De heren van DeWolff blijven heel productief. Een jaar na hun laatste album ‘Muscle Shoals’ brachten ze onlangs de cover EP ‘Fuego!’ uit. Waarop ze voornamelijk bands uit de jaren ’60 en ’70 coveren. Het is waar ze zelf hun wortels ook hebben liggen. Met hun huidige tour sloten ze het jaar deze avond af met een uitverkocht concert in de Grote Zaal van TivoliVredenburg.
Energieke support act F.I.X.
Als voorprogramma mocht een andere Limburgse band opwarmen die net als DeWolff hun wortels bij bluesrock uit de jaren ’70 hebben liggen, maar dan vermengd met punk. De vijf bandleden zagen er ook wel vintage uit. Gitarist Peer Hartog leek sprekend op Eric Clapton ten tijden van Cream in 1968. Frontman Jordy Wolfert had er geen moeite mee om de aandacht te trekken van het publiek. Wat best bijzonder is voor een voorprogramma. Hij bewoog zich dan ook over het podium als een soort Iggy Pop. Bij het laatste nummer dook hij zelfs even het publiek in. Nu staan dit soort publieksparticipatie los van hoe het muzikaal in elkaar zit. Maar het was net alsof deze band al een loopbaan van jaren achter de rug heeft. Enkel ontbrak het dan nog aan nummers die, zoals Wolfert probeerde, werden meegezongen door het publiek. Maar voor een band als DeWolff was F.I.X. een uitstekende support act op het publiek mee op te waren.
Heart Stopping Kinda Show
Een vast ritueel bij concerten van DeWolff is dat ze opkomen onder begeleiding van de bluesklassieker ‘I’m the Wolf’ van Howlin’ Wolf. Om daarna gelijk stevig te beginnen met de gedroomde opener ‘Night Train’ van hun album ‘Love, Death & Inbetween’ uit 2023. ‘Heart Stopping Kinda Show’ was vervolgens van hetzelfde album een logisch gevolg. Het nummer was iets langer uitgesponnen met daarin een lange introductie van zanger en gitarist Pablo van der Poel. Alsof hij het introduceerde als de hoogmis van James Brown in de legendarische Blues Brothers film.
Opvallend is dat ze met een kleinere formatie op het podium stonden dan de afgelopen jaren. Inmiddels hebben ze twee nieuwe achtergrondzangeressen, maar geen blazerssectie meer op het podium. Het bleek voor deze avond niet uit te maken, want met z’n drieën bleken ze het instrumentarium uitstekend te kunnen opvullen.
Covers en uitgesponnen epische nummers
Na het soulvolle ‘Jacky Go To Sleep’ introduceerde Pablo hun nieuwe EP ‘Fuego!’ Al zei hij zelf inmiddels liever van een album te spreken, omdat het met een half uur langer duurt dan sommige albums van The Ramones. Als eerste van de nieuwe coverplaat werd de Little Feat cover ‘The Fan’ gespeeld. Op het album speelde niemand minder dan de wereldberoemde bluesgitarist Joe Bonamassa mee. Hoewel er werd gegrapt dat Bonamassa backstage zat te wachten, konden ze het live ook prima zonder hem af.
Bij een andere cover die daarna volgde, het instrumentale ‘Faster and Faster’ van Eden Rose, werd grotendeels afzonderlijk van Pablo door drummer Luka van der Poel en toetsenist Robin Piso op Hammonorgel gespeeld, maar zonder dat de aandacht van het publiek verstomde.
Iets wat überhaupt een prestatie bleek te zijn, want er volgden voor deze avond niet rest van de avond voornamelijk lang uitgesponnen nummers. Zoals het epos ‘Snowbird’ van hun vorige album, dat zorgde voor een verstilt moment. Wat perfect bij zo’n oorspronkelijk klassieke concertzaal paste. Evenals de medley van hun recente cover EP van ‘Fire and Brimstone’ van Link Wray, ‘Hawg Frog’ van Gray Fox, en ‘I Walk On Guilded Splinters’ van Dr. John. Je zou verwachten dat de aandacht van het publiek bij lange (obscure) nummers zou verslapen, maar niet bij DeWolff. Een toegift met de inmiddels 16 minuten durende live favoriet ‘Rosita’ werd dan ook enthousiast ontvangen. Waarbij Pablo van der Poel net als zijn voorprogramma het niet kon laten om het publiek in te duiken.
Valt er dan niks aan te merken op deze avond? Misschien enkel dat de fijne covers van ‘Judgement Day’ van Redbone en ‘Fire and Water’ van Free van hun nieuwste EP niet zijn gespeeld, terwijl deze niet onder doen voor de originelen. Maar het feit dat DeWolff ermee weg komt om met lange uitgespannen nummers het publiek weten te blijven boeien , zegt genoeg over hun live status als één van de beste livebands van Nederland. Het smaakt ieder keer weer naar meer voor een volgend project van de Limburgers. In amper twee jaar brachten ze twee volwaardige albums en een EP uit. Het volgende zal ongetwijfeld ook weer enthousiast worden ontvangen.