Een van de grootste Nederlandse zangers van dit moment, de in Congo-Kinshasa geboren Claude Kiambe, gaf zaterdagavond zijn grootste show tot nu toe in een uitverkochte AFAS Live in Amsterdam. Duizenden fans, waaronder veel kinderen die met hun ouders meegingen (of andersom), begroetten de goedlachse zanger met luid applaus toen hij het podium betrad als hoofdact van de avond. Waar Zoë Livay het publiek al flink had opgewarmd, kreeg Claude de handen meteen massaal op elkaar bij de eerste tonen.
Claude kwam van achter uit de zaal, door het publiek, naar de uitloper van het podium, terwijl hoge vlammen het begin van zijn show extra spectaculair maakten. Hij trapte af met ‘Écoutez-moi’. De sfeer zat er direct in en telefoons gingen overal de lucht in. Claude droeg een stoere, maar chique outfit: een zwarte leren broek met gilet en een witte blouse. Met ‘Layla’ liet hij meteen zijn dansmoves zien, en met ‘Allez Touche’ werd duidelijk dat hij de zaterdagavond volledig los zou gaan.
Na een kort praatje, waarin hij het publiek aanspoorde ook de Franse gedeeltes luid mee te zingen, vervolgde hij de show met ‘La Pression’. En toe al was hij duidelijk dat Claude de show niet had aangegrepen om zich er gemakkelijk van af te maken; de zanger had nog wat verrassingen in petto. Bij ‘Je T’Aime’, een duet met Zoë Tauran, wisselde Claude van outfit naar een wit pak. Zoë kreeg de ruimte om nog even haar eigen nummer ‘Therapie’ te zingen, een slim intermezzo dat duidelijk maakte dat zij niet de enige gast van de avond zou zijn.
Vervolgens bracht Claude een nieuw nummer, ‘Alles wat ik wil’, gevolgd door ‘Parler Français’. Ook het iconische ‘Ne Me Quitte Pas’ van Jacques Brel uit 1959 klonk in een duet met Hannah Mae, waarna zij samen ook haar hit met Metejoor zongen: ‘Wat wil je van mij’.
Bij ‘Alors on Dance’ ging het dak er dan ook echt definitief helemaal af, maar het hoogtepunt van de avond kwam bij Claude zijn grote doorbraak ‘Ladada (Mon Dernier Mot)’ uit 2022, waardoor niemand nog stil kon blijven staan. Daarna bedankte Claude even zijn team op de achtergrond, Team Claude, de mensen die hem steunden bij zijn nummers, en hele muzikale carrière. Het werd gevolgd door een emotioneel moment: ‘Vas-y (Ga Maar)’, dat hij samen met twee bijzondere mensen schreef die er helaas niet bij konden zijn. Tot ieders verrassing kwamen Susan en Freek later alsnog op het podium. Het applaus was overweldigend, en de wederzijdse liefde tussen Claude, Susan en Feeek sprak boekdelen; zo duidelijk kwam dit naar voren. Het was een van de vele hoogtepunten, terwijl Claude tussen die hoogtepunten genoeg nummers bracht die wellicht niet zo memorabel waren, maar zeker zo belangrijk om de show voldoende body te geven.
De show werd uiteindelijk afgesloten met ‘C’est la Vie’, zijn Songfestivalhit, die de hele zaal nog één keer volledig los liet gaan. Daarna volgde een kort dankwoord en gingen de zaallichten aan. Rond kwart over tien verlieten de eerste bezoekers de zaal. Anderhalf uur voor misschien wel de grootste Nederlandse zanger van dit moment, zonder toegift, is misschien aan de korte kant, maar gezien het vele jonge publiek in de zaal precies goed.
Foto’s (c) Jessie Spruit