De bandnaam Plan Nine komt van ‘Plan Nine From Outer Space’, deze film wordt beschouwd als slechtste film aller tijde, een gedurfde bandnaam dus.
Voor het ontstaan van Plan Nine moeten we ruim 30 jaar terug in de tijd. Zanger Robert Soeterboek en muzikale duizendpoot Arjen Lucassen begonnen samen hardrock tracks te schrijven. In die tijd waren de grunge band populair, hardrockbands konden geen label vinden. De muziek bleef op de plank liggen en werd vergeten. Daar bleven ze decennia liggen, totdat ze terug gevonden werden.
Met een nieuwe samenstelling ging de band verder, dat leidde zo’n twee jaar geleden tot het debuutalbum ‘The Long-Lost Songs’, dit album kreeg lovende recensies. Geen wonder, want frontman Robert heeft een krachtige, rauwe stem. Daarnaast geeft Plan Nine blues en klassieke/melodic/prog rock een nieuw geluid. De afgelopen jaren had Plan Nine diverse succesvolle optredens. Vrijdag 20 maart stonden ze in De Bosuil in Weert.
Let it ride
Het licht in de zaal doofde, terwijl er muziek via een tape klonk, verschenen de bandleden één voor één op een ingetogen manier op het podium.
‘Doctor Roberts Medicine show’ startte instrumentaal. Frontman Robert verscheen vlak voordat hij begon te zingen. Hij haalde de hoge uithalen makkelijk. Qua expressie was hij energiek, vooral tijdens de instrumentale delen deed deze energie-bom lekker gek. Dat vormde een leuk contrast met zijn nette pak.
De backing vocalisten waren niet de minsten: Irene Jansen (Ayreon) en Jane Goulding (Livin’ Blues). Hun power stemmen vormden een hele mooie aanvulling. Het gitaarspel van Marcel Singor was gaaf. Bijna non stop volgde ‘Let it ride’, waar Willem Hoving er met zijn Hammond heerlijk door heen scheurde. Voor aanvang van ‘High speed chase’ verwelkomde Robert het publiek. Dat deed hij op zijn eigen, grappige manier, met een duidelijke Rotterdamse tongval.
Drunker than whiskey
Tussen enkele nummers door vertelde Robert iets, vaak met grappen. Reacties van uit de zaal of van de bandleden werden gewaardeerd. Regelmatig werd er gelachen, aan alles was te zien dat de bandleden goed bevriend waren.
Willem stond achteraan op het podium, alleen zijn hoofd was zichtbaar. Dat was genoeg om te zien dat hij regelmatig dansend achter de toetsen stond, zo ook in ‘Drunker than whiskey’.
Slaggitarist Storm van ’t Westeinde had een belangrijk aandeel tijdens het intro van ‘Before the morning comes’. Dit werd prima aangevuld door Marcel. De vijfsnarige bas van Joris Lindner was aangenaam duidelijk aanwezig. De sfeer van de muziek was mellow, ook hier kwam de stem van Robert mooi uit. Zijn manier van performen was passend kalm. Dat gold ook voor het drumspel van Koen Herfst. Daar waar het kon speelde hij krachtig, maar hier paste hij zijn slagkracht aan. De woordeloze zang van de dames smolt samen met de muziek. Vlak voor het einde zong Robert zo goed als solo.
Long cold night
Robert vertelde dat ‘The Long-Lost Songs’ een opvolger krijgt, wanneer is onbekend. Maar ‘Texas Size’ zal daarop te horen zijn, zo deze avond ook in De Bosuil. Je zag dat de bandleden genoten van deze opzwepende track. Na het plotselinge eind speelde Koen een gevarieerde solo, deze werd mooi belicht. Het goed verzorgde licht was de hele show al opgevallen, ook het geluid was de hele tijd goed in balans.
Irene en Jane verlieten de raise en gingen op de barkrukken zitten die voor het orgel stonden. Ze schonken een borrel in, dit hoorde bij het vrolijke ‘Long cold night’. Als ze niet hoefden te zingen namen ze een slok van “het sterke spul”. Tijdens de vocale delen was de gezichtsexpressie van Irene goed te zien.
Op een grappige manier kondigde Robert ‘Where do the wild things go sleep tonight’ aan. Ook deze heerlijke rock track komt van het nieuwe, nog uit te komen album. De wendingen werden, net als het plotselinge einde, goed gespeeld. De sfeer op het podium werd nog uitbundiger tijdens ‘Ice on fire’. Jane en Irene hadden nergens de “standaard pasjes” die veel achtergrond zangeressen hebben. Zij dansten heel spontaan en hadden daar echt lol in. Dat gold ook voor de andere bandleden, het was een “heerlijk zootje ongeregeld”. Het was wild, maar wel gecontroleerd. In de zaal bleef het een stuk rustiger, maar men klapte wel enthousiast.
Ook tijdens ‘Annie Moore ‘ werden de tempo-en volume wisselingen goed gespeeld. Robert zong op diverse manieren “Annie” of Annie Moore”, op zijn commando zong het publiek hem na. Jane grapte een keer met Limburgs accent “Enne?”. Dit kwam heel spontaan over.
Get down to bizniz’
‘Smoke stack Lightning’ was het eerste nummer van de toegift. Jane en Irene stonden half springend te dansen, ook de andere bandleden waren uitbundig. De dames verlieten hun raise voor ‘Get down to bizniz’. Koen en Willem bleven natuurlijk op hun plaats, de overige muzikanten stonden naast elkaar. Alle bandleden hadden het zichtbaar naar hun zin. Vooral Robert en de dames stonden te dansen en te springen. Na zo’n anderhalf uur verliet de band het podium. Vrij snel kwamen de meeste bandleden de zaal in om te signeren of te praten. Doordat het niet druk was, was er geen hectiek rond om de merchandise. Zo eindigde deze spontane, energieke avond heel relaxed en gezellig.
Foto’s (c) Hen Metsemakers