Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Lambrini Girls – Who Let the Dogs Out
Het Britse punkduo Lambrini Girls stort zich met hun debuut ‘Who Let the Dogs Out’ op politieke en maatschappelijke misstanden zonder ook maar een moment hun tong af te bijten. Phoebe Lunny en Lilly Macieira beginnen meteen keihard met ‘Bad Apple’, een aanval op politiegeweld, gevolgd door ‘Company Culture’ over seksueel misbruik op de werkvloer en ‘Big Dick Energy’ die toxische mannelijkheid aan de kaak stelt. Opgenomen met Gilla Band bassist Daniel Fox en gemixt door Seth Manchester, klinkt het album rauw en ongepolijst, precies zoals bedoeld. Nummers als ‘Filthy Rich Nepo Baby’ en ‘You’re Not From Around Here’ combineren scherpe teksten met krachtige riffs die aan IDLES en Bikini Kill doen denken. Wat opvalt is hoe het duo persoonlijke kwetsbaarheid inzet, zoals op ‘Nothing Tastes As Good As It Feels’ over eetstoornissen en ‘Special Different’ over neurodivers zijn. Hoewel sommige liedjes naar het midden van het album toe in herhaling dreigen te vervallen, blijft de energie onverminderd hoog. Afsluiter ‘Cuntology 101’ kiest verrassend voor een vrolijker dansvloer geluid en herdefiniëert het woord in positieve zin. Met slechts negenentwintig minuten bewijzen Lambrini Girls dat punk nog springlevend is. (William Brown) (7/10) (City Slang)
Hér -Monochrome
Op ‘Monochrome’ hoor je een mix van Slavische melodieën en Scandinavische sferen, nordic fusion en jazz . De inspiratie van deze Poolse band komt van Noorse wijsheidsdichtkunst uit de 11e eeuw. Het album opent met langzame, zachte geluiden. De keelklanken maken het extra bijzonder. De tekst bestaat uit één zin die steeds op monotone wijze herhaald wordt. Dit past bij het staccato ritme van de percussie. De melange van zang en (strijk)instrumenten, en de opbouw is apart maar intrigerend. ‘Needles and Bark’ heeft maar een paar zinnen. Deze worden op verschillende manieren herhaald, steeds met bezieling. ’Patience in Observation’ is minder experimenteel dan de andere tracks, maar voelt ook deels “trance-achtig”. Terwijl het contrastrijke (jazzy) Praise the Day’ deels onrustig/vurig is. De 7 nummers bevatten een bijzondere combinatie van percussie en (strijk) instrumenten. De saxofoon is meestal subtiel toegevoegd, en de synthesizers smelten mooi samen met de muziek. Stilte en kracht, licht en schaduw worden verpakt in een hele ongewone sfeer. Deze sfeer laat zich niet makkelijk omschrijven, deze moet je eigenlijk zelf gaan “voelen”. Want ‘Monochrome’ is één van de meest bijzondere albums ooit. (Esther Kessel) (7/10) (Season of Mist)
The Halo Effect – March of the Unheard
De Zweedse melodische death metal formatie The Halo Effect, bestaande uit voormalige leden van In Flames en Dark Tranquillity-zanger Mikael Stanne, brengt met ‘March of the Unheard’ een second album dat de Göthenburg-sound omarmt zonder in nostalgie te vervallen. Opener ‘Conspire to Deceive’ zet de toon met proggy synths die overgaan in strakke riffs, gevolgd door energieke nummers als ‘Detonate’ en de titelsong die doordrenkt zijn van melodieuze gitaarlijnen en Stanne’s venijnige growls. De band legt meer nadruk op sfeer en melancholie dan hun voorgangers ooit deden, met orkestrale strijkers op ‘Between Directions’ en Stanne’s zeldzame cleane zang die extra emotionele diepgang toevoegt. Hoewel ‘This Curse of Silence’ een wat overbodige interlude lijkt en afsluiter ‘Coda’ te lang uitvalt, blijft de kwaliteit opvallend consistent. Nummers als ‘Cruel Perception’, ‘Our Channel to the Darkness’ en ‘Forever Astray’ bieden precies wat melodeath-liefhebbers zoeken: Iron Maiden-geïnspireerde melodieën gecombineerd met de agressie van thrash. Het is muziek die tegelijkertijd terugkijkt naar de glorietijd van de jaren negentig én een eigentijdse aanpak hanteert, mede dankzij de productie van producent Mark Ralph. (Anton Dupont) (7/10) (Nuclear Blast)
Ludvig Søndergard – Creature Dances
Een album dat wordt aangeprezen als ‘de fascinatie voor het onvolmaakte, het wankele en het menselijke achter de precisie’. Het is een omschrijving waarbij een lichte huivering over onze rug kruipt. De openingstrack van ‘Creature Dances’, toepasselijk en zeer accuraat ‘Opening Track’ gedoopt, klinkt inderdaad onvolmaakt, ongestructureerd, chaotisch. Althans, de eerste maten: het duurt even voordat je de groove te pakken hebt, want die is beslist aanwezig. De Deense drummer Ludvig Søndergard houdt ervan om de luisteraar eerst op het verkeerde been te zetten, voordat deze de compositie echt doorgrondt. Het tweede stuk op dit debuut, ‘T.H.E.K.A.K.A.M.A.N.’, is al een stuk toegankelijker, met een duidelijk thema, net als de kortere stukken: ‘Loopmachine’ en ‘Return’ liggen gewoon gemakkelijk in het gehoor. Søndergard is drummer en derhalve draaien de composities toch vooral om de drums, echter lang niet altijd om het ritme aan te geven, doorgaans toch de belangrijkste taak van de drummer. De Deen gebruikt zijn instrument vooral ook melodisch, zeker in de meer vrije, geïmproviseerde stukken waarvan ‘Final Track’ een goed voorbeeld is. In zekere zin kun je ‘Creature Dances’ best vernieuwend noemen. Bij Søndergard draait het om compositie en het experiment, waarbij hij de grenzen opzoekt tussen structuur en de vrijheid van de improvisatie waarin fluit, saxofoon, piano en vibrafoon zorgen voor bijzonder kleurrijke, avontuurlijke jazz. (Jeroen Mulder) (7/10) (Dox Records)
Maaike Ouboter – Lievelingsliedjes Mixtape
We hebben allemaal liedjes die we vanaf onze (vroege) jeugd meenemen naar volwassenheid. Als waardevolle bakens leiden ze ons naar herinneringen en wellicht een verlangen naar de tijd waarin we een liedje voor het eerst hoorden. Wat een ongelooflijke rijkdom als je dan bent gezegend met een stem die dit verlangen zingend tot uitdrukking kan brengen. Maaike Ouboter bewerkte vijf liedjes die speciaal voor haar zijn, die haar muzikaal hebben gevormd. Het resultaat is dit ‘Lievelingsliedjes Mixtape’. Maar het zijn veel meer dan zo maar vijf liedjes. Het zijn vertalingen van bestaande liedjes naar het Nederlands, maar bovenal zijn het zeer persoonlijke verhalen. Samen met producer Bernard Gepken nam ze deze op in prachtige uitvoeringen zoals alleen Ouboter dan kan, met haar pure, open stemgeluid die zowel krachtig als kwetsbaar kan klinken. Het is een intieme beleving van muziek en herinnering, dat samen een prachtige schets is van haar muzikale ontwikkeling. Complimenten aan Gepken die er in de productie is geslaagd om de focus volledig op de stem te leggen. Zet deze EP op en laat je onderdompelen. Laat het onder de huid kruipen. Maak die goede reis en kom weer terug. Steeds opnieuw. Misschien is het enige minpuntje… dat een kwartier zo voorbij is. (Jeroen Mulder) (8/10) (OETS)
