Bertolf Lentink en Diederik Nomden hadden afzonderlijk van elkaar al een muzikale loopbaan. Bertolf begon als gitarist bij Ilse DeLange voordat hij solo aan de weg timmerde, en Diederik zat bij vele Nederlandse bands als Johan, Daryll-Ann, Akward I en de Beatlescoverband The Analogues. Toch kruisden hun paden zich regelmatig nadat ze elkaar in 2003 bij een concert van Paul McCartney voor het eerst hadden ontmoet. Het leidde er onder andere toe dat ze beiden ook in de coverband Her Majesty speelden waarin ze in de eerste jaren (solo-)Beatles materiaal speelden, en later de folkrock van o.a. Crosby, Stills, Nash & Young. Maar ze schreven door de jaren heen ook samen nummers. Dat heeft uiteindelijk tot het nieuwe duo album ‘All Good Things’ geleid.
Natuurlijk zijn de invloed van The Beatles niet ver weg bij twee singer-songwriters die niet onder stoelen of banken steken door hun erg beïnvloed te zijn. Dat is gelijk al te horen in de titeltrack waarmee het album opent. Waarin Beatles achtige koortjes worden gezongen met strijkers die zo door producer George Martin gearrangeerd hadden kunnen zijn. Ook ‘Worlds Collide’ en ‘Whisper Your Name’ hebben sterk deze invloed. Terwijl ‘Whole Again’ dan weer een beetje die westcoast invloed heeft van Crosby, Stills, Nash & Young, gecombineerd met een lichte invloed van bluegrass waar Bertolf drie jaar geleden een album van heeft gemaakt.
Maar ze voorkomen dat het klinkt alsof het zo in de jaren ’60 of ’70 gemaakt had kunnen zijn. Daarvoor klinkt de productie fris genoeg voor. Ook al knipogen ze er wel naar in de voor de hand liggende titel ‘The Sixties Are Yet To Come’. Songs als ‘Ain’t No Running Around It’, ‘Hysteria’, ‘Pilot’ en ‘Last Match’ passen perfect in de alternatieve gitaarpop van andere bands van het Excelsior label als Johan, Daryll-Ann of The Maureens. Terwijl ‘Tell It To The Kids’ dan weer een schitterende ballad is waarbij het bijna lijkt alsof niet alleen George Martin, maar ook Burt Bacharach de orkestratie voor diens rekening heeft genomen (ondanks het feit dat zowel George Martin als Burt Bacharach natuurlijk beiden al jaren niet meer in leven zijn). Geheel in stijl van hun grote voorbeelden van The Beatles op ‘Abbey Road’ sluiten ze af met een suite waarin meerdere nummers naadloos in elkaar over lijken te gaan. Zelfs is er een kleine hidden track zoals op ‘Abbey Road’ ook er één stond met het kleine liedje ‘Her Majesty’ (voor het geval je nog niet wist waar Bertolf de naam van zijn voormalige band vandaan had).
Dat beiden goede liedjes kunnen smeden was al bekend. Het gaat niet altijd op dat twee goede songwriters altijd iets goeds opleveren. Bertolf en Diederik Nomden laten op ‘All Good Things’ echter het schoolvoorbeeld horen van een vruchtbare samenwerking die een prachtig album oplevert. Je zou bijna hopen dat beide heren vaker de handen ineen zullen slaan om een vervolg te maken. (9/10) (Excelsior)