Het idee achter de Night of the Proms ontstond in 1985 door twee Vlaamse studenten, Jan Van Esbroeck en Jan Vereecke, die klassieke muziek toegankelijker wilden maken voor een jonger publiek. Het begon als weddenschap voor een kratje bier met een docent die vond dat klassiek en pop nooit met elkaar te verenigen waren. Geïnspireerd door het Britse ‘Last Night of the Proms’ bedachten ze een concertconcept waarin klassieke muziek en popmuziek elkaar op één podium ontmoeten. Op 19 oktober 1985 vond de allereerste editie plaats in het Antwerpse Sportpaleis, waar ruim 13.500 bezoekers getuige waren van die bijzondere combinatie, met onder anderen jazzlegende Toots Thielemans, Focus-toetsenist en fluitist Thijs van Leer en verrassingsgast John Miles. Het kratje bier wonnen ze, gezien de Night of the Proms 41 jaar later nog steeds een begrip is.
Waar de Night of the Proms jarenlang begon met ‘Also sprach Zarathustra’, vingen de Proms vrijdagavond aan met het intro dat heden ten dage beter past bij de proms: een mix van pop en klassiek door het Antwerp Philharmonic Orchestra, het koor Fine Fleur en Backbone, alles onder leiding van dirigente Alexandra Arrieche. Presentator Niels Destadsbader verwelkomde het publiek en vroeg iedereen recht te staan, achterom te kijken en op te merken dat de stoeltjes gewoon blijven staan. Men hoefde zich dus niet in te houden. Het eerste nummer was ‘An der schönen blauen Donau’ van Johann Strauss jr. Het licht kleurde sfeervol blauw en het publiek kon direct meedeinen en meeklappen.
Een kleine overstap van Johann Strauss jr. naar Johann Sebastian Bach volgde met ‘Air on a G String’, het tweede deel van de ‘Orkestsuite nr. 3 in D’, met Indiara Sfair op mondharmonica’s. Jawel, meervoud, want de artieste wisselde halverwege het nummer naar een instrument in een andere toonsoort. De Braziliaanse liet daarna merken dat de mondharmonica ook in rock gebruikt kan worden, met ‘Thunderstruck’ van AC/DC. Een aparte ervaring. Hierna werd de eerste popartiest aangekondigd, de in Vlaanderen razend populaire Maksim, die met ‘Ik wil dat je liegt’ het popgedeelte opende. Hij introduceerde Niels Destadsbader, met wie hij een nummer had opgenomen voor de Vlaamse soap ‘Thuis’. Samen gezongen zetten ze de zaal op zijn kop. Destadsbader liet het publiek tijdens ‘Thuis’ in twee delen meezingen. Daarna volgde een rustig moment, aangekondigd door koor en orkest: een stuk uit ‘Cavalleria rusticana’, een opera van de Italiaanse componist Pietro Mascagni. Het bracht de zaal even tot bezinning, versterkt door de belichting, die een soort van Vlaams noorderlicht creëerde. Destadsbader vroeg vervolgens of er ook mama’s in de zaal waren en bracht zijn nieuwe single ‘Voor ik het vergeet’ voor alle mama’s.
Publiekslieveling van 2025 Vanessa Amorosi keerde ook dit jaar terug en dook samen met de backing vocals plots op achterin de zaal om met ‘Proud Mary’ de aandacht af te leiden van het hoofdpodium. Daar maakte men zich intussen klaar voor een zwaar maar prachtig staccato stuk uit ‘Romeo en Julia’ van Prokofjev. Róisín Murphy bracht daarna enkele hits van Moloko in een rustig jaren-20-arrangement: ‘The Time Is Now’, ‘Sing It Back’ en als laatste nummer van haar blokje van drie het reflecterende ‘The Truth’. De Ierse maakte het bont, in de vorm van een bontmantel waaronder een herkenbaar gouden glitterpakje schuilging.
Verdi’s ‘Triomfmars’ uit ‘Aïda’ is een van de vrij vaste klassieke stukken van de Proms en werd daarna vol bravoure gebracht door het Antwerp Philharmonic Orchestra en Fine Fleur. Het orkest werd aangekondigd als een orkest dat zich tegenwoordig ook waagt aan dance, waarna enkele danceklassiekers werden gespeeld. De strijkstokken van de violisten werden daarbij verlicht met meekleurende leds, alsof het lightsabers waren. ‘Show Me Love’, ‘Because the Night’ en meer werden vol meegezongen door de zaal, met Louise en de backings.

Destadsbader trok de zaal in op zoek naar twee mensen met gevoel voor ritme. Het waren de Belg Noah en de Nederlander Gerben. Ondertussen keerde de mondharmonica van Indiara Sfair terug op het podium met ‘Summertime’ van George Gershwin. Amorosi kwam terug met een eerbetoon aan Dolly Parton, ‘Jolene’, waarbij ook Sfair een stukje meeblies. Met ‘Turn Around’ werd de dit jaar overleden Bonnie Tyler herdacht. Hierbij gingen ook de duizenden beroemde Night of the Proms-lichtjes in het publiek aan, gekleurd in rood, groen en blauw. Daarna werd natuurlijk Mr. Night of the Proms, John Miles, geëerd met ‘Music’, waarbij ook Sfair de gitaar ter hand nam voor de beroemde ‘Music’-solo. Een prachtig eerbetoon, waarbij ook het orkest een keer goed losging. De twee uit het publiek kwamen daarna het podium op en mochten meespelen met vaste waarde Patrick Desmedt in een vaste humoristische act, ‘The Typewriter’.
Hierna volgde OMD, die in sneltreinvaart ‘Maid of Orleans’, ‘Souvenir’, ‘Locomotion’ en natuurlijk het indrukwekkende ‘Enola Gay’ bracht, over de atoombom op Hiroshima. Songschrijver Andy McCluskey wilde vooral het morele dilemma van de atoombom aan de orde stellen: was het gerechtvaardigd om honderdduizenden mensen te doden om de oorlog te beëindigen en mogelijk miljoenen levens te sparen? Daarna klonk nog een stuk van Gustav Holst uit ‘The Planets’: ‘Mars’.
Het hoogtepunt van de avond kwam uiteindelijk met Holly Johnson, voormalig frontman van Frankie Goes to Hollywood, die het volledige publiek liet dansen en zingen op ‘Two Tribes’, ‘Relax’ en natuurlijk het lied dat we allemaal nodig hebben in deze tijd, ‘The Power of Love’. Johnson sloot af met de aankondiging van nog één nummer, de getrouwe afsluiter van de Night of the Proms: ‘Hey Jude’ van The Beatles. Alle artiesten kwamen nog eenmaal op het podium om mee te zingen. Na een bedankje van Niels Destadsbader aan alle artiesten ging het publiek met een uitloop van ‘Hey Jude’ huiswaarts. Night of the Proms leek een paar jaar op z’n retour, met minder concerten. Met de terugkeer van grote namen uit de jaren ‘80 is het Jan en Jan toch weer gelukt een klasse-Proms neer te zetten die smaakt naar uitbreiding naar meer concerten en zelfs een mogelijke terugkeer naar Rotterdam. Het originele concept bleek absoluut een voltreffer!
