Met ‘Michael: Songs from the Motion Picture’ (Columbia/Sony Music, 2026) levert het Michael Jackson Estate de dertiende posthume uitgave sinds Jacksons dood in 2009, een compilatie van dertien bekende opnames die als geluidsband dient bij Antoine Fuqua’s gelijknamige biopic. Het album verscheen op 24 april 2026, dezelfde dag als de filmpremière, en bestrijkt zeventien jaar Jackson, van de Motown-jaren met The Jackson 5 tot en met ‘Bad’ uit 1987.
Wie hoopt op zeldzaamheden, archiefvondsten of het beloofde duet tussen oude takes en Jaafar Jacksons herinterpretaties komt bedrogen uit. Producer Joseph David Jones beweerde begin 2025 dat de soundtrack een mengeling zou zijn van originele opnames en heropnames door de cast, maar in de uiteindelijke uitgave is daar niets van terug te horen. Wat Sony hier op de markt brengt, is een rechttoe-rechtaan greatest hits-selectie: ‘I’ll Be There’, ‘Never Can Say Goodbye’ en ‘Who’s Lovin’ You’ van The Jackson 5, een live-medley van ‘I Want You Back / ABC / The Love You Save’ uit de 1981-tour, en vervolgens vrijwel de complete A-kant van ‘Thriller’. Het enige wat hier onder een nieuwe noemer wordt gepresenteerd, is dus de selectie zelf, en die is met 57 minuten op een dubbel-LP opvallend mager bemeten.
Voor wie is di album eigenlijk bedoeld ? Hier zit de belangrijkste vraag, en ze wordt zelden gesteld. Jackson is in mei 2026 zeventien jaar dood. Een tiener die deze week ‘Beat It’ voor het eerst hoort, was niet eens geboren toen hij stierf. Voor die luisteraar is Jackson geen icoon van vlees en bloed maar een gezicht op een T-shirt in de winkel, een meme, het figuurtje dat zijn ouders nadoen op een trouwfeest. Iedereen kent ‘Thriller’, want ‘Thriller’ staat in de canon, maar wie kan ‘Workin’ Day and Night’ uit ‘Off the Wall’ onmiddellijk plaatsen? Wie weet dat de versie van ‘Ben’ op deze plaat een live-opname is uit 1981? Het Estate weet dit, en wie de tracklist met die bril bekijkt, ziet ineens iets anders dan luiheid: een zorgvuldig gedoseerde introductiecursus. In de jaren tachtig was Jackson de eerste artiest die werkelijk universeel werd, herkend in dorpen waar de Beatles nooit waren doorgedrongen. Die vanzelfsprekendheid van zijn aanwezigheid in het mondiale popgeheugen is geen wet van Meden en Perzen. Erfenissen kalven af zodra de generatie die ze meemaakte uitsterft. Het Estate heeft een commercieel belang om die geldkraan open te houden, maar er zit ook een muzikaal belang achter: deze nummers zijn het bewaren waard, en zonder regelmatige herintroductie verdwijnen ze in de algoritmische ruis.
Het ankerpunt van het album is ‘Don’t Stop ‘Til You Get Enough’ uit 1979, en wie dat nummer voor de driehonderdste keer hoort wordt nog altijd geconfronteerd met Jacksons meest bevrijdende moment op de plaat: de falsetto die kraakt van zenuwen, het basgitaarwerk van Louis Johnson, het moment waarop de jongen uit Gary, Indiana volwassen werd zonder het kind volledig op te geven. ‘Workin’ Day and Night’ van datzelfde album ‘Off the Wall’ krijgt op deze compilatie eindelijk eens een prominente plek, en het is een herinnering dat Jackson en Quincy Jones in 1979 aan iets bezig waren wat vier jaar later op ‘Thriller’ zou ontploffen.
Het Thriller-blok zelf, vijf nummers achter elkaar, is voorspelbaar: ‘Beat It’, ‘Billie Jean’, ‘Wanna Be Startin’ Somethin”, ‘Thriller’, ‘Human Nature’. Voor de doorgewinterde luisteraar is dit Jackson op autopilot, voor de nieuwkomer is het een complete introductie tot waarom deze plaat het bestverkochte album aller tijden bleef. ‘Human Nature’ is de slimste keuze van de selectie: de ballad van Steve Porcaro toont een Jackson die niet hoeft te schreeuwen, niet hoeft te dansen, alleen maar hoeft te zingen, en het werkt nog steeds. Het album sluit af met ‘Bad’ in de 2012-remaster van Bernie Grundman, oorspronkelijk uitgebracht op ‘Bad 25’. Geen ‘Smooth Criminal’, geen ‘The Way You Make Me Feel’, geen ‘Man in the Mirror’. Dat zal pijn doen voor de fan, maar past binnen de logica van een eerste introductiedeel: het Estate houdt materiaal achter de hand voor een eventueel vervolg.
De begeleidende film werd door critici afgebrand, met 38 procent positieve reviews op Rotten Tomatoes en een Metacritic-score van 39. Robert Daniels van RogerEbert.com noemde Fuqua’s film “a filmed playlist in search of a story”, en die kritiek raakt indirect ook de soundtrack. Maar waar de film zich aan zijn hoofdpersoon vastklampt en hem onkritisch heilig verklaart, doet de soundtrack iets anders: hij laat de muziek zelf het pleidooi voeren. En dat pleidooi staat overeind, ook in 2026, ook zonder context, ook voor wie Jackson alleen kent als historische figuur.
Voor wie alles van Jackson al heeft, voegt ‘Michael: Songs from the Motion Picture’ niets toe behalve een gekleurde dubbel-LP voor in de kast. Voor wie hem alleen van naam kent, is dit precies wat het Estate ervan gemaakt wil hebben: een toegankelijk startpunt, dertien nummers lang, voldoende om te begrijpen waarom een hele generatie zijn ouders ooit moonwalkte in de woonkamer. Of die strategie cynisch is of noodzakelijk, hangt af van waar je staat. Maar de muziek wint, ook van de marketing eromheen. (5/10)(Columbia/Sony Music)