Vrijdag vond de eerste dag plaats van een nieuw Haags festival: New Tide Festival. Met dit festival willen de organisatoren een plek creëren waar internationale artiesten, lokale muzikanten en jong talent elkaar ontmoeten. Het is een festival dat niet alleen optredens programmeert, maar ook de Haagse jazzscene wil versterken en nieuwe generaties muzikanten een podium wil bieden.
Eén van de artiesten was Candy Dulfer, en zij kwam niet alleen. In haar band speelden naast Nederlandse topmuzikanten ook twee bijzondere gastspelers: Keyboardspeler en zanger Nigel Hall en trompettist Eric Bloom van de Amerikaanse band Lettuce. Zij voegden een uitgesproken Amerikaanse funk-groove toe aan de show.
Het optreden sloot goed aan bij de sfeer van het nieuwe festival, dat in Amare een intieme, bijna jazzclubachtige setting neerzet met internationale artiesten en nieuwe geluiden uit de jazz.
Candy vertelde het publiek meteen dat ze blij was hen te zien, maar dat ze het wel een beetje ongemakkelijk vond dat iedereen zat. Het publiek begreep de hint en al snel stond de hele zaal op om mee te dansen. Dat kon ook niet anders, want de energie spatte van het podium.
De band speelde nummers van Lettuce, George Duke en natuurlijk van Candy zelf. De muzikale verwantschap was duidelijk te horen. Candy beweegt zich al jarenlang in de wereld van funk en soul, met samenwerkingen met onder anderen Prince en Nile Rodgers. In datzelfde muzikale ecosysteem opereren ook bands als Lettuce, die de funktraditie van artiesten als George Duke levend houden. Het werd een avond waarin vooral de mix van funk, pop en jazz centraal stond.
De band had slechts één keer gerepeteerd vertelde Candy, maar het klonk al als een geoliede machine. Het was duidelijk zichtbaar dat de muzikanten er zelf enorm van genoten. Nigel Hall zorgde met zijn Hammond-orgel en warme soulzang voor een diepe, groovende basis die sterk deed denken aan de klassieke funk uit de jaren zeventig. Trompettist Eric Bloom vulde dat aan met krachtige blazerslijnen, waardoor de band een uitgesproken Amerikaanse funkklank kreeg. Samen vormde dat een energieke mix die perfect aansloot bij de krachtige saxofoon van Candy Dulfer
De tijd vloog voorbij en tegen het einde van het optreden hadden ze eigenlijk nog wel tien nummers kunnen spelen, maar vanwege de tijd moesten ze kiezen voor één laatste nummer. Voor de laatste keer die avond kon het publiek genieten van de funky sound van Candy Dulfer, waarna het optreden eindigde onder luid applaus en een enthousiast publiek dat nog wel even had willen doorfeesten op die onweerstaanbare groove.
Foto’s (c) Patricia Verploegh Chassé