Zelfs de voorbijrijdende treinen, trams en ander verkeer, links en rechts zichtbaar via de ramen achter het podium van het BIMHUIS, leken deel uit te maken van de nieuwe composities van saxofoniste Tineke Postma. De twinkelende lichtjes voegde een passende magie toe aan de muziek. De gelauwerde muzikant en componist maakte een korte tournee door Nederland. In november bracht Postma op het Zwitserse Clap Your Hands Records haar inmiddels negende album ‘VOYA’ uit. Afgelopen donderdag liet zij maar weer eens horen hoe een fantastische muzikale verhalenverteller ze is.
De professionele loopbaan van Postema begon ongeveer begin deze eeuw. Al tijdens haar studie aan het Conservatorium van Amsterdam en de Manhattan School of Music speelde zij al met de groten uit de jazzwereld. In New York studeerde ze onder toeziend oog van David Liebman, Dick Oatts en Chris Potter en in 2003 verscheen reeds haar eerste album ‘First Avenue’. Internationaal had zij zeer vruchtbare samenwerkingen met onder meer Esperanza Spalding, Terri Lyne Carrington, Herbie Hancock en haar grote inspiratiebron Wayne Shorter.
Hope
Naar het BIMHUIS had Postma haar vaste begeleiders meegenomen. Muzikanten waar zij al sinds jaar en dag blindelings op mag vertrouwen: David Doružka op gitaar, Robert Landfermann op contrabas en Tristan Renfrow achter het drumstel. Alleen de van origine Duitse jazzzanger Theo Bleckmann – die belangrijke bijdragen had geleverd aan het nieuwe album – ontbrak. Het quartet opende met ‘Unity And Four Reasons Of Hope’. Tineke Postma refereerde hierbij ook nog even aan de laatste hoopvolle boodschap van de onlangs overleden Britse antropologe en biologe Jane Goodall, waarin zij opriep niet op te geven en te geloven in je eigen rol voor een betere wereld. “Zeker nu!”, riep Postma.
Juweeltjes
Wat een genot was het om Postuma en haar collega’s aan het werk te zien. David Doružka speelde lyrisch op zijn gitaar en liet je als toeschouwer wegdromen. In ‘Lillies’ en ‘TP4’ waren het Landfermann en Renfrow die met hun hoekige ritmes je even uit je comfortzone haalden. Het laatstgenoemde nummer had ook een heerlijke funky vibe waar Postma en Doružka dan weer subliem op improviseerden. Stuk voor stuk passeerden nagenoeg bijna alle stukken van ‘VOYA’ de revue. ‘Mirror Oh Mirror’ en ‘Suchness’ zijn juweeltjes. Het optreden was uiteindelijk helemaal compleet toen Postma en haar mannen in de toegift ‘Someplace Called ‘Where’ van Wayne Shorter ten gehore brachten.
In 2026 toert Tineke Postma opnieuw in Nederland en neemt dan ook zanger Theo Bleckmann mee.
Foto’s (c) Eric van Nieuwland