Wie Harry Styles nog niet kent, heeft waarschijnlijk het afgelopen decennium onder een steen gelegen. Zijn herkenbare doch originele popmuziek breekt al jarenlang de hitlijsten, met onder andere nummers als ‘Watermelon Sugar’ en ‘As It Was’. Als je als luisteraar van het vierde studioalbum soortgelijke nummers verwacht, zit je goed mis. Dat Styles na vier jaar met een knaller terug zou komen was niet meer dan verwacht, maar de manier waarop was alleen voor hem en zijn team vooraf al duidelijk.
Het album ‘Kiss All The Time, Disco Occassionally’, met de bijzondere cover waar Styles de richting uitkijkt en er rechtsboven hem een ietwat willekeurige discobal hangt, begint met de eerste doch enige single ‘Aperture’. Het ruim vijf minuten durende ‘fan-anthem’, zoals de zanger het zelf in interviews heeft genoemd, pakt met de diepe bas en pakkende beat de luisteraar vanaf moment één vast. Het is anders dan men gewend is van de Brit, waardoor de eerste paar keer luisteren wellicht wat wennen zullen zijn.
Wie niet van ‘Aperture’ houdt zal waarschijnlijk ook niet veel met ‘KATTDO’ (red. ‘Kiss All The Time, Disco Occassionally’) hebben. De groove-achtige sfeer die bij de single ruimschoots naar voren komt is op twee uitschieters na bij iedere song te vinden. Het album vervolgt met ‘American Girls’, een nummer wat rustig begint maar waar vanaf het begin ook duidelijk van is dat het een zogeheten ‘banger’ is. Al gauw volgen de drums en de psychedelische vocals.
Een Brit die zingt over Amerikaanse meiden, dat belooft veel goeds te worden. “My friends are in love with American girls”, doelt op de langzame switch die de zanger gemaakt heeft van Engeland naar hartje Los Angeles, waar hij vrienden heeft gemaakt die hun leven delen met deze Amerikaanse dames. Het verschil tussen het refrein en de coupletten is duidelijk te merken. Waar de coupletten ietwat laagtempo zijn, is het refrein dat absoluut niet.
Het is wel enorm wennen dat de pure, rauwe stem van Styles, zoals men gewend is van nummers als ‘Matilda’, ‘Sign of the Times’ of ‘Fine Line’, tot nu toe nog geen verschijning krijgt op het nieuwe album. Het is dan ook écht een nieuwe sound, met veel synthesizers die doen klinken alsof het album uit de jaren ’90 disco scene komen.
Met ‘Ready, Steady, Go!’ wordt de luisteraar bijna verplicht van de stoel op te gaan staan en de voetjes los te gooien. Ook hier klinkt het bijna alsof er autotune over de stem van de zanger zit, wat hij natuurlijk nooit nodig zou hebben. Vooral de instrumentaliteit van het nummer komt iets meer overeen met zijn voorgaande stijlen. Maar genoeg met het vergelijken met vorig werk: ‘KATTDO’ is een op zichzelf staand album.
Styles weet als geen ander hoe hij met zijn woorden moet spelen. ‘Ready, Steady, Go!’ heeft een drietrapsvorm en deze komt heel vaak in de tekst voor. Niet alleen wanneer de titel gezongen wordt, ook wanneer meermaals “one, two, three times” en “with dirty feet” in dezelfde maat gezongen wordt, waardoor het nummer echt een volledige eenheid vormt.
Harry hoeft zich geen zorgen te maken dat mensen zijn nieuwe album niet gaan luisteren, toch heeft hij een nummer op de tracklist genaamd ‘Are You Listening Yet?’ Het nummer begint met een hoop 90’s relaterende elektronische poespas, waarna Styles volgt die half aan het rappen is. Naarmate het album vordert, vordert ook het gebruik van zijn stem en dat bevalt maar al te goed. Deze nieuwe sound staat hem fantastisch en hij weet precies hoe hij binnen het album eenheid maar ook verrassingselementen krijgt.
De vibe die de zanger tijdens het schrijven van ‘Are You Listening Yet?’ heeft gehad is anders dan bij de andere nummers. Je zou het nummer als ‘sexy’ kunnen omschrijven, zeker als je luistert naar de tekst die hier gezongen wordt. De herhaling richting het eind van het nummer is een fantastische opbouw richting het volgende nummer ‘Taste Back’.
De zweverige vibe die rond dit nummer hangt is één die typerend is voor Styles. Wanneer men denkt aan dit album live op het podium, zie je een totaalplaatje voor je. Zeker met het podium dat inmiddels bekend is voor de Together Together tour, welke 16 mei aftrapt met tien shows in de Johan Cruijff ArenA. ‘Taste Back’ komt meer in de buurt van de pop die je van hem zou verwachten, geen wonder dat het op diverse social media-kanalen al aangewezen wordt als één van de favorieten van de trouwe fans.
Vanaf de eerste noten van ‘The Waiting Game’ is al duidelijk dat dit een ietwat rustiger nummer gaat zijn. Het heeft best wat weg van band Twenty One Pilots en psychedelische zanger Joshua Bassett, een combinatie die op papier alleen Harry Styles op deze manier de wereld in kan brengen. Net als de rest van de nummers op het album is de lyrics niet altijd even goed te verstaan. Dit kan een stijlkeuze zijn, dit kan door de hevig aanwezige muziek komen; het is in ieder geval wel een goede training voor je hersenen om goed op te blijven letten.
‘Season 2 Weight Loss’ begint met een voor fans maar al te bekend deuntje. Bij het uitbrengen van de diverse soorten vinyl werd het intro afgespeeld, tevens heeft Fred again.. een gedeelte van deze track geteased tijdens één van zijn shows afgelopen week. Het nummer start behoorlijk eentonig. Eerst het deuntje, wat vervolgens de gehele track op de achtergrond doorspeelt, en als refrein de stem die een paar octaven omhoog gaat om vervolgens hetzelfde te blijven herhalen. Dit was een lichte tegenvaller kijkend naar de originaliteit binnen alle voorgaande nummers, het voelde als een kleine breuk binnen het album en het voelde ook alsof er meer potentie in dit nummer gezeten had als er minder gebruik was geweest van de electronics.
Met ‘Coming Up Roses’ zijn daar eindelijk de krachtige vocals van de zanger die inmiddels ruim vijftien jaar in het vak zit. Deze man heeft van zichzelf zo’n mooie stem, het voelt bijna zonde dat die bijna nog niet tot zijn recht is gekomen. De tekst neemt de luisteraar mee in een verhaal, het is echt een ander soort nummer dan de andere nummers. Het vertelt een verhaal over een onzeker iemand, iemand die diens zorgen niet wil uiten, waar de verteller van het verhaal juist wil helpen met de onzekerheden. Het verhaal wordt volledig geheel gemaakt door de strijkinstrumenten op de achtergrond, die ook nog extra uitgelicht worden in een muzikaal intermezzo waar je u tegen zegt.
De tracklist wordt vervolgd met ‘Pop’, een veelbelovende titel. De bas die in eerdere nummers goed aanwezig was maakt hier weer een terugkeer. Het nummer is extreem dansbaar, een nummer wat bijna lijkt alsof het geschreven is om live gespeeld te worden. Het visioen is duidelijk: gekke dansmoves, een duidelijk aanwezig drumstel, hier en daar een hand in de lucht wanneer “Pop!” gezongen wordt; het is een totaalplaatje van jewelste. Een leuke knipoog naar de aankomende tour is een verstopte “together, together” in de lyrics, dit is de naam van de aankomende tour. Een enorme banger waar overduidelijk veel over nagedacht is.
‘Dance No More’ sluit perfect aan op het nummer hiervoor. De disco-vibe van het album komt wederom volledig terug en ook al dansen de dj’s niet meer volgens Styles’ tekst, kan je als luisteraar bijna niet anders dan volledig losgaan. De bridge, die bijna doet denken aan een protest, is de perfecte toevoeging aan dit nummer. Een leuke knipoog naar de huidige popcultuur is de chant “respect your mother!”, dit toont aan dat Harry enorm op de hoogte is van wat er bij zijn publiek speelt en hij weet hier ook perfect op in te spelen.
‘Paint By Numbers’ is met uitstek het meest kwetsbare nummer op het album. Vermoedelijk heeft hij dit nummer geschreven met het verlies van zijn dierbare vriend en tevens oud-bandlid Liam Payne in gedachte, die op 16 oktober 2024 overleden is. “Was it a tragedy when you told her? Not even 33”, luidt een gedeelte van de tekst. Wanneer men aandachtig luistert zijn er een aantal kenmerken waaruit toch wel op te merken valt dat de zanger niet alleen maar gedanst heeft tijdens zijn vierjarige pauze, maar ook middels muziek geprobeerd heeft zijn gevoelens een plek te geven. Dat siert hem nog steeds.
Het album wordt afgesloten met de twaalfde track ‘Carla’s Song’. De tekst begint gelijk met een knipoog naar Simon & Garfunkel met hun ‘Brigde Over Troubled Water’, één van de vele knipoogjes die verwerkt zit in zijn teksten. De opbouw laat eerst even van zich weten, maar naarmate het nummer vordert, wordt het nummer ook vele malen leuker. Het is als laatste nummer misschien niet een knaller zoals je die zou verwachten, zeker als je kijkt naar voorgaande nummers. Het nummer is te omschrijven als je typische zondagochtend: er gebeurt niet heel veel, maar daar hoor je ook niemand over klagen.
Harry Styles heeft zijn sound gerenoveerd en dat is te merken. Ieder album wat hij tot nu toe heeft uitgebracht heeft iets eigens, zo ook ‘KATTDO’. Het vakmanschap wat deze man in zich heeft, heeft hem al meerdere Grammys opgeleverd en het zou niet verbazen als hij met dit album nog wat van die prachtige grammofoonplatenbeeldjes in ontvangst mag nemen. Het is geen wonder dat Harry de Prince of Pop wordt genoemd en met dit album bewijst hij het recht op die titel maar weer. (9/10) (SONY Music)