Het werd hoog tijd dat Epica weer gaat optreden in Nederland, het is al weer te lang geleden voor alle (trouwe) fans van Epica! 23 maart vorig jaar stonden ze in Klokgebouw Eindhoven om hun 10-jarig bestaan te vieren. 13 maanden later is het album ‘The Quantum Enigma’ uit! In het kader van de Europese Enigma Tour staan zij vanavond in 013 Tilburg voor de presentatie van dit album.
De Finse melodeath band Insomnium staat in het voorprogramma. Hun laatste album ‘Shadows of the Dying Sun’ is net uit, en hier spelen ze dan ook de nodige nummers van, zoals ‘While We Sleep’ en ‘The Primeval Dark‘. Veel gitaargeweld en melodieuze gitaarsolo’s afgewisseld met de zang van zanger en bassist Niilo Sevänen. Erg fijn om naar te luisteren.
Om 20.40 uur sharp komt Epica op. Veel nieuw nummers van het album ‘The Quantum Engima’ worden gespeeld, in dezelfde volgorde zoals deze op het album staan. Tussen nummer 6 en 7 van het album worden echter oudere nummers gespeeld: ‘The Obsessive Devotion’, ‘Blank Infinity’, ‘Unleashed’ en ‘Storm The Sorrow’. Qua performance lijkt de show op die in Klokgebouw Eindhoven, maar qua songs is deze veel meer geïnspireerd op Aziatische spirituele invloeden. De Chinese drakendans tijdens het nummer ‘The Fifth Guardian – Interlude,’ het branden van vuur in schalen, het vuurwerk wat van boven kwam en aan Tibetaanse monniken denkende keelgeluiden die bassist Rob van der Loo zong, geven een klein en mooi deel weer van de veranderingen die Epica het afgelopen jaar doorgemaakt heeft, naast natuurlijk de songs van het nieuwste album zelf.
Vóór de toegift sluit Epica de show af met de song ‘The Quantum Enigma – Kingdom Of Heaven Part II’ van het gelijknamige album. Daniël de Jongh van de Etten-Leurse metalband Textures verschijnt bij het intro op het podium om een paar regels mee te zingen en later nogmaals om mee te grunten. Als toegift klinkt ‘Cry For The Moon’. Simone stelt origineel op de melodie zingend de band nog even voor, dat is altijd goed om te doen. Stiekem weet iedere aanwezige de namen van de bandleden natuurlijk al lang en hebben we ze echt wel opgemerkt gedurende deze meer dan 2 uur durende fantastische liveshow, want de namen van onder andere Mark (Jansen) en Coen (Janssen) werden veelvuldig vanuit het publiek geschreeuwd. Maar het verlegt de aandacht die frontvrouw Simone logischerwijs krijgt en trekt wel naar de rest van de band. Gedurende de show zoeken de bandleden zelf ook de aandacht en elkaar op: toetsenist Coen loopt makkelijk met zijn curveboard naar de gitaristen en bassist, en ook deze laatste twee staan veelvuldig bij elkaar. Op het einde bespeelt Coen zelfs de gitaar van Isaac. Met papiersnippers en een diepe buiging wordt afscheid genomen van de zaal, die na die twee uur nog steeds niet genoeg lijkt te hebben.
