De grote zaal van De Roma heeft een gordijn dat het balkon afsluit en de ruimte omtovert tot een intieme versie van zichzelf. Dinsdag was dat gordijn dicht, en dat was de juiste keuze. Het publiek vulde die gecreëerde ruimte aangenaam, dicht genoeg voor een gelaagde sfeer, maar met nog net genoeg ruimte om te bewegen. Een betere omgeving voor de muziek van Samantha Fish is nauwelijks denkbaar.
De avond begon met The Zac Schulze Gang, een Brits bluesrocktrio dat de zaal gestaag opwarmde. Tegen de tijd dat het publiek volledig was binnengedruppeld, had de voorband het al behoorlijk meegekregen. Een goede voorbode.
Samantha Fish opende met ‘Kick Out the Jams’, de MC5-klassieker die in haar handen klonk als een manifest. Direct en zonder omwegen. Daarna volgden nummers van haar recentste album ‘Paper Doll’, opgenomen met haar vaste liveband, en dat is te horen en te voelen in de manier waarop de muziek als vanzelf zijn weg vindt op het podium. ‘I’m Done Runnin” en ‘Sweet Southern Sounds’ stonden vroeg in de set en toonden twee kanten: de sluimerende spanning en de ontlading die volgt. ‘Lose You’ en ‘Don’t Say It’ boden ruimte voor haar stem, die in de compactere setting van De Roma ongefilterd en dichtbij aankwam.
Halverwege de set verscheen haar cigarboxgitaar voor ‘Bulletproof’, een instrument dat een ruw, primitief geluid produceert en de zaal merkbaar dichter naar het podium trok. De twee R.L. Burnside-covers, ‘Poor Black Mattie’ en ‘Goin’ Down South’, gaven de avond een stevige Hill Country bluesgrond. ‘Goin’ Down South’, vlak voor het einde van de hoofdset, bracht de zaal op zijn meest geconcentreerde punt.
‘Fortune Teller’ en ‘Dream Girl’ vulden het middendeel met een trage, hypnotiserende groove respectievelijk een emotionele directheid die Fish zelden loslaat. Ze speelt alsof er altijd iets op het spel staat. ‘Rusty Razor’ bood daartussen een moment van gecontroleerde snelheid.
De encore bracht ‘Bitch on the Run’, waarbij Zac Schulze het podium opkwam voor een gitaarduel dat de avond afsloot zoals die begon: met lawaai en wederzijdse uitdaging. Het publiek, dat de avond rustig maar gestaag in enthousiasme was gegroeid, liet beiden niet snel los.
‘Paper Doll’ is een album dat Fish opnam midden in een druk tourneeseizoen, voor het eerst samen met haar vaste liveband, en die context tekent het geluid. De nummers zitten in een liveomgeving als gegoten. De Roma-variant van deze tour bewees dat de kleinere zaalversie hier geen noodoplossing was, maar een keuze die de muziek ten goede kwam.
Foto’s (c) Vic Geurts
