Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Jon Gold – Things Are Looking Up
Aan productiviteit ontbreekt het niet bij componist en pianist Jon Gold. In januari leverde Gold nog het album ‘Anahi’ af, dat duidelijk geïnspireerd was op zijn verblijf in Brazilië. Dit ‘Things Are Looking Up’ is van een geheel andere orde. Dat kun je al zien aan de lijst met muzikanten die op het album meespelen. Een van de grote namen is die van Mauricio Zottarelli: een vaste waarde in de begeleidingsband van Lee Ritenour en Dave Grusin, bij Gold coproducent en drummer van dienst op de meeste tracks. Een enkele keer belanden de drumsticks in de handen van JT Bates, uitvoerend producent en vaste trommelaar bij Ed Sheeran en Taylor Swift. Of neem saxofonist Bryan Murray, wat net een tour met Talking Heads-boegbeeld David Byrne afsloot. Kortom: het is een waar sterrengala waarmee Gold een soort tribute-album heeft gemaakt met composities om mensen te eren die belangrijk voor hem zijn geweest, zoals de legendarische opnametechnicus Rudy Van Gelder, de man die verantwoordelijk was voor de sixties-sound van Blue Note. Of jazzlegendes zoals saxofonist Gary Bartz (met een fraaie partij van Murray) en trompettist Woody Herman Shaw. Al deze loftuitingen resulteren in een vermakelijk, toegankelijk album met fusion waar niemand zich een buil aan zal vallen. (Jeroen Mulder) (7/10) (Entropic Records)
Dermot Kennedy – The Weight of the Woods
Met zijn derde album ‘The Weight of the Woods’ keert de Ierse singer-songwriter Dermot Kennedy terug naar zijn wortels. Na zijn twee nummer één albums ‘Without Fear’ (2019) en ‘Sonder’ (2022) werd het album grotendeels opgenomen in een studio nabij zijn woning in Dublin, in samenwerking met producer Gabe Simon die eerder werkte met Noah Kahan en Lana Del Rey. Kennedy haalde inspiratie uit het bos achter zijn huis en werkte met traditionele Ierse instrumenten als uilleann pipes, bodhrán en dulcimer. Tracks als ‘Refuge’ en ‘Honest’ tonen hem als balladeer in zijn meest overtuigende vorm, terwijl ‘Endless’ uitgroeit van een ingetogen pianomoment tot een emotioneel crescendo. Experimentele passages doen denken aan Bon Iver en Sigur Rós, maar de krachtigste momenten liggen bij de spaarzame, directe songs. De titelsong sluit het album af als een zwervende minstrelballade. ‘The Weight of the Woods’ is een oprechte, aardse plaat die bij zijn stadionpubliek zal aanslaan, maar op zijn mooiste momenten kleiner klinkt. (William Brown) (7/10) (Island)
Daphne Roubini and Black Gardenia – Whisky Scented Kisses
Een van de eerste wetenswaardigheden die je tegenkomt in de biografie van Daphne Roubini, is het feit dat ze oprichter is van Ruby’s Ukes, de grootste ukelele-opleiding buiten Hawaii. En passant lanceerde ze ook het Vancouver Ukulele Festival. Wij gokken dat je nu denkt dat ‘Whisky Scented Kiss’ een album is waarop de mini-gitaartjes de hoofdrol vervullen. Totdat je de plaat opzet en een gruizige damesstem met een zwoel, donker timbre over haar gemoedstoestand in mineur hoort zingen. Roubini brengt met haar Black Gardenia vocal jazz die duidelijk is geïnspireerd op de hoogtijdagen van het genre, met boegbeelden als Billie Holiday en Ella Fitzgerald. ‘Whisky Scented Kisses’ wil echter meer dan een herinnering zijn aan die glorieuze jaren veertig en vijftig: naast de standards, probeert deze Canadese met eigen composities – en hemelzijdank zonder ukelele – het genre nieuw leven in te blazen. De componist Roubini is wat dat betreft sterker dan de zangeres. Roubini heeft een stijl ontwikkeld waarin ze haar beperkte bereik ondervangt met een losse, converserende frasering waarin ze soms meer fluistert, terwijl melodielijnen in de sobere arrangementen juist vragen om meer expressie in de zang. Roubini komt evenwel weg met de suggestie. Een suggestie die wel nieuwsgierig maakt, net als de geur van een goede oude whiskey. Dan wil je die proeven ook. (Jeroen Mulder) (7/10) (La Reserve Records)
Bon Iver – Volumes: One
Met ‘Volumes: One’ begint Justin Vernon een nieuw archievenproject naar het voorbeeld van Bob Dylans Bootleg Series en de Neil Young Archives. Dit eerste deel brengt tien liveopnames samen uit de periode 2019 tot 2023, ingezongen en gespeeld door het zeskoppige Bon Iver-liveband met onder anderen Jenn Wasner, Sean Carey en Matthew McCaughan. Concertopnames van locaties als The Forum in Los Angeles, het Pitchfork Music Festival in Chicago en WOMADelaide in Australië komen samen in een coherent geheel dat de evolutie van de band documenteert. Nummers als ‘Hey, Ma’, ‘Jelmore’ en ’33 God’ klinken hier voller en directer dan de studioversies, terwijl ‘Heavenly Father’ terugkeert op streamingplatforms. Een bijzonderheid is de cover van ‘A Satisfied Mind’, die evolueerde via Vernons kenmerkende vocale synthese. ‘Volumes: One’ is niet zomaar een live-album: het is een zorgvuldig samengestelde artistieke verklaring die laat zien wie Bon Iver in de kern is, voor wie het al wist én voor wie het nooit wist. (Norman van den Wildenberg) (8/10) (Jagjaguwar)
Jah Wobble & Jon Klein – Automated Paradise
‘Automated Paradise’ is het eerste officiële album van de legendarische post-punkmuzikanten John Wardle, beter bekend onder zijn artiestennaam Jah Wobble, en voormalig Siouxsie and the Banshees-gitarist Jon Klein. De heren kennen elkaar al sinds de jaren ‘80 en hebben in het verleden al sporadisch samengewerkt, zoals op Wobble’s solo-album ‘Step Up’ uit 2023. Wobble dankt zijn bekendheid als de originele bassist en mede-oprichter van de post-punkband Public Image Ltd. (PIL). Zijn bijnaam heeft hij te danken aan Sid Vicious, die zijn echte naam John Wardle ooit in een moment van dronkenschap uitsprak als Jah Wobble. De acht nummers op ‘Automated Paradise’ combineert Wobble’s kenmerkende ‘dub-thunder’ bas-spel met Klein’s scherpe gitaarpartijen en arpeggio’s. Thema’s op ‘Automated Paradise’ zijn onder andere sociale ineenstorting en de invloed van AI. Op het nummer ‘Read Between The Lines’ draagt de iconische acteur Anthony Hopkins bij door een gedicht voor te dragen en gitaar en keyboard te spelen. Deze muziek is bestemd voor een nichepubliek en het best te omschrijven als The Police met spoken word in plaats van zang. Beslis zelf of dit album wat voor jou is. (Ad Keepers) (7/10) (Dimple Discs)
