Er zijn maar weinig bands die tegenwoordig nog een écht mysterie weten op te bouwen, maar PRESIDENT is daar wonderwel in geslaagd. De Engelse groep werd in 2025 aangekondigd als act voor Download Festival zonder ook maar één nummer te hebben uitgebracht, en sindsdien draait alles bij deze band om anonimiteit en theater. De zanger noemt zichzelf The President, verschijnt met een rimpelig masker en een strak pak, en de hele campagne rond de band voelt aan als een parodie op een politieke verkiezing, compleet met rally’s in plaats van concerten. Nu, na een explosief debuutsingle en een veelbesproken EP, ligt hun debuutalbum eindelijk op tafel.
‘Blood Of Your Empire’ is een plaat die alle kanten op schiet, en dat is precies waar zowel de kracht als de zwakte van deze band zit. ‘Pink Noise’ opent met flikkerende synths die constant van richting veranderen, terwijl technische metalcore botst met electronica op een manier die je niet vaak hoort. ‘Dark Heaven’ begint met een dreunend inzetje en een tikkende drumcomputer, en bouwt op naar een refrein dat groots genoeg is om in een volle arena te schreeuwen. ‘Mercy’ is misschien wel het sterkste moment van de plaat, met een duidelijke knipoog naar Deftones, waarin de frontman zijn geloof bevraagt met regels die recht in je maag slaan.
Niet alles werkt even goed. ‘Hate Figure’, met een gastbijdrage van Ando San, probeert een soort rap-rock stoerheid neer te zetten die simpelweg niet overtuigt, en de spierballen die het nummer wil laten zien komen niet helemaal aan. Ook slotnummer ‘White Devil’ met zijn jazzy, sample-doorspekte piano voelt als een vreemde noot om op te eindigen, alsof de band nog niet helemaal weet hoe ze een plaat moeten afronden. Verderop biedt ‘This Will Divide Us’ juist weer een verrassend experiment, met robotachtige vocalen en een saxofoonpartij die je totaal niet had zien aankomen.
Wat deze band vooral overeind houdt is de ambitie. Ze proberen constant grenzen op te zoeken tussen metalcore, electronica en pop, en dat leidt soms tot briljante momenten en soms tot dingen die simpelweg niet landen. Vergelijkingen met Sleep Token zijn onvermijdelijk, en soms verdiend, maar PRESIDENT heeft wel degelijk een eigen geluid te pakken, ook al is dat geluid nog niet overal even consistent uitgewerkt.
Voor een debuutalbum van een band die amper anderhalf jaar geleden nog helemaal niet bestond, is dit een indrukwekkende krachttoer. Het is geen perfecte plaat, en de zwakke momenten vallen extra op naast de sterke, maar de momenten waarop het wel klopt zijn groots genoeg om je te laten vergeten waarom je ooit twijfelde aan al die hype. (7/10) (Atlantic Records)