Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Mobilhome – That Though Tender
Avant-garde jazz for nostalgic pop-rock boomers. Dus. ‘That Though Tender’ is het debuut van de Brusselse superband Mobilhome. Dat van die ‘superband’ hebben wij niet verzonnen, zo prijst de groep zichzelf aan. Aan de begeleidende ronkende marketingtekst (inclusief verwijzing naar Frank Zappa) ligt het niet. Dit belooft wat. ‘That Though Tender’ opent met ‘Running Away From the Blaze’: een up-tempo riff als basis voor dissonante klanken uit blaasinstrumenten of synths. Het tweede stuk ‘fushhh ===‘ is van hetzelfde laken een pak en even is er de vrees dat dit het concept is van het hele album. Het doet ergens in de verte denken aan het werk van Captain Beefheart, met dien verstande dat Beefheart met een plaat als ‘Trout Mask Replica’ revolutionair vernieuwend was. Hemelzijdank tapt ‘=== hiking in the mountains after escaping the deadly fire’ uit een ander vat dat ons veel beter bevalt. Sterker: hier horen we inderdaad de beloofde muzikaliteit van Mobilhome. Samen met ‘Elliot’ is het een van de betere tracks, vooral door de prachtige, diepe saxofoon die in beide tracks een hoofdrol heeft. Maar dan is er ook iets als ‘Naked’ dat dertien seconden in beslag neemt en het ons ontgaat wat hiervan nu precies de bedoeling is. Misschien is dat wel het voornaamste euvel van ‘That Though Tender’: inconsistentie. Er staan beslist een paar mooie stukken op, maar dat is te weinig om de hele plaat boeiend te laten zijn. Van een zelfverklaarde supergroep verwachten we meer. Helemaal als je durft te verwijzen naar Zappa. (Jeroen Mulder) (6/10) (Mokuhi Sonorities)
Moonchild Sanelly – Full Moon
De Zuid-Afrikaanse artiest Moonchild Sanelly presenteert met ‘Full Moon’ haar derde studioalbum waarin ze haar zelfbedachte genre future ghetto funk naar nieuwe hoogten brengt. Geproduceerd door Johan Hugo, die eerder met Self Esteem en MIA werkte, combineert het album gqom, amapiano, afro-punk en elektronische beats tot een aanstekelijk geheel. Opener ‘Scrambled Eggs’ zet meteen de toon met een dub-geïnspireerd ritme en Sanelly’s karakteristieke flow, gevolgd door de seksueel opgeladen ‘Big Booty’ die vrouwelijke empowerment verheft. Nummers als ‘Do My Dance’, ‘Gwara Gwara’ en ‘In My Kitchen’ tonen haar vermogen om genres moeiteloos te vermengen, terwijl ‘To Kill a Single Girl (Tequila)’ haar kwetsbare kant laat zien. Waar het album echt verrast is in de slotfase met ‘Mntanami’, gezongen in het Xhosa over afwezige vaders, en finale ‘I Was the Biggest Curse’ waarin Sanelly reflecteert op zelfacceptatie. Hoewel sommige tracks enigszins herhaling dreigen te worden door de constante focus op seksualiteit, blijft de energie gedurende de tweeënveertig minuten hoog. Het is een kleurrijk en uitbundig portret van een artiest die volledig zichzelf durft te zijn. (Elodie Renard) (8/10) (Transgressive)
Phil Martin – Mystical Funk II
Samba, disco, funk. Drummer en producer Phil Martin gooit het al 25 jaar in zijn blender om er vervolgens iets smakelijks mee te doen: stukken die vooral gekenmerkt worden door dikke, bovenal onweerstaanbare beats, want dat is sinds de eerste ‘Mystical Funk’ toch wel de signatuur van Martin. Na die eerste plaat werkte hij samen met onder meer Jazzinvaders, Vipertones, Azymuth en dr. Lonnie Smith. Die ervaring hoor je terug op ‘Mystical Funk II’. Alle voornoemde stijlen passeren de revue, waarbij Martin vrijwel alle instrumenten zelf bespeelt. Vanaf de eerste klanken in ‘Astral Flow’ tot aan het afsluitende ‘Celestial Connection’ is het een ware groove-machine. De drums en percussie staan, bijna vanzelfsprekend, centraal in de composities die allemaal titels hebben die verwijzen naar de ruimte. Ze hadden ook kunnen refereren naar de jaren zeventig tot tachtig, want juist de vintage synth-partijen en de Nile Rodgers-achtige discofunk doen ons bijna terugverlangen naar die vloer met flikkerende kleurenspots. Mooi voorbeeld daarvan is ‘Galactic Afro Groove’. Of het nummer dat erop volgt: ‘Mercury Overdrive’ dat ook begint met een riff door een typische enkelvoudige Moog-toon. Wat in dit geval lovenswaardig is: Martin blijft hierin consistent. De verleiding zal er ongetwijfeld zijn geweest om een solo door een echte trompet te laten spelen, maar we horen een synthesizer, nog uit de tijd dat de ‘trumpet’-setting nog behoorlijk kunstmatig klonk, inclusief toetsaanslag. Als in ‘Space & Time’ ook nog de talk box erbij wordt gepakt, is onze zaterdagavond gemaakt. En zoals het hoort, komt ‘Mystical Funk II’ uit op vinyl. Schat, waar is die broek met die wijde pijpen? Want we gaan dansen. (Jeroen Mulder) (8/10) (Social Beats)
Ethel Cain – Perverts
Met ‘Perverts’ neemt Hayden Anhedönia, beter bekend als Ethel Cain, een radicale stap weg van het toegankelijke folk-geluid van ‘Preacher’s Daughter’. Dit negentig minuten durende opus duikt volledig in drone, dark ambient en slowcore, met vier nummers die langer dan elf minuten duren. Titelnummer ‘Perverts’ opent met twaalf minuten van vervormde stemmen en statische ruis, terwijl ‘Pulldrone’ een vijftien minuten durende monotone gesproken tekst combineert met een onheilspellende drone. De meer toegankelijke momenten komen van ‘Punish’, de enige vooruitgebrachte single, en de ijle ‘Vacillator’, maar zelfs deze tracks klinken alsof ze onder water zijn opgenomen. Cain schreef, produceerde en nam dit alles zelf op in Pennsylvania en Florida, bewust kiezend voor een geluid dat haar casual luisteraars zal afschrikken. Beïnvloed door Donald Ray Pollock’s korte verhalen verkent het album perversiteit vanuit een objectief perspectief zonder oordeel. Voor wie bereid is de ongemakkelijkheid te doorstaan openbaart ‘Perverts’ verborgen diepten, maar dit is geen achtergrondmuziek, het vraagt volledige overgave aan Cain’s obscure visie. Het album slaagt erin een stuk kunst te creëren dat verontrustend mooi is. (William Brown) (8/10) (Daughters of Cain)
Lily Löwe – Beautiful Disaster
De Noorse zangeres Lill Sofie Wilsberg beter bekend onder haar artiestennaam Lily Löwe kreeg nationale bekendheid door haar deelname aan de Noorse voorselectie voor het Eurovisie Songfestival, Melodic Grand Prix 2022 met het nummer ‘Bad Baby’. Naast haar zang-carrière is ze ook actief in de Noorse film-industrie als styliste en op make-up-en kostuumafdelingen. Zo was ze onder andere verantwoordelijk voor de kostuums en make-up van de populaire Noorse TV-serie Rådebank. In het begin van dit kalenderjaar blijft ze actief binnen zowel de Noorse muziek-scene als ook de televisie/film-industrie. Het debuutalbum van de naar haar vernoemde band zag in 2022 het levenslicht en is getiteld ‘Löwe’. Ook bracht de band diverse singles en een mini-album getiteld ‘Glitter & Gore’ uit. Al deze releases worden vooral in thuisland Noorwegen lovend ontvangen. Nu is er dan het tweede volledige album ‘Beautiful Disaster’ dat wordt uitgebracht op haar eigen platenlabel “Löwe”. De teksten hebben als overkoepelend thema echte emoties, gevoelens en ervaringen. Echter heeft ieder nummer andere onderwerpen zoals macht, kracht en zelfvernietiging om er een paar te noemen. Er staan twee ballads op het album. Titelnummer ‘Beautiful Disaster’ en afsluiter en eerste single van het album ‘Love Like This’. Het stevigste nummer van ‘Beautiful Disaster’ is ‘Beg For You’ wat mijn persoonlijke favoriet is. ‘Beautiful Disaster’ bevat potige hardrock nummers en ook melodieuze en gevoelige nummers die uitermate bekwaam gezongen worden door Lily Löwe. Krachtig op de rockers en emotioneel en broos op de wat melancholischere nummers. Een aparte vermelding voor de Noorse mult-instrumentalist Adrian Sunde Bjerketvedt die voor dit album ingehuurd is als gitarist, mede-componist en producer. Muzikaal gezien kun je een beetje oneerbiedig zeggen dat Lily Löwe de Noorse tegenhanger van Halestorm is maar dan doe je deze Noren wel tekort. Een fijn album met lekker gitaarwerk en bovengemiddelde zang van de in meerdere opzichten getalenteerde Lily Löwe. (Ad Keepers) (7/10) (Löwe)
