De Cacaofabriek in Helmond stond vrijdagavond in het teken van nostalgie en onverwoestbare podiumenergie. Dat Time Bandits hier stonden, mocht een klein wonder heten: voorman Alides Hidding ging amper tweeënhalve week geleden door zijn rug bij het grasmaaien. Met dank aan intensieve behandelingen van de kinestesist wist hij de pijn echter te trotseren en stond hij vanaf de eerste minuut vol overgave op de bühne, zoals men van hem gewend is.
De show trapte ijzersterk af met de klassieke hits ‘Live It Up’ en ‘I’m Specialized in You’. Meteen vol gas er tegenaan, en dat kan alleen maar als je genoeg hits hebt om de magie tot aan het eind vol te houden. Het publiek zat er meteen goed in toen ook ‘Dancing on a String’ en het sterke ‘Wildfire’ voorbijkomen. Na het sfeervolle ‘Hollywood Seven’, het begin van Hidding’s carrière uit 1979, was het tijd voor de eerste bijzondere gast van de avond: Des’Ray van 2 Brothers on the 4th Floor. Zij bracht met haar krachtige stem onder meer ren soulvolle versie van ‘Dreams’, precies in stijl van de Time Bandits. Ook een intieme uitvoering van ‘Why Tell Me Why’ van Anita Meyer en haar eigen ‘Never Alone’ werden door het publiek en masse meegezongen. Haar gastoptreden werd vervolgd door een prachtige gevoelige versie van Ruth Jacott’s ‘Leun op mij’. Het duet ‘Endless Road’ met Hidding vormde een prachtig harmonieus rustpunt. Tussendoor nam ze vol contact met het publiek en haalde maar eens aan dat ze nog op een steenworp van Helmond, in Horst, had gewoond. Het was Alides’ favoriete Time Bandits nummer en aangezien hij ooit meezong als gast bij Des’Ray’s theatertour, nam de blondine de eer aan een duet aan te gaan dat beiden op heerlijke wijze volbrachten.
Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Rob Bolland mee als gast zou touren, maar door zijn vreselijke ziekte bleek dat een onmogelijke opgave. Als eerbetoon bracht Alides Falco’s ‘Jeanny’, dat geschreven is door Bolland en Bolland. Hierna schakelde de band een versnelling hoger. Leon Goewie (Vengeance) betrad al snel het podium om het gaspedaal flink in te trappen. Goewie is al lange tijd een goede vriend van Hidding, en dat bleek ook door de humoristische steek die Goewie gaf, door te geinen met het ongelukje dat de Time Bandits-frontman had gehad met het grasmaaien. Met stevige uitvoeringen van ‘In the Army Now’ (Status Quo ook geschreven door Bolland en Bolland) ‘Love Hurts’ en AC/DC’s ‘Highway to Hell’ veranderde de zaal kortstondig in een hardrocktempel. Richting het einde van de reguliere set keerde Time Bandits terug naar hun eigen iconische repertoire met onder andere ‘Dangerous’, natuurlijk de megahit ‘Listen to the Man With the Golden Voice’ en het onweerstaanbare ‘I’m Only Shooting Love’.
Het publiek liet de band uiteraard niet zomaar gaan. Zonder de band tijd te gunnen het podium te verlaten bleef de band on stage voor de toegift, waarin Hidding het publiek vroeg welke van de grote hits nogmaals gebracht moest worden. Zonder te kiezen kwamen de allergrootste successen nog een keer in volledige versies voorbij, ditmaal met Kelly Thomassen, die samen met Daniëlle Croes de achtergrond zang verzorgde, in duet. Dat de dames behoren tot de sterkste backingvocalisten van Nederland, bleek vrijdagavond wel weer. Als absolute kers op de taart sloot de band de avond af met een indrukwekkende cover van Prince zijn ‘Purple Rain’. Een meeslepende finale van een avond waarop passie en doorzettingsvermogen zegevierden in Helmond.
Foto’s (c) Eus Driessen