Na jaren van optredens op festivals als Nozstock, Brecon Jazz en Swn, als voorprogramma van namen als Molly Tuttle, Joshua Radin en Rachel Baiman, en na haar internationale debuut in Madrid begin 2026, komt het eerste album van Bryony Sier niet als een verrassing maar als een logische volgende stap. De 29-jarige singer-songwriter en gitariste uit Zuid-Wales heeft haar tijd genomen. Ze werkte samen met producer Charlie Francis en songwriter Amy Wadge, terwijl ze ondertussen een live-carrière opbouwde waar de meeste artiesten moeite mee zouden hebben om die te evenaren. ‘Who Am I’ is het resultaat van al die jaren, verspreid over negen nummers.
Het album bevindt zich op het snijvlak van folk, blues, soul en pop. Dat klinkt misschien als een vaak gebruikte beschrijving, maar in het geval van Sier klopt het echt. Er zit country in haar gitaarspel, gospel in de manier waarop ze een zin afrondt, en genoeg pop om de nummers toegankelijk te houden zonder ze oppervlakkig te maken. De fingerpickingstijl die ze zichzelf als tiener via YouTube heeft aangeleerd, vormt nog steeds het fundament, maar de arrangementen ademen nu meer ruimte en zelfvertrouwen dan op haar eerdere EP ‘Personal Monster’. Vanuit een productioneel oogpunt blijft het album ingetogen. Akoestische texturen blijven op de voorgrond, met subtiele lagen die de teksten ondersteunen zonder ze te overheersen. De stem van Sier, tegelijk rauw en teder, doet de rest.
‘Telephone’ en ‘Let’s Talk’ laten zien dat ze net zo goed schrijft over de buitenwereld als over zichzelf. ‘Brand New’ heeft een frisheid en openheid die goed werken naast de zwaardere nummers. ‘Til We Grow Old’ is een nummer dat je na één luisterbeurt al lijkt te kennen; niet omdat het eenvoudig is, maar omdat het precies terechtkomt waar het moet landen. Gewoon herkenbaar dus. Dan is er nog ‘Platform 8’, dat is geworteld in haar ervaringen met pesten en het gevoel als tiener letterlijk het zwijgen te zijn opgelegd. Regels als ‘I’m not an object on your shelf’ klinken als iets dat lange tijd onuitgesproken bleef en nu eindelijk wordt uitgesproken. Dat is het verschil tussen schrijven over iets en schrijven vanuit iets, en Sier doet vrijwel altijd dat laatste.
Niet ieder nummer bereikt dat niveau. ‘Payday’ en ‘Why Do I Matter’ zijn thematisch interessant, maar missen de scherpte en focus van de sterkere tracks. Het songwriterniveau is degelijk, maar de ruimte die Sier elders creëert voelt hier iets beperkter aan. Dit zijn nummers die op een tweede album waarschijnlijk niet langer als zwakkere momenten zouden opvallen, maar hier springen ze iets meer in het oog omdat de rest zo sterk is.
‘Who Am I’ sluit af met ‘XOXO’, en die titel zegt iets over hoe Sier haar werk benadert: direct, persoonlijk en zonder afstand. Ze stelt de titelvraag niet vanuit een crisis, maar als iemand die het antwoord al voorzichtig begint te formuleren. Voor luisteraars die bekend zijn met artiesten als Lucy Rose, Lizzy McAlpine of de meer akoestische kant van Laura Marling, is dit een album dat overtuigt, en een debuut dat nieuwsgierig maakt naar wat nog gaat komen. (7/10) (Eigen productie)