In thuisland Canada is hun laatste album ‘The Damn Truth’ genomineerd voor de Juno Award voor beste rock album van het jaar. In Europa gaat het ook steeds beter voor The Damn Truth en wordt het publiek groter en groter. Zo ook in de Weertse Bosuil, zaterdagavond.
Eerder stond de band nog in de kleine zaal, maar nu mochten ze op het grotere podium hun kunsten vertonen. Powerhouse/frontvrouw Lee Baum wilde bij dat podium nog een kijkje gaan nemen, maar na de verbouwing van de Bosuil een aantal jaar terug is dat podiumpje verdwenen.
Voor het de beurt was aan The Damn Truth mocht het Nederlandse Baby Killed The Roses de avond openen. Dat deden ze zeker niet onverdienstelijk. De band bestaat uit drie mannen die al geruime tijd muziek maken in verschillende formaties. Ooit hebben ze tegen elkaar gezegd samen nog eens muziek te maken, en zie daar: Baby Killed The Roses is geboren. In het begin moest het publiek nog even op stoom komen, maar na een aantal songs merkte dat de band en het publiek beter in de set kwamen.
Op de tonen van Jefferson Airplane klassieker ‘White Rabbit’ kwam stipt op tijd het viertal van The Damn Truth het podium op, onder een flink gejuich van de aanwezigen. ‘Be Somebody’, het eerste nummer op de nieuwe plaat werd vervolgens ingezet. Het zou het begin zijn van een show vol gas. Zeker in het begin van hun set, die voornamelijk bestond uit nummers van ‘The Damn Truth’, waren de pauzes tussen de songs schaars. Een erg korte onderbreking om de oortjes goed te verbinden.
Met het prachtige ‘The Willow’ kwam het eerste rustpuntje in de set. Merkbaar was dat dit de laatste show van de Europese tour was. Helaas onder andere geen vinyl meer bij de merchandise stand, maar ook in de stem was de vermoeidheid her en der hoorbaar. Toch wist Baum als geen ander daarmee om te gaan en het juist om te zetten naar iets krachtigs. Een stem uit duizenden herkenbaar, nu met een prachtige snik. Zeker in de rustige stukken kwam het mooi naar voren.
Kippenvel was er bij de ijzersterke powerballad ‘If I Don’t Make It Home’, springen en zingen deden we op onder andere ‘Only Love’ en ‘Tomorrow’ en tijdens ‘Look Innocent’ kon de geniale snarenplukker Tom Schemerr het niet laten even solerend door het publiek te gaan. Met verder op het podium de flamboyante ritmesectie van PY Letellier op bas en Dave Traina op drums, stond er een van de spannendste nieuwere bands op het podium.
Op Bospop twee jaar terug wist de band als dagopener al behoorlijk wat zieltjes te winnen; nu in de Bosuil deden ze dat weer. Met hun klassieker ‘Devilish Folk’ sloot de band een onvergetelijke avond af voor het publiek en een onvergetelijke tour voor zichzelf. Niet getreurd, halverwege het jaar komen ze weer terug voor een aantal shows, waaronder ook op hun inmiddels geliefde Bospop.