Het Canadese The Damn Truth kwam afgelopen jaar dichtbij een Juno award, de Canadese versie van de grammy’s. Toen ze dit nieuws tijdens een tour te horen kregen, geloofde ze er niks van. Het bleek écht te zijn na research en zoals gitarist Tom Schemer deze avond zei: ‘’Rock’n Roll will never die!’’. Dat bleek niet alleen voor die nominatie zo, ook in Breda liet The Damn Truth nog maar eens zien wat ze aan songmateriaal en als mensen te bieden hebben.
Toen de lichten doofde hoorde we zoals gewoonlijk de klassieker ‘White Rabbit’ alvorens ‘Be Somebody’ van het laatste self titled album werd ingezet. Vanaf moment één zat het in de geluidsmix, als in de zaal, als op het podium meteen snor. Druk was het helaas niet, maar diegene die wel waren afgezakt naar de Mezz, kregen een masterclass aan onvervalste, pure hardrock voorgeschoteld.
Pakkende songs als ‘Only Love’, ‘Tomorrow’ en ‘All Night Long’ laten je nadenken waarom deze band niet in uitverkochte zalen staat. Neem daarbij de kracht van het live optreden. Iedereen op het podium geeft de volle 100 % zonder dat iemand meer de spotlight probeert te pakken. Shemer en bassist PY Letellier springen in het rond, Baum zingt de longen gelukkig alleen figuurlijk uit haar lijf. Een stem uit duizenden te herkennen. Ondertussen krijgt drummer Dave Traina ook tijd genoeg om buiten de nummers om nog wat meer van zijn kunsten te laten horen. Waar het bij rockconcerten nog wel eens gaat naar een ellelange drumsolo, komt Traina in meerdere korte stukjes naar de voorgrond.
Kippenvel is ook op meerdere momenten deze avond te vinden en wederom niet alleen bij het publiek. Bij het prachtige ‘If I Don’t Make It Home’ zingt Baum met zoveel emotie dat mensen die maar tien minuten met de fiets hierheen zijn gekomen zelfs heimwee krijgen naar huis. Aan het einde is de zangeres ook zichtbaar geraakt. Mensen in de zaal voelde dit en gaven nog een extra applaus, kortom een prachtig moment.
Tijdens het uitgebreide ‘Lonely’ zong de hele Mezz even met elkaar en tijdens ‘Look Innocent’ maakte Shemer al solerend een rondje door de zaal, waardoor iedereen even op de eerste rij stond. Afgesloten werd met een machtige uitvoering van ‘Better This Way’ en hun magnum opus ‘Devilish Folk’ bracht de avond nog een keer tot een hoogtepunt.
The Damn Truth gaf een show weg alsof ze voor een volle arena stonden te spelen. De liefde voor ieder individu straalde net zo hard van het podium als de muziek uit de speakers. De band liet maar weer eens zien wat live muziek kan doen en dat is The Damn Truth!