Een band die veertien jaar meedraait en nog steeds bij hetzelfde label zit, bewijst vooral volharding. Of dat ook voor vernieuwing geldt, is een andere vraag. Desperate Journalist brengt op 20 november ‘Gilding the Lily’ uit, hun zesde album, en het antwoord daarop is wisselend.
De band werd in 2012 opgericht in Noord-Londen door zangeres Jo Bevan, gitarist Rob Hardy, bassist Simon Drowner en drummer Caz Helbert. De naam komt van een zeldzaam nummer van The Cure, en die erfenis klinkt nog steeds door in galmende gitaren en een theatrale zangstijl. Na het debuut uit 2015 volgden ‘Grow Up’, ‘Maximum Sorrow!’ en ‘No Hero’. Het voorprogramma van Suede gaf de band bereik, maar de vraag blijft of ze ooit uit de schaduw van haar voorbeelden is gestapt. Op ‘No Hero’ klonk het nog kaal en industrieel. Nu kiest de groep voor een voller geluid met meer synthesizers, wat een duidelijke stijlwijziging is.
Die keuze werkt het best in ‘Terrible Years’. Drukke gitaren, orkestrale synths en een ritmesectie die geen adem neemt, maken er een energiek geheel van. Bevan zingt vanuit een personage dat naar Los Angeles is verhuisd en zichzelf wijsmaakt dat alles in orde is. De ironie is helder, misschien zelfs wat te helder, want de spot ligt er dik bovenop. Het middenstuk, met zijn belachtige klank, is het slimste moment van het nummer. ‘Dust’ zoekt het in roadmovie-beelden en een korte ontmoeting in een motel. Dat is sfeervol, al bevat het weinig verrassingen die je niet eerder bij dit soort bands hoorde. ‘20th Century Women’ voegt weinig toe aan wat de andere singles al laten zien, ook al is het degelijk gemaakt.
Thematisch draait de plaat om het besef van sterfelijkheid, dat de band naar eigen zeggen op een luchtige manier benadert. Dat voornemen slaagt maar gedeeltelijk. Titels als ‘Melancholia’ en ‘Landfill’ beloven meer diepgang dan de nummers waarmaken. De humor is er wel, maar soms schuurt hij tegen het vermoeiende aan, omdat elke zin een knipoog lijkt te willen zijn.
Waar het album wel in slaagt, is de samenhang. Het geluid is consistent, de productie is helder en de band speelt strak. Er zit geen enkel nummer tussen dat echt faalt. Maar met twaalf nummers is het album wat lang en kan niet elk nummer de aandacht vasthouden. Een iets compactere plaat had sterker gestaan.
Of ‘Gilding the Lily’ de band naar een groter publiek brengt, valt te betwijfelen. Wie al van Desperate Journalist houdt, krijgt wat hij verwacht, met een frisse laag verf. Wie op zoek is naar een ommekeer, zal die hier niet vinden. Het is een degelijk, soms charmant album van een band die haar vak kent, maar het risico mijdt. (8/10) (Fierce Panda Records)
