Alsof de avond al begon voordat men überhaupt binnen was, stond er een rij voor 013 die meer voelde als een soort gedeelde spanning dan gewoon wachten. Iedereen had er zin in, maar op een rustige manier. Geen geduw, gewoon mensen die wisten dat dit een goede avond ging worden.
Binnen bleef dat gevoel hangen. Het was druk, maar nergens te druk. Je kon gewoon staan, bewegen, een beetje om je heen kijken zonder dat je continu werd aangestoten. Iedereen was aan het viben, echt zo’n zeldzame sfeer waarbij het publiek net zo chill is als de muziek zelf.
DJ Toney Handsome trapte de avond af en dat deed hij goed. Geen standaard opwarmset, maar echt eentje die je er langzaam in trok. Op een gegeven moment gooide hij er zelfs wat Victorious-tracks doorheen en dat momentje dat je beseft dat Leon Thomas daar gewoon in zat, dat werkte. Je voelde dat het publiek daar meteen op aanging. Iedereen ging los.
Toen Leon zelf opkwam, voelde het meteen rustig en intens tegelijk. Niet schreeuwerig of overdreven, maar juist heel gecontroleerd. Hij begon met ‘HEEL’ en vanaf dat moment zat je er gewoon in. ‘HOW FAST’ en ‘DANCING WITH DEMONS’ brachten meteen energie, maar het bleef allemaal heel smooth.
Wat vooral sterk was, was hoe makkelijk hij schakelde tussen nummers en vibes. ‘FAR FETCHED’ en ‘LUCID DREAMS’ trokken je echt even naar binnen, terwijl ‘VIBES DON’T LIE’ en ‘PARTY FAVORS’ weer wat luchtiger voelden. Het ging allemaal vanzelf, alsof er geen duidelijke scheiding zat tussen de nummers.
Bij ‘I DO’ en ‘My Muse’ werd het wat persoonlijker. ‘Blue Hundreds’ en ‘Aquarius’ zaten weer wat meer aan de zelfverzekerde kant. Daar kwam zijn aanwezigheid op het podium ook sterker naar voren. Hij hoeft niet veel te doen, hij staat er gewoon en dat is genoeg. Die Floetry covers, ‘YES IT IS’ en ‘Say Yes’ kwamen samen, en dat was echt zo’n moment dat perfect viel. Warm, rustig, iedereen een beetje meebewegen. Je voelde gewoon dat dit precies op de juiste plek in de set zat.
Richting het einde bouwde het weer op. ‘Crash & Burn’, ‘Treasure in the Hills’ liepen allemaal heel vloeiend in elkaar over. En toen ‘NOT FAIR’ en ‘MUTT’ kwamen, voelde je dat het publiek nog één keer echt meeging. De grootste hit die hij heeft gemaakt (‘MUTT’) was het moment dat iedereen echt losging.
‘SAFE PLACE’ als afsluiter was sterk. Geen groot explosief einde, maar juist iets rustigers waardoor je een beetje in die sfeer bleef hangen. Toen het afgelopen was, liep je naar buiten zonder dat overdreven hypegevoel, maar meer zo’n rustige tevredenheid. Dat je weet dat je iets goeds hebt gezien, ook al kun je niet precies uitleggen waarom. Dat blijft toch het langst hangen.
Foto’s (c) Doris van Weert