In mei leggen alle vogels een ei. Dit zingende roodborstje keert na ‘Diving Deep Live’ (2024) en ‘The Music of Tori and the Muses’ (2025) terug met haar achttiende reguliere album, ‘In Times of Dragons’. De symboliek van het roodborstje, troost, hoop en het volgen van je hart, loopt als een rode draad door deze plaat, die duidelijk persoonlijke groei en moed weerspiegelt. Tori richt zich daarbij meermaals tot haar dochter Tash (Natashya Lórien Hawley), vooral in ‘Stronger Together’, waarin moeder en dochter samen reflecteren op roerige tijden en hun onderlinge band verdiepen nu Tash volwassen is geworden.
De titel ‘In Times of Dragons’ dekt de lading goed: het album voelt als een metaforisch verhaal over de strijd tussen democratie en tirannie. Ook ICE komt voorbij, subtieler dan het rauwe ‘Streets of Minneapolis’ van Springsteen, maar zeker niet vrijblijvend. Muzikaal wordt Amos opnieuw ondersteund door Matt Chamberlain op drums en Jon Evans op bas, een tandem die haar composities extra kracht en karakter geeft. Met een speelduur van ruim vijfenzeventig minuten en meerdere nummers boven de vijf minuten is die ondersteuning geen overbodige luxe.
Opener ‘Slush’, met zijn zes minuten en vijftien seconden, zet direct de toon voor de eerste akte. Amos is inmiddels de zestig gepasseerd en dat hoor je: haar zang is minder uitbundig, de hoge uithalen zijn spaarzamer, maar haar expressie heeft aan diepte gewonnen. Haar kenmerkende pianospel blijft onmiskenbaar, met invloeden van Bartók die in bijvoorbeeld Gasoline Girls duidelijk doorklinken.
Het eerste deel van het album weet te boeien en nieuwsgierig te maken naar wat volgt. In het tweede deel houdt Amos die aandacht grotendeels vast, al zakt de spanningsboog licht bij ‘Fanny Faudrey’ en ‘Strawberry Moon’. Na het ingetogen ‘Song of Sorrow’ volgt ‘Pyrite’, een nummer vol symboliek rond bescherming en schijnwaarde. De metaforen richting de huidige tijd zijn talrijk, zoals ook blijkt in ‘Angelshark’ met de indringende regel: “We must hide to survive.”
Afsluiter ‘Peaks’ vormt een passend en emotioneel slot. Amos toont zich boos, beschermend, kwetsbaar en vastberaden en biedt met ‘In Times of Dragons’ een indringend venster op de wereld van nu. Daarmee laat ze horen dat ervaring en artistieke vrijheid hand in hand kunnen gaan zonder aan relevantie in te boeten. In ‘Times of Dragons’ is geen makkelijke luisterplaat, maar wel een die blijft resoneren en zich langzaam prijsgeeft bij herhaalde beluistering, en daarmee haar blijvende artistieke waarde overtuigend onderstreept. Chapeau. (9/10)