Zaterdagavond was het een heerlijk avondje in de Groene Engel in Oss voor liefhebbers van echter onvervalste luistermuziek. De tweede winnaar van het tv programma ‘De Beste Singer-Songwriter van Nederland’, Michael Prins, had voor de gelegenheid de Ierse folky bluestroubadour Marc O’Reilly meegenomen naar het Brabantse land.
Met zijn donkere stem wist Michael Prins de Groene Engel te betoveren en muisstil te krijgen. Prins begon op zijn gitaar en speelde onder andere ‘Close to you’. Waarna hij wisselde van instrument en overging op de piano. Het gaf iets meer afwisseling en ondersteuning van zijn nummers. “Het zijn nogal zware liedjes”, aldus Michael Prins zelf, “maar dat is wat ik doe.” En inderdaad, dat deed hij goed. Het werd daardoor wel wat eentonig na verloop van tijd. Ook was Prins erg veel bezig met zijn geluid en de geluidsman. Wat uiteindelijk storend was en het gevoel gaf dat de zanger niet lekker bezig was.
Vanaf de piano liet hij het plots helemaal donker maken in de zaal. Een beetje schuw van zijn publiek. Hij hoefde nooit in de spotlights te staan, en nu nog steeds niet. Hij bleef echter trouw aan zijn muziek en zichzelf, en dat sierde hem. ‘Watchdog’ speelde hij op zijn piano. Daarna werd het iets vrolijker qua muziek met ‘Summertime’. De tekst bleek echter minder optimistisch en donker.
“In the summertime you had your fun, now you’re on the run, love don’t leave, love don’t go”
Prins vond deze avond in de Groene Engel bijzonder confronterend stil. Hij was weer aan het schrijven geslagen en sloot zijn set af met een nieuw nummer met als voorlopige, en ter plekke bedachte werktitel, ‘Live’. Hij bracht deze vol passie met zijn karakteristieke stem. Zijn muziek zal hem geen hordes publiek brengen, maar daar zit hij ook niet op te wachten. Wel op de mensen die het tof vinden wat hij doet.
Marc O’Reilly speelde eerder op de dag nog in een lokaal platenzaakje om zijn muziek te promoten. ’s Avonds met zijn band op het podium ging het gas erop. Het was het laatste optreden van de korte Nederlandse tour. ‘Hale’ van het eerste album werd warm en klein gespeeld met mooie samenzang bovendien. Doordat er wat meer geluid was, was het blijkbaar helaas moeilijker om stil te blijven voor het publiek, en stak het geklets de kop weer op. ‘The Scottish Widow’ begon rustig en werd later wat feller, vol dynamiek. Iets wat de muziek van Michael Prins miste. Dat kwam ook door de erg intieme setting waarin de Nederlander deze avond optrad zonder band.
O’Reilly’s moeder was een Franse. Vandaar dat er ook een Frans nummer voorbij kwam. ‘La question’ werd met een lekker ritme gespeeld. Vele verschillende muziek stijlen kwamen langs, zoals rock ’n rol en blues. De vaart zat er goed in. Tussendoor nam de band even snel een slokje bier en gingen ze weer verder. Gewoon heerlijk spelen… Het was een lekkere muzikale avond.
Foto’s (c) Hans Kreutzer, kreutzer-fotografie.nl/Maxazine.nl
