Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Lizzy McAlpine – Angel
Lizzy McAlpine schuift op ‘Angel’ verder op richting folk. Haar vierde album duurt ruim een uur en klinkt kaal, warm en doordacht. Ze schreef de nummers over twee jaar en werkte opnieuw met de band van ‘Older’. Opener ‘The Light in the Painting’ vertelt over het begin van een nieuwe liefde, met zachte orkestratie eromheen. In ‘Anybody’s Fool’ zorgt een sluimerende drum voor onderhuidse spanning, en ‘A Car Wash and a New Pair of Pants’ kijkt bitter terug op een relatie waarin haar naam vooral van pas kwam. ‘Soldier of the Road’ krijgt gezelschap van Fleet Foxes en past goed in de akoestische sfeer. De gitaar is broos, de piano terughoudend en de teksten blijven dicht bij het alledaagse, waardoor kleine beelden groot worden. Niet elk nummer springt eruit, en op deze lengte zakt het tempo soms weg. Wie snelle popmelodieën zoekt, vindt het traag. Toch is de rode draad helder: verbinding, afstand en herstel. Ze klinkt milder dan op eerdere platen en vertrouwt op wat ze kan. Het geheel blijft samenhangend. ‘Angel’ is een verzorgde, eerlijke folkplaat zonder franje. (Cian Murphy) (7/10) (RCA Records)
Slow Pulp – Melodie
Slow Pulp slingert op ‘Melodie’ tussen fuzzy gitaren en pijnlijke terugblikken, en dat gebeurt met genoeg lef om je bij de lurven te pakken. Het derde album van de band uit Chicago, met wortels in Madison, duurt ruim dertig minuten en telt elf nummers. Voor het eerst haalde het viertal een externe producer binnen. Opener ‘Yellow and Green’ begint ingetogen en tekent een liefde van negentien tot negentig, terwijl ‘Better Man’ daarna uit de startblokken knalt met een groot refrein. De titelsong raast voorbij, ‘Red Car’ schuurt met knisperende distortion en ‘Not for Nothing’ is een kale pianoballade van gitarist Henry Stoehr. Emily Massey zingt met een vermoeide, warme stem die zelfs in de zwaarste momenten overeind blijft. Toch hakt het niet overal even diep. Sommige nummers blijven steken in aardige middelmaat, en afsluiter ‘Slip Away’ had wat meer tanden mogen hebben. Het is een plaat die pas echt werkt als je het volume opendraait. ‘Melodie’ vernieuwt niets, maar de gemeende rauwheid en de nostalgie zorgen dat je blijft luisteren. Geen verpletterende klap, wel een degelijke dreun. (Anton Dupont) (7/10) (ANTI-)
Revival, Chapter One – BMT Project
‘Revival, Chapter One’ is een project van het BMT Project, waarop negen nummers van Bob Marley & The Wailers opnieuw zijn opgenomen door zo’n zestig muzikanten uit de hele wereld, met medewerking van voormalige leden van The Wailers en de I-Threes. Het bijzondere is dat de nummers opnieuw zijn opgebouwd en opgenomen, met als doel de sfeer en energie van uitvoeringen uit die tijd zo dicht mogelijk te benaderen. De karakteristieke klank en toon van Marley worden fraai weergegeven door de Franse reggaezanger David Cairol, die het merendeel van de nummers voor zijn rekening neemt. Brinsley Forde, bekend van Aswad, neemt de vocalen op ‘The Heathen’ voor zijn rekening. ‘Revival, Chapter One’ maakt duidelijk hoe tijdloos het oeuvre van Bob Marley & The Wailers is. Tegelijkertijd rijst de vraag wat dit project toevoegt aan een vrijwel perfect oeuvre. Het antwoord ligt vooral in het levend houden van Marley’s nalatenschap en het introduceren van zijn muziek en boodschap bij een nieuwe generatie. Juist de integere aanpak geeft bestaansrecht. Liever dit dan een zoveelste stoffige demo-uitgave die weinig toevoegt, of een bewerking waarin de essentie verloren gaat. ‘Revival, Chapter One’ toont respect voor de bron en bewijst dat Marley’s muziek nog altijd overtuigingskracht bezit. (Bart van de Sande) (8/10) (BMT Project)
Beck – Ride Lonesome
Beck keert na zeven jaar terug met ‘Ride Lonesome’, en Amerika mag daar best even voor gaan zitten. Zijn vijftiende plaat pakt de draad op van ‘Sea Change’ en ‘Morning Phase’, de sombere folkplaten die fans al ruim twintig jaar waarderen. Hij werkte opnieuw met Smokey Hormel, Joey Waronker en Justin Meldal-Johnsen, Nigel Godrich mixte de opnames, en dat geeft het geheel de warmte van een reünie met oude vrienden. Het titelnummer zet de toon met een statige, eenzame sfeer, terwijl ‘Disappearing Act’ schittert door een slidegitaar die intiem en wijds tegelijk klinkt. In ‘Failed Words’ tillen meerstemmige zang en strijkers het refrein omhoog, en ‘Falling Through My Hands’ is een wiegenlied over verloren liefde dat recht op het hart mikt. Niet iedereen zal even enthousiast zijn, want het tempo blijft traag en een paar critici missen een uitschieter met een verpletterende melodie. Toch is dit een plaat voor het uur van de zonsondergang, met een koud drankje in de hand en de wereld even op afstand. Beck bewijst dat stilte soms harder aankomt dan lawaai. Een eerlijke, volwassen comeback. (Daniel Harris) (9/10) (Capitol Records)
beabadoobee – Pylon
Beabadoobee laat op ‘Pylon’ de zachte bedroompop grotendeels achter zich en kiest voor grungy gitaren en flink meer lawaai. Haar vierde album is vernoemd naar de elektriciteitsmasten die Beatrice Laus vanuit haar tourbus zag, en opent met een gonzende titelsong die eerst wegdoezelt en dan uitbarst. ‘Sun Has Set’ is een venijnig afscheidslied met een refrein dat blijft hangen, en ‘Nothing To Prove’ krijgt bijzang van Hayley Williams zonder dat die de show steelt. In ‘Powerlines’ schuift Brendan Yates van Turnstile aan, terwijl ‘Despite That’ dromerige popmelodieën laat botsen met vervormde gitaren. Toch is niet alles even scherp. Sommige teksten dwalen af naar bekend gepieker over gebroken harten, en een plaat van veertien nummers had best wat korter gekund. De stijlwisselingen werken soms tegen de samenhang, en enkele gasten blijven zo terughoudend dat hun komst weinig toevoegt. Wie haar liever fluisterzacht hoort, zal hier vaker met de ogen rollen dan wegdromen. De nieuwe scherpte staat haar wel goed. ‘Pylon’ is een verdienstelijke stap vooruit, maar nog geen doorbraak naar de gitaarklassiekers waar ze openlijk naar knipoogt. (William Brown) (8/10) (Dirty Hit / Interscope Records)
