Jorik Scholten is terug. Of je daar blij mee moet zijn, hangt er een beetje van af hoe je de afgelopen jaren naar hem hebt gekeken. Want laten we wel wezen: de man heeft een indrukwekkend curriculum vitae als het gaat om zichzelf in de problemen werken. Mishandeling, rechtszaken, cancellatie, een gewapende overval voor zijn eigen deur. En toch staat hij hier weer, met 21 nieuwe nummers en een albumtitel die klinkt als een therapeutische doorbraak in een kelder in Amsterdam-Oost.
Dat Kleine überhaupt weer draait bij de grote platforms en vol in de hitlijsten staat, is op zichzelf al het meest interessante verhaal rond dit album. Niet de muziek, maar de comeback zelf. Hij is inmiddels meer fenomeen dan muzikant, en dat is geen compliment. Denk aan Frans Bauer, maar dan met een snapchat-filter en een trauma. Sorry, Frans.
Muzikaal is ‘F*ck Kleine’ wat het is: een solide, goed geproduceerd Nederlands rapalbum zonder noemenswaardige verrassingen. ‘Lekker Voor Je’ is de aangewezen opener, catchy genoeg om direct nummer 1 in de Single Top 100 te worden, vluchtig genoeg om een week later vergeten te zijn. ‘Lijntje’, een samenwerking met Milolaathetlukken, pakte direct plek twee in diezelfde lijst. Twee noteringen in de top twee tegelijk, dat klinkt indrukwekkend. Maar in een tijdperk waarin streamingcijfers, voor zover die echt zijn, makkelijker te sturen zijn dan een winkelwagentje met een krom wiel, zegt zo’n score niet alles meer.
Eenentwintig nummers. Dat zijn er gewoon te veel. Niet omdat Kleine niets te zeggen heeft, maar omdat hij het over zo veel tracks uitsmeerd dat de urgentie verwaast. ‘OKE’ en ‘Puinhoop’ zijn degelijke tracks, maar ze hadden even goed op ‘Ibiza Stories’ kunnen staan, of op ‘Alleen’ voor dat matter. Dezelfde formule, dunner uitgerold. Wie de gouden jaren kent, hoort hier een artiest die het recept nog steeds beheerst maar niet meer weet te verrassen.
Het eerlijkste deel van het album is ook het meest ongemakkelijke. Over zijn zoon Lio, over de klappen die hij heeft gekregen, letterlijk en figuurlijk, heeft Kleine dingen te zeggen die je niet snel van hem had verwacht. “Ik heb een tijd gedacht: komt het nog wel goed?” zei hij in aanloop naar de release. Dat hoor je terug in de muziek, hier en daar tenminste. Maar een doorleefde uitspraak in een interview is nog geen doorleefde plaat. Het gevoel bekruipt je dat de kwetsbaarheid ook onderdeel is van de strategie. Misschien is dat cynisch. Misschien is het gewoon waar.
‘F*ck Kleine’ is geen slecht album. Het is een functioneel album, gemaakt door iemand die precies weet hoe de Nederlandse markt werkt en daar handig op inspeelt. Wat het niet is: een statement. Niet de plaat die bewijst dat er achter het mediafenomeen Lil Kleine nog een artiest schuilt die ons echt iets nieuws te zeggen heeft. De Nederlandse hiphopscene heeft intussen een nieuwe generatie die inhoudelijk interessantere dingen doet. Die artiesten halen alleen zelden het nieuws. Kleine wel. Altijd al. (5/10) (Onafhankelijk)