Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Peter Parcek – Most of the Time
Goede blues is blues die geloofwaardig is. Dat geldt zeker voor gitaristen. Er zijn maar weinig gitaristen die echt geloofwaardige blues uit hun instrument weten te krijgen. Peter Parcek hoort beslist bij de gitaristen die hun gitaar kunnen laten kermen, kreunen, fluisteren, maar als het moet, ook kunnen laten gillen. Zo begint het nieuwe album van Parcek met een rauwe blues in ‘Twistified’, maar twee tracks later zitten we verstild te luisteren naar de slide in de zeer geslaagde Dylan-cover ‘Most of the Time’. Toch is Parcek in het up tempo-materiaal, goeddeels van eigen hand, op zijn best. Helemaal als zijn gitaar wordt ondersteund met Hammond en een blazerssectie, zoals in ‘Just Play Rhythm, Baby’. Dan kolkt en golft het. Het voedt het onverzadigbare verlangen naar meer. Dat krijg je in een wederom uitstekende bewerking van John Hiatt’s ‘Mississippi Phone Booth’. Of in de slepende swamp van ‘Poor Boy’, de onweerstaanbare groove in ‘Cold in Hand’ en het moddervette huilen in Bill Withers’ ‘Grandma’s Hands’. Dan hoor je waarom Parcek zijn eigen stijl omschrijft als ‘soul gitaar’. Al mag de Rhodes-solo van Tom West in dat laatste nummer niet onvermeld blijven. (Jeroen Mulder) (8/10) (Lightnin’ Records)
Sojourner – Gateways
‘Gateways’ is het vierde studioalbum van de atmosferische blackmetal-band Sojourner. Sojourner bestaat uit een internationaal gezelschap met leden verspreid over Zweden, Nieuw-Zeeland en Italië. Sinds de release van het laatste album ‘Premonitions’ is er qua bandbezetting wel wat veranderd. Zo is originele bassist Mike Wilson teruggekeerd op het oude nest en maakt de talentvolle uit Zuid-Afrika afkomstige zangeres Heike Langhans bekend van onder andere Draconian en Remina haar officiële albumdebuut. De teksten ademen een sfeer van diepe melancholische natuur, het dragen van herinneringen, rouw en emotionele drempels. De gemaakte muziek vult de teksten perfect aan. Agressieve blastbeats worden afgewisseld met rustige dromerige soundscapes. De intense grunts van Emilio Crespo contrasteren constant met de engelachtige stem van Heike Langhans. Ook de pianomelodieën, synthesizers en violen dragen bij aan de melancholische sfeer. Prima album waar iedere liefhebber van atmosferische blackmetal en gothic metal van zal genieten. Ook liefhebbers van Draconian, de voormalige band van Heike Langhans raad ik aan om dit album aan een luisterbeurt te onderwerpen. (Ad Keepers) (8/10) (Avantgarde Music)
The Court at Versailles – Acoustic Electronica
Rijk zullen ze niet worden van dit project: The Court at Versailles (kortweg CAV) trekt minder dan vijftig luisteraars per maand op Spotify. En dat in de wetenschap dat een van de twee drijvende krachten achter CAV Eric Palmquist is. De producer uit Los Angeles mag Billie Eilish, Tate McRae en Bad Suns tot zijn klantenkring rekenen. Samen met pianist Joel Pierson nam hij voor dit album dancetracks onder handen. Op ‘Acoustic Electronica’ vinden we derhalve tracks van onder anderen grote danceacts als Underworld, Squarepusher en Skrillex. Palmquist en Pierson stripten de tracks tot de kern en vertaalden de synths, samples en beats in een arrangement voor een jazztrio: naast Pierson op piano, horen we Sam Minaie op contrabas en drummer John Hadfield. En dan blijkt dat dance en jazz verrassend dicht bij elkaar liggen. De structuur van de originele tracks blijft overeind, ook in de minimale bezetting. ‘Rez/Cowgirl’ van Underworld is een goed voorbeeld: het nummer blijft honderd procent herkenbaar en is net zo stuwend als het origineel. Of ‘Light Through the Veins’ van John Hopkins (al zullen de meeste mensen dit herkennen als het intro van Coldplay’s ‘Life in Technicolor’) dat op een piano een heel andere lading krijgt, mysterieuzer bijna. En knap: ondanks de lengte van ruim negen minuten, verveelt deze track geen seconde dankzij subliem productiewerk van Palmquist. (Jeroen Mulder) (8/10) (Handcrafted Records)
Icona Pop – Ritual
Icona Pop keert terug met ‘Ritual’, het vierde album van het Zweedse duo Aino Jawo en Caroline Hjelt. Waar de act ooit doorbrak met de onbezonnen energie van ‘I Love It’, kiest het paar deze keer voor een introspectievere invalshoek. Het album draait om verandering, verlies en de dansvloer als plek om te helen, een thema dat opener ‘Hurt’ meteen neerzet met de regel dat er ondanks pijn nog altijd een hart klopt. De titeltrack ‘Ritual’, met een gastbijdrage van Daya, vormt het emotionele middelpunt en herhaalt het idee dat rituelen nodig zijn om te overleven. Nummers als ‘Dance To This’ en ‘Butterfly Feelings’ grijpen terug naar de directheid van hun vroege werk, met scherpe teksten en pulserende beats. Toch mist het album op meerdere momenten een eigen geluid. Tracks als ‘Cooler’ en ‘Mad Love’ leunen zwaar op productietechnieken die al enige jaren gemeengoed zijn binnen de dancepopscene, waardoor Icona Pop soms verrassend gewoon klinkt voor een duo met zo’n herkenbare geschiedenis. ‘Yellow Top’ brengt tenminste weer wat lichtheid met een knipoog naar zomerse flirtations. Het resultaat is een net geproduceerd, maar wisselvallig album. (William Brown) (7/10) (Ultra Records)
Jungle – Sunshine
Jungle presenteert met ‘Sunshine’ een warme en zonnige plaat, het vijfde album van het Britse trio J Lloyd, Tom McFarland en Lydia Kitto. Na het succes van ‘Volcano’ en de doorbraak van ‘Back On 74’ kiest de band bewust niet voor verdere experimenten, maar voor een verdieping van de warmte, groove en toegankelijkheid die hun geluid al jaren kenmerkt. Singles als ‘Carry On’ en ‘The Wave’ tonen invloeden uit Braziliaanse muziek van de jaren zestig en zeventig, terwijl ‘Someday, Somewhere’ vasthoudt aan het gevoel dat er altijd iets beters wacht. Opener ‘Come Back To Me’ zet met een retro intro meteen de toon, waarna de vertrouwde Jungle groove zich ontvouwt in glinsterende zang en rijke instrumentatie. ‘Move Like You Do’ rust op een elastische baslijn die de danskwaliteiten van de band opnieuw onderstreept. Het album is nauwelijks verrassend te noemen, maar juist die herkenbaarheid vormt de kracht ervan. Binnen ruim een half uur weet Jungle een zomerse, ontspannen sfeer neer te zetten zonder slordig te klinken. Elf tracks lang blijft de productie strak en de energie constant aanwezig. (Elodie Renard) (8/10) (Caiola Records)
