Negentien jaar. Zo lang is het geleden sinds ‘Down III: Over The Under’, en dat is langer dan sommige fans oud zijn. Toch klinkt ‘Volume V’ alsof de heren gisteren nog samen in de kroeg zaten. Down is terug met een plaat waar je de volumeknop zonder nadenken voor opendraait.
Voor wie de band alleen van naam kent: Down ontstond in 1991 in New Orleans, als een soort buurtsupergroep. Phil Anselmo kwam van Pantera, Pepper Keenan van Corrosion of Conformity, Kirk Windstein van Crowbar en Jimmy Bower van Eyehategod. Met het debuut ‘NOLA’ uit 1995 maakten ze een klassieker in sludge en Southern metal. Sindsdien keert de groep telkens terug naar de plek waar het ooit begon. Ook nu schreven ze het meeste materiaal in Anselmo’s thuisstudio Nodferatu’s Lair. Tussendoor volgden alleen ep’s, vandaar dat dit nieuwe album geen Down V heet maar ‘Volume V’.
Keenan vertelde dat elke gitarist maar één spoor opnam, een aanpak die hij vergelijkt met ‘Back In Black’ van AC/DC. Dat hoor je meteen. Het klinkt warm, recht voor z’n raap en zonder glitter eroverheen. Opener ‘The Myth’ pakt je bij de kladden met loodzware riffs en een Anselmo die klinkt als een man die nog wat te bewijzen heeft. Hij is vocaal goed bij stem en draagt het geluid van de band op zijn schouders.
‘Merciful Fate’ is een eerbetoon aan Mercyful Fate en heeft King Diamond als gast. Zijn gillende falset tegenover Anselmo’s grommende stem is puur vermaak. Het is alsof doom en heavy metal samen aan de bar belanden en besluiten om nog even te blijven. ‘Turn Out the Light’ dendert daarna voort als rock ’n’ roll met modder aan de laarzen, met gitaartonen van Windstein en Keenan die zwaar door de speakers walsen. Dan is er ‘Ozz’, een afscheid van Ozzy Osbourne. Hier laat Anselmo een emotionele kant horen die je zelden van hem hoorde, rauw en zonder omhaal. Afsluiter ‘Twice-Told Tales’ heeft de geest van Black Sabbath en klinkt verrassend opgewekt voor een band die het zwaar graag opzoekt.
Is alles nieuw? Nee. Wie een revolutie verwacht, zit hier verkeerd. Met bijna een uur muziek is het ook een flinke portie, en niet elk nummer blijft even hard hangen. Maar dat is meteen het enige zeurpunt. Je hoort een band die plezier heeft in wat ze doen, en dat werkt aanstekelijk.
Down jaagt geen trends na en zoekt geen applaus bij de hippe jongens in de achterste rij. Ze doen wat ze altijd deden en ze doen het gewoon goed. Pak een koud biertje, zet de speakers aan en laat de buren maar klagen. Dit is een comeback waar je blij van wordt. (9/10) (Nuclear Blast Records)
