Alleen het kijken naar het gesjouw van bezoekers met stoeltjes en tafeltjes in Park Den Brandt in Antwerpen was al een vermakelijk schouwspel dit Pinksterweekend tijdens een zonovergoten Jazz Middelheim. Waar aan het begin van elke festivaldag de terrassen nog ordelijk stonden opgesteld, veranderde dit steevast in een vrolijke anarchistische stoelendans. Continu zocht men vooral de schaduwrijke plekken op onder de machtige grote bomen. Maar de plekjes werden wel zo gekozen dat er toch ook volop genoten kon worden van de optredens. Dit was één van de vrolijk ogende gebeurtenissen tijdens misschien wel het gemoedelijkste jazzfestival van de lage landen.
Natuurlijk kwam men voor de fantastische line-up, maar tussendoor was er bij velen tijd voor een goed gesprek met familie of vrienden. Sommigen zochten een rustig plekje op en gingen een boek lezen. Anderen speelden een potje schaak of pakten een schetsboek om een mooi tafereeltje te tekenen, bijvoorbeeld het nieuwe Birdland podium. Er werd volop gegeten en gedronken. Kinderen trapten tegen een bal of vermaakten zichzelf met muzikale speelelementen. Het publiek was een leuke mix van echte jazzliefhebbers, gesoigneerde buurtbewoners en kunstzinnige types, allen tezamen gekomen in een tropisch muziekparadijsje.
Op de eerste dag van Jazz Middelheim leek alles in het teken te staan van het optreden van Flea and The Honora Band, maar dan zou je de andere artiesten echt veel te kort doen. Alleen al de opening op het grote podium van de Concert Hall door de in Antwerpen geboren en getogen trombonist Nabou Claerhout was grandioos. Wellicht wel het beste concert van deze zaterdag? De composities van Claerhout waren muzikale abstracte schilderijtjes. Achter elke creatie zat ook een liefdevol verhaal. Bijvoorbeeld ‘Johanna’ geschreven voor haar petekind of ‘Light Blue Shawl’, een nummer dat ze opdroeg aan Stijn, een overleden jeugdvriend. Hulde ook aan de band van Claerhout. Het subtiele snarenspel van gitarist Gijs Idema in combinatie met de ritmesectie bestaande uit contrabassist Trui Amerlinck en drummer Daniel Jonkers, was zeer aangenaam. Aan het einde van de middag beklom de Amerikaanse singer-songwriter Annahstasia het Birdland podium om alleen met haar gitaar het publiek te trakteren op mooie intieme liedjes. Wanneer je liggende in het gras je ogen even dicht kneep, hoorde je een warme donkere stem die iets weg had van een nog jonge Tracy Chapman. Het was een aangename kennismaking met deze veelbelovende zangeres.
Dat bassist Flea was komen opdagen bij Jazz Middelheim, dwong alleen maar een groot respect af. Daags voor het optreden was namelijk zijn oudere zus en steun en toeverlaat in zijn jeugd, Karyn Balzary overleden. En toch stond hij daar. Emotioneel en tijdens het spelen vooral in zichzelf gekeerd, wat niet zo verwonderlijk was. Zijn soloproject ‘Honora’ was de afgelopen maanden al goed ontvangen door de muziekwereld. Hij greep met dit album terug op de liefde voor jazzmuziek en zijn eerste instrument uit zijn jeugd: de trompet. Zijn spel op dit instrument klonk live zeer kwetsbaar, maar daardoor ook wel erg passend bij het geheel. Flea wisselde het trompetspelen af met zijn bas. En dat laatste werd op het podium een mooie combinatie met bassist Anna Butterss, Die twee vormden een prachtige en stuwende tandem. Met gitarist Jeff Parker, drummer Deantoni Parks en Josh Johnson op sax en toetsen, stond er überhaupt een topformatie rondom Flea heen. Het geheel klonk vaak zeer sfeervol als ware het een film soundtrack. Bij ‘A Plea’ stak een kort moment zijn Red Hot Chili Peppers beweeglijkheid de kop op. Het jasje ging even uit.
De Pinksterzondag bracht een aantal aangename verrassingen. BXL x LDN Interplay III was een project dat jonge talenten uit Brussel en Londen samenbracht in samenwerking met de organisatie Tomorrow’s Warriors. Het leverde een interessante muzikale diversiteit op waarbij jazz en stedelijke klanken elkaar ontmoetten. De muziek van saxofonist Jasmine Myra toonde duidelijk het repeterende ritme dat we meer kennen uit minimal music. De kenners herkende gelijk het geluid dat zo sterk is verbonden aan het Gondwana platenlabel. Maar de warmte en zon vroegen natuurlijk ook om zwoele dansbare muziek. Daar wist de inmiddels 82-jarige Braziliaanse Marcos Valle wel raad mee. Het publiek sprong massaal op van hun stoelen en kleedjes in het park en waande zichzelf op het strand van Rio de Janeiro. “Samba, samba!”, klonk het. Altsaxofonist Immanuel Wilkins bracht met zijn optreden de menigte weer terug naar hele fijne energieke jazz.
Diezelfde energie leek op maandag niet verdwenen. De laatste dag werd geopend door het zeer explosieve improvisatie kwartet OLA TUNJI met als frontvrouw saxofoniste Ornella Noulet. De vier jonge in Brussel verblijvende muzikanten lieten zich inspireren door de nalatenschap van John Coltrane. De toon was gezet. Nog meer saxofonisten betraden deze middag het podium. De gelauwerde Chris Potter had niemand minder dan drummer Kendrick Scott en bassist Matt Brewer meegenomen. Samen een trio van wereldklasse. En de geest van Coltrane was nog niet weggevlogen. De uit Chicago afkomstige saxofonist Isaiah Collier en zijn band The Chosen Few pakten nog eens flink uit met een zeer vurige ode aan de grote ‘Trane’ met onder andere een 15 minuten durende alle kanten op stuiterende versie van ‘My Favorite Things’ die door heel Park Den Brandt was te horen. Deze zeer geslaagde en bloedhete editie, met ruim 11.000 bezoekers, van Jazz Middelheim werd toepasselijk afgesloten met de feestelijke Cubaanse klanken van The Buena Vista Orchestra.
Foto’s: (c) Perrin Oubrie