Zeven jaar is een eeuwigheid in rock-‘n-roll, maar Francis Rossi telde niet mee. De frontman van Status Quo had geen plannen om nog een soloalbum te maken. Hij was gewoon wat aan het rommelen in de studio, gitaren aan het inpluggen, geluid aan het maken met Hiran Ilangantilike, een jonge gitarist die ooit een schoolvriend van Rossi’s kinderen was geweest, toen de bliksem insloeg. Wat tevoorschijn kwam was niet zomaar een plaat, het was ‘The Accidental’, een rauw met de vuist op tafel dat sommige van rocks grootste momenten ontstaan wanneer je stopt met zo verdomd hard je best te doen.
Dit is Rossi’s eerste solo-uitstapje sinds 2019 en het markeert een felle breuk met de akoestische ballades van zijn vorige werk. Weg zijn de gelaagde harmonieën en de country-getinte introspectie. Daarvoor in de plaats: veertien tracks van no-nonsense, gitaargedreven rock die in herinnering roept waarom Rossi’s drieakkoordenboogie van Status Quo arenagoden maakte. De albumtitel zegt alles, dit was niet gefabriceerd, het werd ontdekt.
Openingstrack ‘Much Better’ zet de toon met zijn americana-achtige swagger, maar pas wanneer Rossi zijn Les Paul volledig loslaat vindt ‘The Accidental’ zijn hartslag. ‘Go Man Go’ barst van de veerkrachtige gitaren en een dreunende beat die de doden zou kunnen wekken, terwijl ‘Something In The Air (Stormy Weather)’ een donkerdere, meer onheilspellende kant introduceert met zijn staccato riffs en scanderachtige ritmes. Dit is het geluid van een 76-jarige nationale schat die nog steeds weet hoe je speakers moet laten zweten.
Het geheime wapen van het album is het middendeel. ‘Picture Perfect’ levert die kenmerkende Rossi-groove, onmiddellijk herkenbaar, onweerstaanbaar ritmisch, het soort nummer dat onder je huid kruipt en weigert te vertrekken. ‘November Again’ volgt met een melancholisch refrein dat uitbouwt naar een meeslepend refrein, dankzij bassist John ‘Rhino’ Edwards en drummer Leon Cave die zich vastklinken in een groove die doet denken aan het beste van de late Quo-periode. Dan komt ‘Beautiful World’, zes glorieuze minuten vintage boogie die de Frantic Four op hun hoogtepunt channelt. Denk aan donder uit het ‘Rockin’ All Over the World’-tijdperk, het soort dat de balkons van de Glasgow Apollo deed deinen.
‘Push Comes To Shove’ neemt een onverwachte zijweg, zijn ritme doet denken aan ‘London Calling’ van The Clash voordat het vervalt in music hall-theatraliteit die niet zou moeten werken maar dat absoluut wel doet. Het zijn deze momenten van gecontroleerde chaos die ‘The Accidental’ boven louter nostalgie uittillen. Rossi en coproducer Andy Brook begrijpen dat inspelen op je sterke punten niet betekent dat je op safe speelt.
De ondersteunende cast verdient erkenning. Ilangantilike’s frisse bloed geeft energie aan Rossi’s oude botten, terwijl jarenlange medewerker Bob Young bijdraagt aan twee tracks die het klassieke Rossi/Young-handelsmerk dragen. Amy Smith’s achtergrondzang voegt doorlopend dimensie toe, en er is oprechte chemie in deze uitvoeringen, het geluid van muzikanten die daadwerkelijk van zichzelf genieten in plaats van de bewegingen te doorlopen.
Niet alles komt binnen. ‘Dead of Night’ voelt plichtmatig aan, en tracks als ‘Be My Love’ betreden bekend terrein zonder nieuwe grond te breken. Hardcore fans van Status Quo’s hardere rockende jaren zeventig-output vinden mogelijk wat materiaal te zacht naar hun smaak. Het album had baat gehad bij nog een track of twee met de beet van ‘Something In The Air’, wat meer contrast toevoegend aan de rechtdoorzee rockers.
Maar dit zijn kleine muggenzifterijen op een album dat de basis goed heeft. ‘Back On Our Home Ground’ waagt zich in ZZ Top-bluesgebied met ingehouden verfijning, terwijl de afsluitende ballade ‘Time To Remember’ bewijst dat Rossi nog steeds ontroering kan leveren zonder kracht op te offeren. Gebouwd rond wiegende piano en melodie is het een passende coda voor een album dat nooit om toestemming heeft gevraagd om te bestaan.
‘The Accidental’ gaat niet over het najagen van relevantie of het heroveren van jeugd. Het gaat over instinct, groove en vijftig-plus jaar precies weten wie je bent met een gitaar in je handen. Rossi heeft niets te bewijzen en alles te zeggen, en die paradox is waar de magie leeft. In een tijdperk van berekende comebacks en strategische releases is hier een album dat ontstond omdat iemand niet anders kon dan geluid maken. Soms is dat alles wat rock-‘n-roll hoeft te zijn. (7/10) (earMUSIC)