Wie dacht dat Suicide Silence na twee decennia wel zou bijsturen, kan zijn koffie beter laten staan. ‘Graceless’ is het achtste album van de band uit Riverside, Californië. Het klinkt alsof de heren hun eigen verleden eens flink hebben opgeschud en het resultaat zonder pardon over de tafel hebben gekieperd.
De band ontstond rond 2002 en werd met ‘The Cleansing’ in 2007 een van de gezichten van de deathcore. De dood van zanger Mitch Lucker in 2012 sloeg een gat dat lang voelbaar bleef. Eddie Hermida nam de microfoon over en de band zocht daarna een tijd naar houvast. Het titelloze album uit 2017 trok met zijn nu-metalkleuring de nodige wenkbrauwen omhoog. Met ‘Remember… You Must Die’ keerde de groep in 2023 terug naar de oude werkwijze. ‘Graceless’ zet die lijn door, opgenomen met producers Hunter Young en Austin Coupe, terwijl ‘The Cleansing’ ondertussen richting de twintigste verjaardag kruipt.
De titeltrack opent het album en is in nog geen twee minuten klaar. Blastbeats, moshparts, venijnige solo’s en Hermida die alle kanten op schreeuwt komen voorbij voordat je goed en wel op je plek zit. Het is een korte aanval die precies duidelijk maakt wat er de komende veertig minuten gaat gebeuren. ‘Make Your Exit’ pakt het anders aan. Dit nummer stuitert en groeft zich als een stevige groove in je nek, wat de band zelf een bouncer noemt. Dat past er goed bij. Met ‘Reminders of Hell’ zakt de band dieper de kelder in. Hier hoor je de dodelijke metal van weleer, gepaard met de gebalde vuist van het hardcorepunkverleden. ‘Parasitic’ knuppelt daarna zonder omwegen door en laat zien dat de band al het overtollige vet heeft weggesneden.
Die compactheid is de kracht van deze plaat. Elf nummers, bijna allemaal kort, en geen noot die niet hoeft te zijn. Het heeft ook een keerzijde. Wie niet gehard is in het genre, hoort na een paar nummers vooral veel van hetzelfde, en sommige riffs en breakdowns lijken behoorlijk op elkaar. Echt vernieuwend is het niet. De band lijkt dat ook niet te willen. Ze willen heavy klinken, vanuit hun buik, en dat lukt.
‘Graceless’ is geen plaat voor de luisteraar die even wil wegdromen. Het eist je volledige aandacht en geeft die op een rauwe manier terug. Wie sinds de MySpace-tijd meebonkt, krijgt precies waar hij op zat te wachten. Suicide Silence klinkt na bijna een kwart eeuw weer als zichzelf, scherper dan voorheen en met nieuwe honger. Daar ga je niet van janken, daar ga je van headbangen. (8/10) (Century Media Records)
