‘Coherence’ is het negende album van de Amerikaanse drumster Cindy Blackman Santana. Het is de opvolger van ‘Give The Drummer Some’ uit 2020. Een plaat die opviel door zijn veelzijdigheid met elementen uit pop, rock, oldskool funk en jazz. Blackman Santana is natuurlijk bekend door haar werk met Lenny Kravitz en de band van haar man Carlos Santana. Op ‘Coherence’ keert Cindy terug naar het elektrische geluid van de albums ‘Another Lifetime’ (2010) en ‘Spectrum Road’ (2012). Albums waarop ze haar grote inspiratiebron Tony Williams eert. Zijn invloed hoor je ook terug op ‘Coherence’. Want net als Williams etaleert Cindy vurig, bijna agressief slagwerk met een polyritmische stijl, waarmee ze moeiteloos schakelt tussen akoestische jazz en stevige rock.
Op ‘Coherence’ wordt de virtuoze slagwerkster begeleid door een voortreffelijke band, bestaande uit gitarist Aurelien Budynek, bassist Felix Pastorius (de zoon van de legendarische Jaco Pastorius), pianist Zaccai Curtis en saxofonist Emilio Modeste. Met dit gezelschap creëert ze een ode aan de klassieke jazzrock/fusion. Miles Davis, Weather Report en Mahavishnu Orchestra zijn enkele referenties die opdoemen bij het beluisteren van ‘Coherence’. Hoewel haar stem te horen is tijdens twee korte spirituele intermezzo’s die de titeltrack in- en uitluiden, zingt de percussioniste deze keer niet zoals het geval was op ‘Give The Drummer Some’. In de titeltrack is de hoofdrol weggelegd voor manlief Carlos, die op 79-jarige leeftijd nog altijd geïnspireerd klinkt met gitaarspel, voorzien van veel wah-effect, terwijl Pastorius onderliggend brommende baslijnen aflevert.
De gastrol van Carlos is niet beperkt tot een enkel stuk. De vermaarde gitarist is maar liefst zes keer te horen op ‘Coherence’, waaronder ook in het bluesy ‘Guitar Love’ met zijn maatje John McLaughlin, met wie hij in 1973 het spirituele album ‘Love Devotion Surrender’ opnam. Carlos’ intensieve aanwezigheid is ook niet geheel toevallig, gezien diens grote fascinatie voor jazzrock/fusion en diens helden. Maar ook al zijn de partijen van Carlos sterk, zijn kenmerkende gitaarspel leidt af. Je wordt stiekem het Santana-universum opgestuurd. En daarmee word je uit de zone gehaald die Cindy en haar band neerzetten. Door die verwarring wordt 80 minuten, verdeeld over 17 stukken, een flinke trip. En dan is ‘Coherence’ opeens niet zo samenhangend. De muziek met Carlos is goed, maar verdient een plek op een apart album. Cindy’s fantastische musici geven genoeg kleur aan de stukken op ‘Coherence’.
Die opmerking daargelaten, is ‘Coherence’ een aangename luisterervaring met best wat avontuurlijke stukken die op momenten overtuigender klinken dan de overigens prima voorganger ‘Give The Drummer Some’. Ook de groove is nooit ver weg. ‘Coherence’ doet eer aan de jazzrock in zijn hoogtijdagen. Cindy voelt zich overduidelijk als een vis in het water. De geesten van Miles, Williams, Coltrane, Shorter en Zawinul warenen door in ‘Coherence’. Je ziet ze instemmend ja knikken vanaf hun wolken. En dat is een fijne bijkomstigheid. (8/10) (Mack Avenue Records)