Het oosten. Waar de mensen nuchter zijn. Waar noeste en eerlijke arbeid wordt verricht en waar je op een regionale weg zomaar een half uur achter een trekker kan belanden. De herkomst van de katoenindustrie in Nederland. Waar je niet met Randstedelijk gehaast moet aankomen. ‘Even tot jezelf komen’ bestaat hier niet, want de mensen zijn zoals ze zijn. Dingen gebeuren, dingen waaien over en te midden van de waan van de dag valt een goed leven te leiden.
Het is niet voor niets dat de vergelijking met het diepe zuiden van de VS al vaker is gemaakt. Nu is het Twentekanaal geen Mississippi en een stad als Hengelo geen Memphis maar toch zijn er treffende overeenkomsten te vinden. Middenin metaalstad Hengelo, vlak naast het station, staat sinds 2009 poppodium Metropool. In de vijf jaren dat het bestaat mocht het al een groter-dan-gemiddeld aantal blues, roots en folk muzikanten verwelkomen.
Het is hieraan te danken dat Metropool op vrijdag 2 mei met de allereerste versie van het Heartland festival komt. Een eendaags indoor festival met een roots programma dat de sfeer van de Bayou moet ademen. Door de 3 podia klinkt overal waar je je in het pand begeeft muziek. Buiten wordt gebarbecued en binnen op de begane grond is een bescheiden platenbeurs. Aan sfeer geen gebrek. Nu de mensen en de muziek nog.
Om 18:00 uur mocht Marc Ford de avond openen op de Jupiler stage. Ondanks het vroege tijdstip was de zaal toch al redelijk gevuld. Marc Ford staat met zijn volledige band op het podium en speelt een show van een uur die volledig bij het thema van de avond past. Er wordt veel van z’n laatste album ‘Holy Ghost’ gespeeld dat een hoog americana gehalte heeft. Het wordt direct duidelijk dat de Metropool niet zomaar wat bandjes heeft uitgenodigd.
Ook de kleine zaal (Het Paradijs) en het muziekcafé worden gebruikt voor optredens deze avond. Met bijna geen overlap is er dus de hele avond muziek zonder veel te hoeven missen. Na Marc Ford speelt Giant Tiger Hooch in de kleine zaal. Deze Amsterdamse band speelt rhythm en blues met aanstekelijke rifjes en een stevige ritmesectie. Dit wordt allemaal gebracht met zeer veel humor door frontman Jeroen Ligter, die zo voor een goede interactie met het publiek zorgt.
Band of Heathens is een band uit Austin, Texas en dat is te horen. Met Ed Jurdi en Gordy Quist als frontmannen op gitaar en met beide een dijk van een stem zijn zij direct het fundament van de band. Daarnaast worden zij vergezeld door een uitstekende toetsenist, bassist en drummer. De nummers worden uitgesponnen en heerlijk opgebouwd, het duurt dan ook niet lang voordat je je in het zuiden van Amerika waant.
Door een goed gevuld Metropool was de kleine zaal bijna niet meer te betreden. De volgende band die zijn opwachting maakte in de grote zaal was die van Israel Nash, voorheen Israel Nash Gripka. Er is al veel over deze bijzondere Amerikaanse man en zijn muziek geschreven. Zijn nieuwste plaat Rain Plans is net een half jaar uit en is dan ook goed vertegenwoordigd in de set.
Dat is absoluut geen straf. De melodieuze nummers, de ruimte die de gitaar met regelmaat krijgt en de typerende stem van Gripka maken de set tot een groot samenhangend geheel, met titeltrack Rain Plans als hoogtepunt, gevolgd door het sfeervolle Woman at the Well. Een uur muziek dat zeer goed valt bij het alom aanwezige publiek.
Aan Eli “Paperboy” Reed de eer de eerste editie van het Heartland festival af te sluiten. Reed en zijn 6-koppige begeleiding, waaronder 2 blazers, rekt de definitie van rootsmuziek verder op dan wie dan ook op de bill, en vult het uur met nummers die het beste te omschrijven zijn als swingende soul. Dit is even wennen voor het publiek, maar kan uiteindelijk toch rekenen op goedkeuring. Terwijl de laatste minuten van het programma aanbreken kan al snel geconcludeerd worden dat Metropool met Heartland een blijvertje heeft neergezet, dat hopelijk een vervolg vindt in de komende jaren.
Foto’s: Jan van Eck
