Op een vrijdagavond in de Bovenzaal van Simplon in Groningen ontvouwt zich een concert dat voelt als een goed bewaard geheim. Geen volle zaal, geen haastig geroezemoes, maar een klein publiek dat op het laatste moment binnendruppelt. Juist die setting maakt deze volledig akoestische avond met Judith en Sophia intiem en bijzonder. Twee jonge singer-songwriters die aan de vooravond staan van een veelbelovende toekomst binnen de Nederlandse popscene, en die hier de ruimte krijgen om hun verhalen dichtbij te laten komen.
Sophia mag de avond aftrappen. Samen met gitarist Arthur Stoker, met wie ze ook nummers schrijft en die daarnaast speelt bij onder anderen Roxeanne Hazes en Claude, zet ze een ingetogen en aandachtige sfeer neer. De set is rustig, bijna breekbaar, waardoor elk woord en elke melodie extra binnenkomt. Sophia laat meerdere nieuwe nummers horen die ze recent schreef. Liedjes die laten horen dat ze haar eigen weg heeft gevonden sinds haar winst van The Voice op 17-jarige leeftijd. Inmiddels 21, klinkt ze zelfverzekerd en volwassen. Haar muziek balanceert moeiteloos tussen singer-songwriter en pop, altijd voorzien van een sterke hook. De invloed van Nashville, waar ze veel heeft geschreven, is duidelijk hoorbaar in haar melodieën en verhalende teksten. Hoewel ze al een tijd geen nieuwe muziek heeft uitgebracht, kondigt ze aan dat daar binnenkort verandering in komt.
Tussen de nummers door neemt Sophia het publiek mee in persoonlijke verhalen. Zo vertelt ze over het moment waarop Danny Vera haar nummer ‘Perfume’ ontdekte en het draaide op Radio Veronica. Dat ene moment leidde tot een optreden in de Veronica Express en uiteindelijk tot Matthijs Draait Door. Na het zingen van ‘Perfume’ glimlacht ze en merkt op dat dit een van haar favoriete nummers is om te spelen. Plus dat je “altijd moet luisteren naar het advies van Danny Vera”. De zaal luistert aandachtig. Niemand lijkt te willen bewegen, bang om de magie te verbreken. Juist de rust en de nabijheid maken deze set extra bijzonder: muziek die niet hoeft te schreeuwen om gehoord te worden, maar fluistert en blijft hangen.
Na de ingetogen opening van Sophia is het de beurt aan Judith om de zaal verder mee te nemen de avond in. De Belgisch-Nederlandse singer-songwriter geldt als een van de grootste jonge poptalenten van Vlaamse bodem. Haar doorbraak volgt in 2022, wanneer ze MNM Rising Star wint. Sindsdien staat ze in voorprogramma’s van onder anderen Pommelien Thijs en Rick Astley. Judiths kracht ligt in haar zelfgeschreven nummers, waarin ze thema’s als liefdesverdriet, mentale gezondheid en vrouwenrechten op een luchtige maar scherpe manier bespreekbaar maakt. Met een gezonde dosis zelfreflectie en zelfspot weet ze zware onderwerpen toegankelijk te maken, zonder ze te bagatelliseren. Nummers als ‘Hi, how’s your girlfriend?’ en ‘self-made woman’ springen daarbij in het oog.
Omdat haar vaste gitarist deze avond niet aanwezig kan zijn, wordt ook Judith begeleid door Arthur Stoker. In tegenstelling tot de rustige set van Sophia brengt Judith net iets meer beweging in de zaal. Ze begeleidt zichzelf afwisselend op gitaar en ukelele, en haar uitgesproken country-invloeden geven de set een speels en energiek karakter. Het publiek beweegt voorzichtig mee, passend bij de intieme setting. Een hoogtepunt volgt wanneer Sophia terugkeert op het podium voor een gezamenlijke uitvoering van ‘You’re Still the One’ van Shania Twain. De cover, die ze onlangs samen op TikTok deelden, voelt in deze akoestische setting oprecht en warm. Twee stemmen die elkaar moeiteloos vinden, en die de kern van de avond perfect samenvatten: nabijheid, eenvoud en liefde voor het lied.
Foto’s: Sandra Schuur