Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Brent Faiyaz – Icon
Na een opvallende wending vlak voor de oorspronkelijk geplande release in september 2025, presenteert Brent Faiyaz nu ‘Icon’, zijn derde studioalbum dat executive geproduceerd werd door Raphael Saadiq. Waar Faiyaz eerder bekendstond om zijn koel afstandelijke benadering van liefde en verlangen, omarmt hij hier een warmere, meer openhartige kant. Alle tien nummers zijn geschreven vanuit een verlangen naar bestendigheid en toewijding, met ‘Have To’ als de aanstekelijke single waarop Tommy Richman meeproduceerde en Faiyaz belooft zichzelf te verschepen als de afstand te groot wordt. Op ‘Other Side’ glijdt zijn stem soepel over een proto-discofundering, terwijl ‘Pure Fantasy’ doet denken aan de glanzende popmoeiteloosheid van Michael Jackson. De samenwerking met Chad Hugo van The Neptunes geeft het album een tijdloze glans en de minimale running time van 31 minuten zorgt ervoor dat er geen noot wordt verspild. ‘Icon’ is Faiyaz op zijn meest veelzijdig en kwetsbaar, een album dat het verdient om keer op keer te worden herbeluisterd. (Elodie Renard) (8/10) (ISO Supremacy/UnitedMasters)
Momoko Gill – Momoko
Dat was een ijzersterk debuut: de singles ‘No Others’ en ‘When Palestine is Free’ verschenen vorig jaar oktober en vestigden de naam van Momoko Gill als solo-artiest. Vooral laatstgenoemde track baarde opzien door het onderwerp, maar ook door het arrangement voor een groot koor. De Brits-Japanse drummer en zangeres was in de Londense jazzscene beslist geen onbekende, maar tot dat moment speelde ze vooral in dienst van anderen. Met de twee singles pakte ze nu zelf op overtuigende wijze het podium, waarbij ze controversiële thema’s duidelijk niet schuwt. De verwachtingen voor het album waren daarmee hooggespannen. Gill, autodidact op velerlei gebieden, inclusief het drummen, schakelt als componist moeiteloos tussen diverse genres, van pop naar jazz en zelfs van soul naar meer ambient materiaal. Daarin laat ze horen dat ze bovendien een begenadigd zangeres is met een warm stemgeluid dat op de meeste tracks goed tot haar recht komt. Vanuit vocaal oogpunt is ‘Heavy’ een van de beste tracks waarop de donkere, zelfs wat gruizige stem fraai wordt omlijst door een rijk arrangement met lichtvoetig spel uit dwarsfluit en harp. Zo licht als ‘Heavy’ is, zo donker is ‘Shadowboxing’. Met stemvervorming en diepe synth-bas dringt de vergelijking met Billie Eilish zich al snel op. Telkens wordt je als luisteraar verrast. Van het beklemmende instrumentale ‘Test a Small Area’ dat vooral bestaat uit geluidseffecten op een afwijkend ritme, gaat het bijvoorbeeld over naar de lieflijke, eenvoudige compositie ‘2close2farr’, waarop Gill alleen wordt begeleid door een piano. Zo springt Gill van genre naar genre waarmee ze niet alleen een boeiend, maar beslist ook relevant album aflevert. (Jeroen Mulder) (8/10) (Strut Records)
Converge – Love Is Not Enough
Bijna negen jaar na ‘The Dusk in Us’ en vier jaar na de indrukwekkende samenwerking ‘Bloodmoon: I’ met Chelsea Wolfe keert Converge terug met ‘Love Is Not Enough’, hun elfde studioalbum en een terugkeer naar hun meest rauwe en ongetemde hardcore-wortels. Zanger Jacob Bannon, gitarist Kurt Ballou, bassist Nate Newton en drummer Ben Koller klinken aangrijpend energiek: het openingsnummer en titelsong trekt onmiddellijk de vergrendeling van de metaalfabriek er af met scherpe riffs en pulserende drumpartijen. Korte en verwoestende tracks als ‘Distract and Divide’ en ‘To Feel Something’ geven nauwelijks adem, terwijl het instrumentale ‘Beyond Repair’ een schrikhoudende stilte inlast die de tweede helft van het album dramatisch vergroot. ‘Force Meets Presence’ toont de band in een meer melodeath-georiënteerde modus en ‘Make Me Forget You’ is hun meest emotioneel directe nummer in jaren. Bannon verklaarde dat hij meer realisme in de opnamen wilde en dat hoor je: dit klinkt als een liveband op zijn scherpst. Na drie decennia klinkt Converge urgenter dan ooit. (Anton Dupont) (9/10) (Epitaph/Deathwish Inc.)
Charli xcx – Wuthering Heights
Na het universele succes van ‘Brat’ koos Charli xcx voor een radicale artistieke koerswijziging met ‘Wuthering Heights’, de begeleidende soundtrack bij Emerald Fennells gelijknamige verfilming van Emily Brontës klassieker. Samen met vaste producer Finn Keane creëerde ze een album dat eerder doet denken aan haar duistere debuut ‘True Romance’ dan aan de feestelijke club-energie van haar vorige werk. Het openingsnummer ‘House’, waarop Velvet Underground-veteraan John Cale een ijzingwekkende gesproken tekst verzorgt, zet onmiddellijk de gothische toon. Singles als ‘Chains of Love’ en ‘Dying for You’ combineren dromerige strijkers met zwoegende synthesizers, terwijl ‘Wall of Sound’ de luisteraar omhult in een claustrofobisch landschap van verlangen en verlorenheid. Sky Ferreira verschijnt als gastartiest op ‘Eyes of the World’ en voegt een rokerige laag toe aan de toch al dichte atmosfeer. Het resultaat is een album dat liefde framing als een kracht die de drager overweldigt en verteert, minstens zo ruig en ontembaar als de heidevlaktes uit de roman. Dat Charli na massale roem bewust kiest voor experiment en intimiteit, bewijst haar artistieke ruggengraat. (William Brown) (9/10) (Atlantic Records)
Jill Scott – To Whom This May Concern
Na een afwezigheid van bijna tien jaar keert Jill Scott terug met ‘To Whom This May Concern’, haar zesde studioalbum en meteen een van haar meest ambitieuze werken. De Philadelphiaanse neosoul-icoon opende haar rentree eerder al met singles als ‘Beautiful People’ en ‘Pressha’, die direct haar intenties klaarmaakten: dit album ademt verbinding, zelfvertrouwen en gelaagde eerlijkheid. Scott omringt zich met een indrukwekkende cast van gasten, waaronder Trombone Shorty op het opzwepende ‘Be Great’, Tierra Whack op het speelse ‘Norf Side’ en JID op ‘To B Honest’, waar zijn razendsnelle flow een verrassend wrijvingsloos geheel vormt met Scotts vloeiende vocalen. Producenten als DJ Premier en Andre Harris voorzien het album van neo-soultexturen en jazzaccenten die de tijdloze kwaliteit van Scotts schrijfwerk dragen. Op ‘The Math’ en ‘Pay U on Tuesday’ toont ze haar talent voor directe, beeldende taal zonder aan poëzie in te boeten. Als geheel is dit album een open brief van een vrouw die alles heeft geleefd en klaar is om haar inzichten te delen. (Tobias Brown) (8/10) (The Orchard)
