James Gadson, de Amerikaanse sessiedrummer wiens grooves het fundament vormden onder tientallen jaren soul, funk en r&b, is op 86-jarige leeftijd overleden. Het nieuws werd bekendgemaakt via een bericht van r&b-icoon Ray Parker Jr. Bassist Lee Sklar, zelf een veteraan van de studio’s in Los Angeles, nam op Facebook eveneens afscheid van zijn collega.
James Edward Gadson werd geboren op 3 april 1939 in Kansas City, Missouri. Zijn eerste ritmegevoel ontwikkelde hij in de kerk, lang voordat hij eind jaren zestig de bloeiende West Coast-studioscene betrad. Gadson sloot zich aan bij Charles Wright’s Watts 103rd Street Rhythm Band, en die connectie opende de deur naar het complete muziekcircuit van Los Angeles. Vanaf dat moment werd hij een van de meest gevraagde studiodrummers in de Amerikaanse muziekgeschiedenis.
Zijn naam werd onlosmakelijk verbonden met die van Bill Withers. Gadson speelde op klassiekers als ‘Use Me’, ‘Lean on Me’ en ‘Ain’t No Sunshine’, en zijn kenmerkende stijl, scherp hi-hatwerk, diepe grooves en onberispelijke timing, hielp het warme, organische geluid van de albums ‘Still Bill’ en ‘Just As I Am’ definiëren. Wie ‘Use Me’ hoort, hoort eigenlijk James Gadson: dat slepende, onweerstaanbare patroon dat de zanger vleugels gaf. Gadson zelf noemde dat nummer zijn meesterwerk in terughoudendheid.
De lijst van artiesten met wie Gadson werkte leest als een compleet overzicht van de Amerikaanse populaire muziek. Hij speelde op Marvin Gaye’s ‘I Want You’ in 1976, op Diana Ross’ hit ‘Love Hangover’ uit hetzelfde jaar, en op Thelma Houston’s doorbraakhit ‘Don’t Leave Me This Way’. Quincy Jones, Herbie Hancock, B.B. King, Albert King, Rose Royce, Martha Reeves, Randy Crawford: allemaal vertrouwden ze op zijn gevoel voor de juiste noot op het juiste moment.
Maar Gadson bleef niet hangen in de jaren zeventig. Hij verscheen op twee tracks van Paul McCartney’s album ‘Chaos and Creation in the Backyard’ uit 2005. Hij drumde op Beck’s albums ‘Sea Change’, ‘The Information’ en ‘Morning Phase’, werkte met Wilco en Feist, en speelde hambone op D’Angelo’s ‘Sugah Daddy’ van het album ‘Black Messiah’ uit 2014. Tot in zijn tachtigste levensjaar bleef hij actief, met sessies voor onder anderen Harry Styles en Lady Gaga.
Questlove, drummer van The Roots en misschien wel de meest vocale pleitbezorger van drumgeschiedenis, vatte Gadsons betekenis samen in woorden die nu als grafsteen kunnen dienen. Sommige drummers zijn soulvol, sommige funky, sommige zwingend, aldus Questlove, maar geen enkele drummer heeft de kunst van het dansbare drummen zo beïnvloed als James Gadson.
Het bijzondere aan Gadson was zijn onzichtbaarheid. Hij was geen showman, geen drumsolo-artiest. Hij was de man die precies wist wat een nummer nodig had en daar geen noot aan toevoegde. Die filosofie maakte hem tot de eerste keus voor producers die wisten dat een plaat staat of valt met de drums.
Met het overlijden van James Gadson verliest de muziekwereld een van de laatste schakels met de gouden eeuw van de West Coast-studioscene. Samen met tijdgenoten als drummer Earl Palmer en bassist Wilton Felder definieerde hij een geluid dat van Los Angeles uit de hele wereld veroverde. Waar veel sessiedrummers na hun actieve jaren in de vergetelheid raakten, bleef Gadson relevant door generaties heen, van Motown tot Beck, van Marvin Gaye tot D’Angelo. Zijn drumpatronen zitten in het DNA van de moderne soul en funk, en zullen daar blijven zitten zolang er mensen zijn die luisteren.
James Edward Gadson, 3 april 1939 tot 3 april 2026. Hij werd 87 jaar op de dag van zijn overlijden, al melden de meeste bronnen een leeftijd van 86. Hoe dan ook: het ritme stopt, de muziek niet.