Donderdagavond was De Bosuil in Weert het decor van een indrukwekkend concert van de Britse post‑punkformatie The Chameleons. De band, opgericht in 1981 in Middleton, Greater Manchester, liet zien hoe ze hun rijke verleden combineren met nieuw materiaal van het recent verschenen album ‘Arctic Moon’, het eerste echte studioalbum sinds 2001.
De avond begon met het nieuwe nummer ‘Where Are You?’, een krachtige opener die meteen liet zien dat de band nog steeds in staat is om frisse, meeslepende songs te schrijven. Het publiek werd vervolgens meegenomen langs een zorgvuldig gekozen mix van oude singles zoals ‘Up the Down Escalator’, ‘Don’t Fall’, ‘As High As You Can Go’ en ‘A Person Isn’t Safe Anywhere These Days’, afgewisseld met recenter werk.
De gitaren van Reg Smithies en zijn collega werkten naadloos samen met de bas en zang van Mark Burgess, waardoor de sfeer van de nummers volledig tot zijn recht kwam. Vooral de nieuwe nummers uit ‘Arctic Moon’ kregen opvallend veel ruimte. De band speelde vijf tracks van het album, waaronder ‘David Bowie Takes My Hand’, dat Burgess introduceerde als het lied dat hem persoonlijk gered had. Korte fragmenten van Bowies songs kwamen tijdens het optreden subtiel terug in de uitvoeringen, wat extra diepte aan het concert gaf.
Oude favorieten zoals ‘Swamp Thing’ werden met zorg gespeeld, en de sfeer in de zaal was voelbaar meeslepend. Het nieuwe nummer ‘Feels Like the End of the World’ bood een mooie, contemplatieve afsluiting van het hoofdprogramma, met aandacht voor dynamiek en atmosfeer.
De toegift bestond uit twee klassiekers van het album ‘Script of the Bridge’. ‘Second Skin’ en ‘Don’t Fall’ werden met overtuiging gebracht en lieten zien dat de band zowel technisch als emotioneel op hoog niveau presteert. Het publiek genoot zichtbaar van de connectie die de band op het podium wist te maken.
Foto’s (c) Christophe Dehousse
