Di-rect zette de oude traditie voort door 6 uitverkochte shows te geven in Ahoy Rotterdam. Waarvan dit de derde avond was. Als voorprogramma hadden ze WIES uitgenodigd, die lekker speelde in Ahoy.

Om 20:45 begon de intro en kwam de band onder luid gejuich het podium op. Het openingsnummer ‘Born Again’ zette gelijk de toon van deze avond. De Haagse rockers hadden er zin in om de zaal plat te spelen en het dak eraf te blazen. ‘Times Are Changing’ kwam voorbij. Waarbij het publiek genoot en zong uit volle borst mee. Marcel Veenendaal was gekleed in het zwart met zijn baret en stal de show met zijn onnavolgbare moves, en bewees vocaal ijzersterk te zijn.

De show was verdeeld in 3 delen, waarbij Act 1 begon op het grote podium. Na ‘Through The Looking Glass’ verdween Marcel van het podium en speelde de band onder leiding van Spike ‘How My Heart Was Won’.
Op het grote scherm was Marcel aan het zingen; de reden van werd al gauw duidelijk waarom Marcel niet op het podium stond.

In het midden van de zaal daalde vanuit de nok van Ahoy een podium naar beneden waar Marcel op stond, samen met de violisten (string quartet). Op het podium stonden ook nog een drumstel en gitaren. Marcel kondigde ook de andere bandleden aan, die onder begeleiding door de zaal naar het midden podium toe liepen.

Act 2 was begonnen; ‘The Gateway’ was de aftrap hiervan. Het publiek was dicht tegen het podium aan gaan staan, iets wat een intieme setting gaf. Marcel pakte zijn gitaar, vertelde dat deze voor zijn broer was en ‘Brother’ werd ingezet. Marcel verborg na afloop van het nummer zijn gezicht achter zijn gitaar en bleef zo even staan. Hij was zichtbaar geëmotioneerd door het zingen van dit nummer. Deze emotie bleef erin bij het volgende nummer ‘My Friend’. Met deze nieuwe song bewees Di-rect nog steeds de beste rockband te zijn die Nederland had.

Na ‘Before It All Ends’ ging de gehele band weer naar het hoofdpodium en begonnen ze met Act 3. Het eerste nummer in het laatste deel was ‘90s Kids’, waarbij Marcel opkwam met een masker, waarmee ze momenteel hun 2027 ‘The Gateway – A Di-rect Circus’ aan het promoten waren. Ook werd er gebruikgemaakt van een confettikanon.

Het masker werd alweer afgezet zodat bij ‘Hibernation’ Marcel zich alweer had verkleed, en maakte er weer een onnavolgbare act van; samen met lasers en pyro maakte hij van dit nummer een live videoclip.
Lasers werden ook volop gebruikt bij ‘Devil Don’t Care’, waarbij op het scherm een soort duivel verscheen met lasers in zijn ogen.

Het laatste nummer van Act 3 was ‘Sphinx’, waarbij weer volop gebruik werd gemaakt van confetti, CO2 (ook wel rook) en pyro/vlammen. Na dit knallende eindstuk kwam de band terug en ging Marcel op het podium zitten. Hij bedankte het publiek dat het mogelijk was om samen deze show in Ahoy neer te zetten en vertelde dat hij de volgende dag weer gewoon zijn zoontje naar school ging brengen en ging aanmoedigen bij de voetbaltraining. Daarnaast kwam er een stukje dat pesten nog steeds orde van de dag was en dat hij dat onbegrijpelijk vond. ‘Soldier’ en als laatste ‘Young Ones’ maakten de avond compleet, waarbij het fantastisch was om te zien dat nog steeds onder leiding van Spike de gehele zaal ging springen wanneer hij aftelde.

Het was een absolute wereldklasse van Di-rect tijdens deze Ahoy-reeks. Het publiek verliet zingend Ahoy met de o-o-o-o-o” van ‘Young Ones’, en was in gedachten al bij de volgende tour A Di-rect Circus 2027.

Foto’s: © Marcel van Oevelen / Maxazine
