De Finse zangeres Tarja Turunen kennen we natuurlijk als zangeres van de metalband Nigthwish, bekend van o.a. de song ‘Wish I had an Angel’, maar sinds 2006 is Tarja een andere weg ingeslagen, en wel solo. Een goede keus, als je het mij vraagt. In het kader van de Colours in the Road toer staat ze vanavond in the Max, Melkweg.
De Franse femal-fronted metal band Elyose uit Parijs, met zangeres Justine Daaé, staat in het voorprogramma. Zij combineren elektronische dance met symfonische metal, wat bijzonder is, maar ik had ook nog nooit eerder Franstalige gothic gehoord. Maar zelf zou ik het eerder disco-gothic willen noemen. Ze krijgen de zaal niet opgewarmd, want iedereen is voor Tarja gekomen.
Na een half uurtje ongeduldig wachten, klinken de eerste tonen van de intro, ‘Deliverance’. De bandleden verschijnen een voor een op het podium, het publiek scandeert haar naam en dan is ze daar: Tarja Turunen! Twee keer tijdens de show loopt Tarja naar achteren om zich om te kleden: eerst een zwart topje met rode lange rok, en daarna in een zwarte gothic overall-jurk-ding. Meerdere keren tijdens de show zegt Tarja dat ze van het publiek houdt, en dat ze blij is in Amsterdam te zijn. Vaak wordt dit gezegd uit beleefdheid of om maar iets te zeggen te hebben, maar bij Tarja is het echt gemeend! Ze straalt en is hartverwarmend, schudt handen met fans en wijst dan weer naar haar echtgenoot en gitarist Marcelo Carbuli bij een solo, of danst naast bassist Anna Portalupi. Drummer Mike Terrana maakt er ook een hele (drum)show van. Bij ‘Victim of Ritual’ gaat hij helemaal los: na een mooie drumsolo draait hij elke slag zijn drumstokjes zoals marionettes dat doen, ritmisch om en om. Bij dit lied hoor je de opera-achtergrond van Tarja heel duidelijk naar voren komen, gecombineerd met bombastisch gitaarspel. De hit van Nightwish ‘Wish I Had an Angel’ mag natuurlijk niet ontbreken. Het publiek brult hard mee. Na ‘Until My Last Breath’ nemen Tarja en haar band diep buigend en een soort can-can dansend afscheid van de zaal. Maar niet voor lang. Nogmaals komt de band het podium op, ditmaal om voor het aller-, allerlaatst nog een cover van Gary Moore te spelen: ‘Over the Hills and far Away’. Kippenvel en het lied gaat mijn hoofd niet meer uit. Ook niet door de outro die hierna ingezet wordt, ‘Never Too Far’.
Woow, wat een avond met een vrouw die zoveel geeft aan liefde en energie, dit heb ik nog niet eerder mee gemaakt. Gaaf!
