Tom Browne werd bekend als ‘Mr. Jamaica Funk’ en is al sinds de jaren ’70 één van de grote jongens op de trompet. Afgelopen donderdag 31 mei speelde hij, samen met zijn band de plafondtegels uit het plafond van de Groene Engel in Oss. Niet alleen door het weer was de temperatuur hoog in de zaal, maar vooral door de funky ritmes van Mr. Browne himself. Een grote diversiteit aan nummers kwam voorbij. Tom Browne liet zien dat hij met Jazz, Funk, Disco en R&B uit de voeten kan. Dit was ook zeer hoorbaar in een geweld aan energie.
Tom Browne brak door in de New Yorkse Jazzscene onder de vleugels van saxofonist Sonny Fortune en Lonnie Smith en werd wereldwijd bekend met zijn grote hit ‘Funkin for Jamaica’ uit 1981, Daarna werd het een tijdje stil rondom om Browne; Hij verwezenlijkte zijn droom om piloot te worden. Gelukkig voor de muziekliefhebber maakte hij een comeback halverwege de jaren ’90 met het geroemde album ‘Another Shade of Browne’.
Wat donderdag direct opviel was de zeer strakke baseline. Een zeldzaam strakke basis waar feilloos de overige muzikanten tegenaan werden gezet. Bassist Jay-Tee Teterissa-Malawau is echt een muzikant om goed in de gaten te houden; Wat kan deze man spelen. Mr Browne wat ouder, iets dikker dan in de tijd van ‘Funkin for Jamaica’, zette zijn show in de steigers met de energie van een 20-jarige, positief, energiek.
Zangeres Joyce San Mateo maakte het plaatje compleet. Zij wist het publiek fantastisch te bespelen en trok hiermee de complete band naar een nog hoger niveau. Puntje van aandacht was toch wel het geluidsniveau. Een aantal keren werd het zo overstuurd, dat de lyrics moeilijk verstaanbaar waren. Jammer, maar het doet absoluut geen afbreuk van de artiesten die er stonden. ‘Mr. Funkin’ nam ook een aantal malen de lead op zich, wat er in ging als koek bij het publiek.
Hij nam het publiek mee op reis door de wereld van funk. Trouwens een hele mooie wereld die, mijns inziens, veel te weinig aandacht krijgt. Een stroming in de muziek die een groep stilstaande mensen aan het bewegen krijgt. Ook deze avond. Een grote pluimage aan diversiteit in het publiek, allen dansend in een oververhitte zaal. Nummer negen op de playlist was natuurlijk ‘Funkin’ for Jamaica’ uit 1981. Bij een ieder zeer herkenbaar en het leek erop dat het publiek hier op had zitten wachten, er werd dan ook volop gedanst.
Kortom, een geweldige avond funk, een aanrader voor iedereen. Een wervelend optreden en in een prachtige zaal.
Foto’s (c) Bart Teunis
