Zomer Indiestad vind dit jaar voor het eerst plaats en is het kleine zusje van Indiestad. Dat gaat in 2014 nog plaats vinden, alleen zijn de data op dit moment nog niet bekend. De Tolhuistuin (Paradiso Noord) is waar deze eerste editie van Zomer Indiestad zich afspeelt. Een geweldige plek: heerlijk eten op het terras uitkijken over het IJ en goed te bereiken met de pont vanaf centraal station En ook nog eens een mooie zaal, met een balustrade, wat qua vorm doet denken aan the Max in Melkweg.
De Australische underground band Blank Realm bestaat uit 2 broers en hun zus (Daniel, Luke en Sarah Spencer) en Luke Walsh. Zij spelen psychedelische pop, met de huilende en krakende zang van drummer Daniel, die goed combineert met de zang van zijn zus Sarah en de door haar vervormde geluiden van de synthesizer. Jammer dat aan het einde van hun show er veel (niet gepland) gepiep hoorbaar is.
Vorig jaar rond deze tijd stond de indieband Superfood uit Birmingham als grote belofte op London Calling in Paradiso, vandaag staan ze hier als tweede band op Zomer Indiestad. Ze spelen britpop met trekken van Supergrass en Blur: hun laatste song ‘Houses on the Plain’ is hier een goed voorbeeld van! Afgelopen mei hebben ze nog getoerd met Wolf Alice. Het publiek gaat langzaamaan los op hun muziek. De overgang naar Sleigh Bells is groot: van (Brit)pop/rock naar dreunende beats, riffende gitaren en dromerige maar stevige zangpartijen.
Sleigh Bells is een in 2008 opgericht Amerikaanse noise pop duo uit Brooklyn, New York. Het duo bestaat uit zangeres Alexis Krauss en gitarist Derek E. Miller. Bij optredens spelen ook drummer Chris Maggio en gitarist Jason Boyer mee. Sleigh Bells heeft inmiddels 3 albums uit, ‘Treats’ (debuutalbum), ‘Reign of Terror’ en ‘Bitter Rivals’. Naast noise pop klinkt er ook hardcore door (achtergrond van Derek) en heavy metal. Alexis springt enthousiast en energiek rond, gitaristen Derek en Jason staan geen moment stil, interactie met het publiek is in de zaal goed mogelijk, en daar maakt Alexis goed gebruik van. Enig minpuntje van hun optreden is dat het geluid echt veel te hard stond, maar ja: ‘Who to blame?’.
