De fans hadden uitgekeken naar het optreden van Spock’s Beard in De Pul in Uden van vrijdagavond 6 februari. De band bestaat ruim 30 jaar, maar is nog steeds geliefd. Drummer Mike Thorne heeft de band verlaten, hij is vervangen door Nick Potters. Voor de meeste fans was het de eerste keer dat ze hem bij Spock’s Beard zagen drummen, want de afgelopen vijf jaar trad deze band maar één keer in Nederland op, op het MidWinter Prog Festival 2024 in TivoliVredenburg.
De lichten in de zaal doofden… daarna bleef het merkwaardig genoeg stil. Dit duurde wel enkele minuten, maar eindelijk was er geluid en betraden de bandleden onder luid gejuich het podium. De eerste tonen van ‘At the End of the Day’ werden gespeeld en frontman Ted Leonard keek de zaal in en zag tot zijn plezier dat deze goed gevuld was. Hij speelde hier afwisselend toetsen en gitaar.
Het geluid was in het begin nog niet optimaal, maar een aantal fans zong mee met dit bekende nummer. Ryo Okumoto’s virtuoze spel op de toetsen werd met gejuich beloond. Tijdens de ingetogen delen zong Ted met emotie, dit werd mooi aangevuld met hoge achtergrondzang.
The Archaeoptimist
‘Invisible’ is het openingsnummer van het nieuwe album ‘The Archaeoptimist’. Wie het album al had, herkende direct het a capella intro. Ryo stond zoals verwacht, heel beweeglijk achter zijn keyboards. Regelmatig keek hij naar boven, zijn vingers leken als vanzelf over de toetsen te gaan. Gitarist Alan Morse speelde wireless, hij gebruikte de vrijheid die hij hiermee had volop. Eerst stond hij tegen over Ryo te spelen, en even later danste hij naast Ted. Je kon zien dat ze plezier hadden, bovendien speelden ze goed. Dat gold ook voor de rustige bassist Dave Meros en de fanatieke Nick, hij liet prima drumspel horen. Na afloop werd ieder nummer beloond met applaus, maar heel luid was dat nog niet.
Na ‘Crack the Big Sky’ speelden ze Ted ‘Electric Monk’. Ook dit komt van ‘The Archaeoptimist’, met dit album keert SB terug naar de oude stijl. Ted kondigde de titeltrack, een epic van bijna 21 minuten aan, deze start met bijzondere geluiden. Ted wisselde power volle zang af met met ingetogen, emotionele zang, passend bij de muziek. Ryo danste energiek achter zijn keyboards, hij kon nog maar net de laptop tegen houden, deze gleed bijna van de stellage af. De roadie plugde een losse aansluiting opnieuw in. De bandleden lieten zich niet afleiden en zongen en speelden door. Deze gaaf gespeelde epic werd terecht beloond met een luid applaus.
Next Step
Alle bandleden hadden een aandeel in de achtergrondzang, overal was de blend van stemmen zeer goed. De wendingen in de complexe nummers werden goed gespeeld. Tijdens de ingetogen momenten gingen de bandleden mee in deze emotie. Er was geen rivaliteit tussen de gitaristen, ze gunden elkaar de solo’s. Zo af en toe speelde Alan met een bottle neck.
Alle solo’s werden goed belicht, verder gebeurden er soms net te weinig met het licht. Het hoeft niet heel flitsend of snel te zijn, maar iets meer afwisseling had bijgedragen aan een mooiere visuele beleving. Ondanks dat was er genoeg te zien: Er was volop interactie tussen de bandleden, dan stonden ze naast, of tegen over elkaar te spelen. Alan ging regelmatig op zijn knieën zitten, zijn energie was niet alleen zichtbaar, je hoorde het ook in zijn gitaarspel, dat soms behoorlijk snel was. Voor het gevoel werd het laatste nummer ‘Next Step’ te vroeg aangekondigd.
Go the Way You Go
Als encore had de band gekozen voor ‘Go the Way You Go’. Alan klapte, het publiek volgde, waarop Alan een big smile liet zien. Tijdens het ingetogen deel zongen de fans respectvol mee. Alan gebruikte zowel de bottleneck als de whammy bar. De bandleden verlieten het podium, waarna Nick een prima drumsolo liet horen. Nog één keer kwamen de bandleden terug, Ryo bespeelde een keytar, waarmee hij bijzondere geluiden onder de toetsen vandaan haalde. Ted en Alan stonden naast hem, ook zij speelden fantastisch. Dit uitgebreide, complexe instrumentale stuk werd zeer gewaardeerd door het publiek, dat even later het refrein mee zong. Het uitgebreide eind applaus was dik verdiend. Non stop hadden deze mannen ruim twee uur gespeeld.
Na het optreden was het behoorlijk druk bij de merchandise. De bandleden hadden het druk met signeren van de gekochte items. Hoewel niet alles perfect verliep, kan men terug kijken op een goede start van de Europese Tour.