Dinsdagavond 25 augustus stond Joji met zijn SOLARIS-tour in de Ziggo Dome in Amsterdam. De zaal oogde bij aanvang merkbaar minder gevuld dan je bij een artiest misschien zou verwachten, toch bleek dat vrijwel geen belemmering voor de sfeer. Wie er wél was, kwam duidelijk voor Joji en liet dat vanaf de binnenkomst al merken.
De SOLARIS-tour vormt een nieuw hoofdstuk in het verhaal van Joji. Met zijn recente album ‘Piss In The Wind’ heeft de zanger en producer opnieuw een donkere, atmosferische wereld gecreëerd. Live wordt die wereld verder uitgebouwd met een productie, waarin muziek en beeld voortdurend met elkaar in lijn staan.
Achter de naam Joji gaat een opmerkelijke internetgeschiedenis schuil. George Miller werd eerder wereldwijd bekend als YouTube-personage Filthy Frank, terwijl hij daarnaast als Pink Guy komische hiphop uitbracht en ook onder de naam Pink Omega muziek maakte. In 2017 liet hij het absurde YouTube-universum achter zich om zich volledig op zijn muzikale carrière als Joji te richten, een overgang van shockhumor naar de melancholische R&B en lo-fi waarvoor hij tegenwoordig bekendstaat.
Vanaf het moment dat Joji het podium betrad, was duidelijk waar de focus lag: op hem en zijn stem. Waar de enorme Ziggo Dome gemakkelijk overweldigend kan aanvoelen, wist Joji de aandacht opmerkelijk goed naar zich toe te trekken. Zijn kenmerkende, soms breekbare en dan weer krachtige stem vormde de rode draad door de avond heen.
Daarbij werd Joji ondersteund door een compacte band van drie muzikanten. Die bezetting zorgde ervoor dat de nummers net een diepere en sterkere lading kregen. De arrangementen bleven dicht bij de sfeer van het origineel, maar kregen dankzij de live-instrumentatie extra dynamiek. Ook bij het uitlichten van de individuele muzikanten, die zeker getalenteerd zijn, stond Joji centraal.
Minstens zo bepalend voor de show waren de visuals. Grote schermen vulden het podium met surrealistische, soms psychedelische en soms ronduit duistere beelden. De projecties bewogen mee met de muziek en veranderden voortdurend van sfeer. Het ene moment leek Joji zich midden in een digitale droomwereld te bevinden, terwijl het volgende nummer werd ondersteund door veel donkerdere en abstractere beelden. De visuals waren indrukwekkend, maar namen nooit volledig de aandacht van de muziek over. Dat paste goed bij de opzet van de show: alles stond uiteindelijk in het teken van Joji.
En het publiek? Dat bleek zich uitstekend te vermaken. Hoewel de Ziggo Dome niet volledig gevuld was, was daar in de zaal weinig van te merken zodra de muziek begon. Er waren weinig telefoons te zien en er werd heel veel genoten. Fans zongen uit volle borst mee met de nummers en reagerden enthousiast op zowel het oudere werk als de nieuwe liedjes. De combinatie van herkenning, emotie en de omvangrijke productie zorgde ervoor dat de avond nergens als een halflege arena aanvoelde.
Juist in de rustigere momenten werd duidelijk hoe sterk Joji inmiddels als live-artiest is geworden. Zonder overdreven veel beweging of constante interactie met het publiek wist hij de zaal vast te houden. Zijn uitstraling was ingetogen en de muziek sprak grotendeels voor zichzelf. Zijn stemgeluid kwam er hierdoor ook nóg mooier uit. Dat paste bij de huidige Joji: minder gericht op spektakel om het spektakel, maar juist op het neerzetten van een complete sfeer.
De SOLARIS-show was daarmee meer dan een verzameling nummers. Het was een audiovisuele reis waarin Joji, zijn bijzondere stem, de drie muzikanten en de zorgvuldig opgebouwde visuals samen één geheel vormden. Wie er dinsdagavond bij was, kreeg een show voorgeschoteld die vooral liet zien waarom Joji een publiek aan zich weet te binden: met muziek die kwetsbaar klinkt, een stem die onmiddellijk herkenbaar is en een visuele wereld die daar perfect omheen is gebouwd.
Amsterdam kreeg daarmee een Joji te zien die niet per se de grootste showman van de avond hoefde te zijn. Hij hoefde vooral Joji te zijn. En voor het publiek bleek dat meer dan genoeg.
Foto’s (c) Jessie Spruit
