘Take a Chance on Me’ volgden in snel tempo, terwijl het publiek volledig losging en van begin tot eind in beweging bleef. Midden in de uitbundige tweede helft zorgden ‘I Have a Dream’ en ‘Slipping Through My Fingers’ voor een kort maar welkom moment van verstilling, voordat de avond zijn definitieve slotgalop inzette.
‘Mamma Mia’ en ‘Gimme! Gimme! Gimme!’ brachten de avond natuurlijk naar zijn hoogtepunten, voordat ‘I’m a Marionette’ de cirkel sloot en de vier zangeressen zich samen met de band voorstelden aan een uitbundig publiek. De energie in de zaal was zo groot dat Mandy, Sarina, Froukje en Monique telkens nog een nummer wilden brengen en het publiek elke keer opnieuw instemmend meeging. Het was het beste bewijs dat de verbinding tussen podium en zaal die avond volledig tot stand was gekomen.
ABBA The Music omschreef zichzelf bewust als geen tributeband en geen musical, maar als een show die zich richtte op de muziek zelf, zowel vocaal als muzikaal ingevuld op een manier die dicht bij de originele sound bleef. De bijzondere opstelling in het Munttheater bleek geen handicap maar een meerwaarde. De nabijheid tussen muzikant en publiek gaf de avond iets extra’s dat in een reguliere theatersetting minder vanzelfsprekend was. Weert kreeg een avond ABBA die anders was dan anders, en dat smaakte naar meer.