Crime 101 is een film die je met gemengde gevoelens achterlaat. Niet omdat hij ronduit slecht is, maar juist omdat je doorheen de hele speelduur voelt hoeveel beter hij had kunnen zijn. Regisseur Bart Layton, die eerder indruk maakte met The Imposter en American Animals, heeft hier een degelijke maar teleurstellend middelmatige misdaadthriller afgeleverd die te veel leunt op genreconventies die hij eigenlijk had moeten durven loslaten.
Het verhaal speelt zich af in Los Angeles, waar Davis, gespeeld door Chris Hemsworth, een reeks briljant uitgevoerde juwelendiefstallen pleegt langs de 101 Freeway. Zijn rooftochten trekken de aandacht van rechercheur Lou, die door Mark Ruffalo wordt neergezet als een bedachtzame en wat sluwe politieman in de traditie van Columbo. Ondertussen raakt verzekeringsmakelaar Sharon, gespeeld door Halle Berry, steeds meer verstrikt in een zaak die haar professioneel en persoonlijk raakt. Het is een premise met potentieel, en in de eerste helft van de film lijkt Layton er ook echt iets mee te willen doen.
Hemsworth verrast hier aangenaam. Hij speelt Davis als iemand die niet helemaal thuis is in de wereld, een man die in zijn vak briljant is maar daarbuiten nauwelijks weet hoe hij moet bestaan. Het is genuanceerder werk dan we van hem gewend zijn en het houdt de film overeind in de momenten dat het script hem in de steek laat. Ruffalo doet wat Ruffalo altijd doet, en dat is zeggen dat hij het altijd goed doet. Berry heeft helaas te weinig ruimte gekregen om iets betekenisvols neer te zetten.
Dan is er Barry Keoghan als Ormon, en hier begint de film zijn eigen ondermijning. Keoghan, mede bekend als de ex van zangeres Sabrina Carpenter, is als acteur een kracht van de natuur, chaotisch en elektrisch en onvoorspelbaar, maar zijn personage wordt door het script schromelijk misbruikt. Het meest schrijnende voorbeeld is de achtervolgingsscène die ergens in het tweede bedrijf haar opwachting maakt. Ormon wacht op een bepaald moment volkomen ongemotiveerd op Davis, hij blijft gewoon staan terwijl hij allang had kunnen vluchten, puur zodat de film een achtervolgingsscène kan hebben. Het is een van de meest geforceerde en onheuse stukjes filmische boekhouding die je dit jaar zult zien. Je voelt de hand van de schrijver die denkt: een misdaadfilm moet een achtervolging hebben, dus we geven ze een achtervolging, logica, zij vervloekt. De scène zelf is ook nog eens niets bijzonders, een snel gemonteerde chaos die geen enkel gevoel van echte dreiging weet op te wekken. Keoghan doet zijn best, maar hij kan de onzinnigheid van de situatie niet overstijgen. En dat is een van de puntjes van deze film… Met Hemsworth, Berry en zelfs Corey Hawkins, Jennifer Jason Leigh en Nick Nolte (hoewel de vraag blijft wat die laatste toevoegt aan de film), heeft Layton een sterrencast weten in te zetten. Maar de grote vraag blijft: Waarom? Waarom worden karakters zo slecht neergezet? Waarom wordt er niet meer gehaald uit de film?
De film duurt ruim twee uur en dat is minstens twintig minuten te lang. Layton heeft de neiging om scènes te laten ademen waar ze eigenlijk hadden moeten ademhalen en dan sterven. Los Angeles wordt mooi gevangen in al zijn tegenstrijdigheid, van neonverlichte snelwegen tot dakloosheid naast onwerkelijke rijkdom, en de cinematografie doet zijn werk. Maar mooie beelden en een bekwame cast kunnen een script dat te weinig risico neemt niet volledig redden.
Crime 101 is niet de film die hij had willen zijn. Hij wil Heat zijn, maar durft niet zo hard te snijden. Hij wil een karakterstudie zijn, maar offert diepgang te snel op voor genreconventies. Wat overblijft is een film die je aangenaam bezighoudt zonder ooit echt te raken, gemaakt door vakkundige handen die te braaf hebben geluisterd naar wat een misdaadfilm nu eenmaal hoort te zijn. Met een budget van 90 miljoen dollar is het voor de producenten te hopen dat de investering eruit zal worden gehaald.
Regie: Bart Layton
Acteurs: Chris Hemsworth, Mark Ruffalo, Halle Berry, Barry Keoghan, Nick Nolte
Waardering: 6,0
